Νύχτωσε, ψάχνω για τ’  όνειρο μου, που ήταν σαν φως,

απών,

γυρίζω το κλειδί κι αμολώ  τα σκοτάδια μου,

τρέφω τους φόβους  μου

κι αναμασώ  προσχήματα και  ψέματα,

φτύνω αλήθειες,

μ’ ένα βλέμμα μου σπάζω τους καθρέφτες σου

κάλπικο το είδωλο μου πάνω τους,

βυθίζομαι ξανά στα σκοτάδια μου

η σιωπή μου γίνεται ουρλιαχτό,

όλα έσβησαν μ’ ένα κοίταγμα.

My child,

Perhaps because I wasn’t worthy of being called ‘human’

I was looking at you unconcerned, within my convenience

Maybe because I was afraid of losing my tranquility

My child, for all these, I apologize

I was watching you with cold-blooded ignorance

Running towards nowhere like a fugitive

‘Hope’ being your only coat and shelter

Becoming old before you were even born

Breaking like a wave on an unfriendly beach

My child, for all these, I am asking for your forgiveness

Now, I am staring at your two eyes, which are worn out by saltiness

I am blaming the sea for becoming the cause of your death

I am leaning to kiss you without any shame

Your pale forehead where stars are shining

And instead of telling you fairytales, I, your mother

Gods and Angels are singing lullabies to you

My child, for all these, I am asking for your forgiveness

Είναι οι καιροί όπου τα παιδιά γίνονται μεγάλοι

από τη μια στιγμή στην άλλη,

τ’ αγόρια ξυρίζονται πριν ακόμα βγάλουν γένια

και τα κορίτσια  μαυροντυμένα

νανουρίζουν τα μικρά αδέλφια τους

κι είναι ολόιδιες σαν πολυχρονισμένες μάνες

Αμίλητα στην άκρη του βράχου

κοιτάζουν τα καράβια

να φεύγουν σφυρίζοντας χωρίς αυτά,

και τ’ αποχαιρετάνε ξέροντας

πως δεν θα ‘ρθουν πίσω ξανά

Υγραίνονται τα μάτια  τους

κι αγκαλιασμένα ατενίζουν  την απεραντοσύνη

της θάλασσας, κι ορκίζονται ψιθυριστά,

« κι ας μας κρατάνε φυλακισμένους πελώρια τείχη,

εμείς θα τα γκρεμίσουμε

με το δυνατό σφίξιμο των παλαμών μας

και με το τραγούδι μας, αδελφέ,

αντάμα θα παλέψουμε τ’ άδικο,

μάρτυρας μας να ‘ναι οι στίχοι

που γράφουνε τα κύματα κι είναι αληθινοί »

Ώρα Μηδέν

Τα πάντα νεκρά, τα πάντα άβυσσος,

ασύνορη κακία τώρα πλανάται στον κόσμο.

Κόκκινη βάφεται απ’ το αίμα η βροχή,

η κραυγή της αθωότητας πνίγεται, χάνεται,

το παιδί δεν μπορεί ν’ ακούσει πια τη Μάνα.

Οι καλοί  δίχως ελπίδα καμιά,

ενώ οι κακοί  ηδονίζονται  από την ένταση του πάθους

και τη μυρωδιά της νεκρής σάρκας.

Σκιές ορνέων έχουν σκεπάσει τον ήλιο

έχουν σώμα ανθρώπου  κι άδειο βλέμμα,

σαλεύουν με γρήγορες φτερούγες

και φέρνουν πάλι το σκοτάδι,

κι ας λένε πως πριν δυο χιλιάδες χρόνια

γεννήθηκε το  Αιώνιο Φως.

Ανοιξιάτικη σταγόνα

Στα πέταλα μιας παπαρούνας, σταγόνα ασημοκοπάει

μέσα της κάθεται πλάσμα αιθέριο και φωτεινό,

που τραγουδά κι όλο γελά και ρόδο στα χέρια της κρατά,

τον γιο  της αγάπης ψάχνει για να βρει

και δώρο  να του κάνει, μοναδικό, να του ταιριάζει,

λουλούδι κόκκινο, βαμμένο με το αίμα απ’ την καρδιά της,

διάφανο, σαν φως που φέγγει στα όνειρά της..

