Απόγνωση

Τόσοι δρόμοι ανοιχτοί,

τόσοι φωτισμένοι λεωφόροι,

κι όμως σβήνω σαν σκιά

σε σκοτεινά κι άγνωστα μονοπάτια

Τόσοι άνθρωποι,

τόσες φωνές,

κι όμως απάντηση παίρνω

απ’ τη σιωπή του φεγγαριού.

Άσε με να σ’ αγαπώ

Άσε με να σ’ αγαπώ όπως εγώ θέλω,

να σβήνω τη δίψα  στη γούβα του λαιμού σου

Άσε με να χαϊδεύω και να μυρίζομαι τα σεντόνια

που πριν αγκάλιασαν το σώμα σου

Άσε με ν’ αναπνέω απ’ την ανάσα σου

καθώς σφιχτά και δυνατά θα σε φιλώ στο στόμα

Άσε με να ταξιδεύω με τα χείλη στο κορμί σου

να τρέμω με το ρίγος της σφριγηλής κοιλιάς σου

Άσε με ν’ ανθίζω στην άβυσσο ανάμεσα στα στήθη σου

και να ξεψυχώ στο άγγιγμα τ’ αστράγαλου σου

Άσε με να σ’ αγαπώ όπως εγώ θέλω

σταγόνα αίμα να γενώ , να θρέφω τη καρδιά σου.

Μοναξιά

Πόσο όμορφη φαντάζει η μοναξιά,

Σαν ποτάμι μ’ ολόχρυσα νερά,

Και στις όχθες, κίτρινα κεφαλάκια οι παπαρούνες

Χορεύουν στα τραγούδια π’ αραδιάζει ο αέρας

Χέρια θανάτου μοιάζουν τα γύρω της γυμνά κλαδιά

Και μαύρες πεταλούδες μέσα τους φωλιάζουν,

Θάνατος όμορφος μου λένε σου ταιριάζει

Κάνε κρεβάτι σου του ποταμιού τα ολόχρυσα σεντόνια

Γλυκά τότε,  μια ανάσα πεθυμιάς με αγκαλιάζει

Να βγω ξανά να σεργιανίσω

Στα δυο ,τα μάτια σου τα καστανά

Και νέκταρ ζωής από τα χείλη σου

Να πιω και να μεθύσω.