Είναι οι καιροί όπου τα παιδιά γίνονται μεγάλοι

από τη μια στιγμή στην άλλη,

τ’ αγόρια ξυρίζονται πριν ακόμα βγάλουν γένια

και τα κορίτσια  μαυροντυμένα

νανουρίζουν τα μικρά αδέλφια τους

κι είναι ολόιδιες σαν πολυχρονισμένες μάνες

Αμίλητα στην άκρη του βράχου

κοιτάζουν τα καράβια

να φεύγουν σφυρίζοντας χωρίς αυτά,

και τ’ αποχαιρετάνε ξέροντας

πως δεν θα ‘ρθουν πίσω ξανά

Υγραίνονται τα μάτια  τους

κι αγκαλιασμένα ατενίζουν  την απεραντοσύνη

της θάλασσας, κι ορκίζονται ψιθυριστά,

« κι ας μας κρατάνε φυλακισμένους πελώρια τείχη,

εμείς θα τα γκρεμίσουμε

με το δυνατό σφίξιμο των παλαμών μας

και με το τραγούδι μας, αδελφέ,

αντάμα θα παλέψουμε τ’ άδικο,

μάρτυρας μας να ‘ναι οι στίχοι

που γράφουνε τα κύματα κι είναι αληθινοί »

Παιδί μου..

Ίσως γιατί δεν ήμουν άξιος να λέγομαι άνθρωπος

και βολεμένος καθώς ήμουν σε κοιτούσα μ’ αδιαφορία,

ίσως γατί  φοβόμουν  την ηρεμία μου μην χάσω,

Για όλα αυτά, παιδί μου, σου ζητώ συγγνώμη

Με παγερή απάθεια σε παρακολουθούσα

διωγμένος  να τραβάς στο άγνωστο

φορώντας την ελπίδα πανωφόρι,

να γερνάς  πριν ακόμα γεννηθείς

και σαν κύμα να σβήνεις  σε ξένο ακρογιάλι,

Για όλα αυτά,  παιδί μου, σου ζητώ συγγνώμη

Τώρα κοιτώ δυο μάτια σβησμένα απ’ την αλμύρα

και κατηγορώ  τη θάλασσα πως έγινε του θανάτου σου κρεβάτι,

χωρίς ίχνος ντροπής,  σκύβω και σε φιλώ

στο μέτωπο σου το χλωμό που λάμπουνε  τ’ αστέρια,

κι αντί στο προσκεφάλι η μάνα να σου λέει παραμύθια

σου τραγουδάνε οι Θεοί και σε νανουρίζουν οι Αγγέλοι,

Για όλα αυτά, παιδί μου, σου ζητώ συγγνώμη