Κι όμως εσύ αγαπημένη μου

κάθε μέρα λούζεσαι, κτενίζεσαι

και μου δίνεσαι  σαν όστια

βουτηγμένη σ’ απόσταγμα παπαρούνας

Βασανιστικά σε γεύομαι

 ηδονικά, νωχελικά, αργά

σαν  θάνατος  γεμίζεις τα σπλάχνα μου,

κι ένα δίχτυ βαρύ με αγκαλιάζει

μια πρωτόγνωρη γλυκιά ακινησία

λύνονται τα κόκαλα μου

κλείνουν τα μάτια μου από μια νύστα ασύνορη

κι εγώ εξακολουθώ να σ’ αποζητώ ακόμα περισσότερο

Γυναίκα

Τώρα έμαθα, έστω κι αργά ν΄ αγαπώ τη βροχή,

Τη παρακολουθώ π’ αφήνεται στα χέρια τ’ ανέμου

Να παραδέρνει αμέριμνη, και ξενυχτάω όλη τη νύχτα μαζί της,

Την ακούω καθώς λούζει τον βασιλικό και με λεμονανθούς

Την αυλή σου να γεμίζει, και είναι τόσο όμορφο το πρωινό

Καθώς μια αχτίδα, σαν δραπέτης απ’ τα σύννεφα, ροδίζει

Έτσι ομορφαίνει και το βλέμμα μου, σαν σε κοιτώ, Γυναίκα

Γυναίκα

Στις χρυσές ώρες των δειλινών

Χάνονται τα σύνορα, σμίγει σώμα με σώμα

Ανάσα με ανάσα, κι αίμα με αίμα,

Φλέγεται ο ουρανός

Κι ανοίγει σαν ένα λουλούδι κόκκινο,

Που στάζουν δάκρια από τ’ άρωμα του

Και μου θυμίζει εσένα,

Γλυκιά, μα και άγρια,

Γλυκοφιλούσα, Θεά ανώνυμη,

Πόσο σ’ αγαπώ, Γυναίκα!        

Η γυναίκα π’ αγαπώ

 

Τα φρύδια της γυναίκας π’ αγαπώ είναι σαν γέφυρες καμαρωτές

που τις περπατάω στ’ απογεύματα μου τα μοναχικά

Τα μάτια της είναι σαν λίμνες που στις όχθες τους κάθομαι

κι ακούω ήχους  να σβήνουν σαν φλοίσβος μαγικός

Οι ώμοι της είναι από μάρμαρο λευκό και πάνω τους

σβήνουν σαν καταρράκτες τα μαλλιά της τα σγουρά

Ο λαιμός της είναι λεωφόρος καμωμένος από λευκό κοράλλι

χίλιες νύχτες τον ανεβοκατεβαίνω με πόθο ερωτικό

 

Τα στήθη της γυναίκας π’ αγαπώ είναι σαν κάμπος με στάχυ χρυσό

π’ ολονυχτίς το θερίζω και μου χαρίζει της ζωής πολύτιμο καρπό

Οι ρώγες της είναι σαν κρήνες που στάζουν αγιασμό

αχόρταγος πίνω και δροσίζω τον πόθο μου τον πυρωτικό

Η κοιλιά της είναι σαν δάσος απλωμένο σε άσπρη αμμουδιά

γεμάτο κρυφές σπηλιές που από μέσα τους αχνίζουν φωτιές ερωτικές

Τα πόδια της είναι από μάρμαρο, κολώνες τορνευτές,

δείχνουν το δρόμο προς το λιμάνι της που είναι σαν θόλος τ’ ουρανού

 

Η γυναίκα π ΄αγαπώ έχει στα μάτια της φωτιές

κι όταν με κοιτά η ψυχή μου σαν περιστέρι φτεροκοπά

Η αναπνοή της είναι σαν δροσιά σε φύλλα γιασεμιού

και τα στήθια μου γεμίζω παίρνοντας απ’ αυτή πνοή

Με ποτίζει νέκταρ με τα λόγια της και μου δίνει δύναμη να ζω

στο στέρνο μου όταν γέρνει γίνομαι θεός.

Ανάστασης ανατολή

 

Μη διερωτάσαι αδερφέ, αν σε ξεγέλασαν

τα λούλουδα και τ’ αηδόνια της ¨Άνοιξης

ακόμα περισσότερο μην απορείς που δεν κατεβαίνει ο Εσταυρωμένος,

ανάμεσα μας με μια χούφτα γεμάτη ελπίδα και φως

 

Ψάξε τον, σίγουρα σε κάποια ρυτίδα πόνου και απόγνωσης έχει κρυφτεί

πάλι ίσως τον βρεις στην αλμύρα των δακρύων ενός μικρού παιδιού

ή μιας μάνας χαροκαμένης, κάποιας αγαπημένης ή αδελφής

 

Άκουσε, θα αναγνωρίσεις τη φωνή του ανάμεσα

στους σταυρούς που λυγάνε και στις πλάκες που σπάνε,

αφήνοντας τους τάφους ανοικτούς,

κι άκουσε τον καθώς κλαίνε οι πεθαμένοι, βλέποντας σε

σαβανωμένο ζωντανό απ’ τους Ιούδες με των ανθρώπων τις ψευτιές

 

Κοίταξε γύρω σου, δεν σε ξεγέλασαν,

κοκκινίσανε οι παπαρούνες, κι  ήρθαν κουβαλώντας

στη πλάτη την Άνοιξη, και την κοινωνούν

με κλώνια φτέρης, από Θείο ποτήρι ψηλά στο σταυρό

μεθούν τ’ αηδόνια και υμνολογούν την Ανάσταση

 

Κρίνος λευκός ας γίνει κι ψυχή μας

κι ας μάθουμε πως είναι ν’ αγαπάς,

πως γίνονται μόσχος τα φιλιά στο στόμα

και πως έχει τέλειωμα ο κάθε Γολγοθάς.

Ο δικός μου ο τοίχος.

 

Λούφαξε ο άνεμος στα φύλλα των δέντρων

και το κρύο κούρνιασε στων τοίχων τις ρωγμές,

πηχτά δάκρυα η σκουριά των σιδεριών

κυλά και βάφει κόκκινο βαθύ το σάπιο σουβά

 

τρίζει η πόρτα καθώς ανοίγει διστακτικά,

το φεγγάρι όμως απόψε πάλι δε βγήκε,

ανιχνεύω τη σκιά μου αγκιστρωμένη στ’ αγκάθια

της τριανταφυλλιάς, κι αποτραβιέμαι

στο κελί μου που είναι ζεστό, κλείνοντας απ’ έξω

μια ζωή που είναι ματωμένο κάθε τι το πραγματικό

 

κουρνιάζω ήσυχος στη γωνιά μου,

αγκαλιάζω το σκοτάδι σαν φίλο κι αδελφό,

το κρύο πρόσωπο του χαραγμένο απ’ το χέρι ενός αστεριού,

κοιτάζω απ’ το σπασμένο φεγγίτη, μα πως δεν το κατάλαβα τόσο καιρό;

είναι ο δικός μου ο τοίχος που εμποδίζει το φως!

 

Τούτες τις μέρες

 

Ας  σταθούμε τούτες τις μέρες καλέ μου φίλε

μπροστά στα χρώματα τ’ ουρανού και της γης

και στο φως που σκορπά το όραμα της συμφιλίωσης

 

Ας γίνουν τα λόγια μας κόκκινα γαρύφαλλα και κόκκινα

τριαντάφυλλα κι αντάμα η άνοιξη της ελπίδας

θα στείλει τα ταξιδιάρικα πετούμενα της να πάνε το μήνυμα μας μακριά

κι όλοι μαζί ας βγούμε στους σκαμμένους

με ιδρώτα και αίμα δρόμους του κόσμου και της αλήθειας

να φωνάξουμε το δικαίωμα των λαών για ένα καλύτερο

κόσμο. Ας δώσουμε τα χέρια για ν’ ανθίσουν

κ’ οι ξεραμένες αυλακιές απ’ τις ρυτίδες της πίκρας

στις μορφές των προγόνων μας  που ο ήλιος των τρυφερών οραμάτων

σμίλεψε με το σμιλί  της αξιοπρέπειας

 

Οι άνθρωποι προσδοκούν ονειρεύονται

ελπίζουν κι αγωνίζονται για μια καλύτερη πατρίδα

για έναν καλύτερο κόσμο

για ένα καλύτερο αύριο

 

Τούτες τις μέρες καλέ μου φίλε

ας σφίξουμε τα χέρια μας για να μην βρει καμιά χαρακιά

και γλιστρήσει η ελπίδα

Αύριο...

Κάθε βράδυ ξαναγυρίζω, στο ίδιο μέρος

Και μπροστά στο καθρέπτη

Φορώ  τ’ αληθινό μου πρόσωπο

Όσες φορές και να ξαναγύρισα

Ποτέ  ο ίδιος δεν ήμουνα

Στα κουρασμένα μάτια μου

Ξεχειμωνιάζουν οι μάταιες μέρες μου

Άδειες σαίτες στον αργαλειό

Το χρόνο  μου υφαίνουν

Στάλα – στάλα η ζωή μου χάνεται

Αύριο θα γράψω ένα ποίημα

Αύριο.......

Η δική μου γιορτή

 

Πέφτω να κοιμηθώ, έτοιμο είναι

το χωμάτινο κρεβάτι, και το

μαξιλάρι καμωμένο από κλώνια

αποξεραμένα, πολύχρονου κυπαρισσιού

 

Για σεντόνι, ένα κομμάτι

ουρανού, και στο προσκεφάλι,

ένα τρεμάμενο αστέρι

με φλόγα χλωμή, να τρεμοπαίζει

στο χάδι του ακοίμητου ανέμου

 

Για προσευχή, άσε, τον ήχο

να ακουστεί, εκείνον τον ξερό,

καθώς σαπίζουν, ραγίζουν

και σπάζουνε τα φύλλα.

 

Μην γελαστείς να έρθεις το πρωί να με φωνάξεις,

μην αφήσεις κλάμα ν’ ακουστεί

 

Τον ύπνο μου δεν πρέπει να χαλάσεις

Είναι δικιά μου, αληθινά,

Ετούτη η γιορτή.

‘Καταραμένο Πάθος’,

 

ένα μυθιστόρημα που θα σας οδηγήσει μέσα από οδυνηρά συναισθηματικά μονοπάτια και απροσδόκητες ανατροπές, μέχρι να επέλθει η λύτρωση και να δώσει απάντηση σε όσους έχουν ποτέ αναρωτηθεί αν είναι δυνατόν να υπάρχει συγχώρεση ακόμα και όταν ο πόνος είναι δυσβάστακτος.

Μετά τον αινιγματικό θάνατο του Χρίστου, η οικογένεια Παπαδάκη παρασύρεται σε μια οδυνηρή και ατελείωτη δίνη. Ο καθρέπτης της 'τέλειας’ οικογένειας ραγίζει και τα μυστικά αρχίζουν να ξεφυσούν από τις ρωγμές σαν σκορπιοί, δηλητηριάζοντας τις ζωές και τις σχέσεις τους και φέρνοντας τους αντιμέτωπους με βασανιστικά διλήμματα και ερωτήματα.

Πόσο καλά γνωρίζουμε τα παιδιά μας; Τον σύντροφο μας ή τον ερωμένο μας;

Πόσο έτοιμοι είμαστε να αποδεχτούμε την διαφορετικότητα τους ακόμα και τα πάθη τους;

Τζόγος, έρωτας, δολοπλοκίες, ομοφυλοφιλία.

Πάθη που κρύβονται επιμελώς από τα σαρκοβόρα μάτια της κοινωνίας.

Πόσο καλά προφυλαγμένα είναι όμως, και πόση δύναμη έχουμε για να τα ξεπεράσουμε;

Search within my silence

By Yiannos Lambis

Published: February 2012
Format: Perfect Bound Softcover(B/W)
Pages: 168
Size: 5x8
ISBN: 9781467882996 



...Skinny, trembling fingers, children seeking for a star to hold on to in the dark, a sun ray to warm them up. Rania got scared and angry. How badly she wanted to shout,

'Enough is enough! There's enough light and sky for everyone'.

She bit her lips, until they started to bleed. She hesitated. Who would listen to her, after all? She no longer ha d anything to expect from a society that laid everything waste...

Five children are each laden with a bag on the back, full of unfulfilled dreams and desires, left in the lurch in orphanages, like unasked-for commodity. Their eyes well up with tears, as they are covered in the dusk, full of hands stretched begging ...short skirts...high heels faces bereft of hope and with a question always hanging from their lips.

Where shall they turn their look?
What horizon may hide future's truth?
How much salt there is in a child's tear!!!

Elsi Christofia, First Lady of the Cypriot Democracy: 'A book which contributes to awareness-raising of people and society, at large. It conveys the message that prostitution of children, drugs and all forms of violence and exploitation are the results of lack of ideals and visions created by international consumerist system'.

Sotiroula Charalambous, Minister of Employment and Social Insurance: 'A torrent of emotion imparted in the author's eloquent style, with an artful and terse narrative, which keeps the reader spiritually and emotionally alert'.

Aristos Tsiartas, Chief of Mission Authority against Discriminations: 'True, stirring story articulated by an author possessing undeniable writing skills'.