Σ’ είδα να στέκεσαι  μακριά,

γυμνή σκιά και γελούσες

για το θράσος μου

ν’ αναζητώ το πάθος σου

ακόμα και στην άρνηση σου,

ήσουν εσύ και το μέλλον

ευλογημένη εσύ κι ο χρόνος,

ήσουν ο πόθος μου όσον κανένας πόθος,

τα πουλιά βρίσκονταν ακόμη στη φωλιά τους,

όταν ο ήλιος σηκώθηκε κι οι αχτίνες του χόρευαν γύρω σου,

έσβησες όπως ήρθες,

μα πρόλαβε μια ματιά σου

να μου χαρίσει την αθανασία.

Είναι οι καιροί όπου τα παιδιά γίνονται μεγάλοι

από τη μια στιγμή στην άλλη,

τ’ αγόρια ξυρίζονται πριν ακόμα βγάλουν γένια

και τα κορίτσια  μαυροντυμένα

νανουρίζουν τα μικρά αδέλφια τους

κι είναι ολόιδιες σαν πολυχρονισμένες μάνες

Αμίλητα στην άκρη του βράχου

κοιτάζουν τα καράβια

να φεύγουν σφυρίζοντας χωρίς αυτά,

και τ’ αποχαιρετάνε ξέροντας

πως δεν θα ‘ρθουν πίσω ξανά

Υγραίνονται τα μάτια  τους

κι αγκαλιασμένα ατενίζουν  την απεραντοσύνη

της θάλασσας, κι ορκίζονται ψιθυριστά,

« κι ας μας κρατάνε φυλακισμένους πελώρια τείχη,

εμείς θα τα γκρεμίσουμε

με το δυνατό σφίξιμο των παλαμών μας

και με το τραγούδι μας, αδελφέ,

αντάμα θα παλέψουμε τ’ άδικο,

μάρτυρας μας να ‘ναι οι στίχοι

που γράφουνε τα κύματα κι είναι αληθινοί »

Παιδί μου..

Ίσως γιατί δεν ήμουν άξιος να λέγομαι άνθρωπος

και βολεμένος καθώς ήμουν σε κοιτούσα μ’ αδιαφορία,

ίσως γατί  φοβόμουν  την ηρεμία μου μην χάσω,

Για όλα αυτά, παιδί μου, σου ζητώ συγγνώμη

Με παγερή απάθεια σε παρακολουθούσα

διωγμένος  να τραβάς στο άγνωστο

φορώντας την ελπίδα πανωφόρι,

να γερνάς  πριν ακόμα γεννηθείς

και σαν κύμα να σβήνεις  σε ξένο ακρογιάλι,

Για όλα αυτά,  παιδί μου, σου ζητώ συγγνώμη

Τώρα κοιτώ δυο μάτια σβησμένα απ’ την αλμύρα

και κατηγορώ  τη θάλασσα πως έγινε του θανάτου σου κρεβάτι,

χωρίς ίχνος ντροπής,  σκύβω και σε φιλώ

στο μέτωπο σου το χλωμό που λάμπουνε  τ’ αστέρια,

κι αντί στο προσκεφάλι η μάνα να σου λέει παραμύθια

σου τραγουδάνε οι Θεοί και σε νανουρίζουν οι Αγγέλοι,

Για όλα αυτά, παιδί μου, σου ζητώ συγγνώμη

Εμείς (2)

Δεν κοιταχτήκαμε, απομείναμε σιωπηλοί για ώρες

καθισμένοι στην άκρη του κρεβατιού,

μονάχοι,

νοιώσαμε να  κατοικεί ο ένας μέσα στον άλλο

και δαγκώσαμε  τα χείλη μας

από αμηχανία,  ίσως κι από απόγνωση.

Δεν τολμήσαμε ν’ αγγίξει ο ένας τον άλλο,

αν και το θέλαμε κι οι δυο,

όμως δεν ήταν σίγουρα μόνο το πάθος

ήταν αυτή η φοβερή τρυφερότητα που μας πλημμύριζε.

Ποτέ δεν θα μάθουμε τι υπήρξε ο ένας για τον άλλο

γιατί άλλοι μας αγάπησαν, και μ’ άλλους θα ζούμε

δεν ξέρουμε πως θα ήταν αν αγγιζόμασταν

ούτε τι θα νοιώθαμε αν κοιμόμασταν αγκαλιά το βράδυ

και κοιταζόμασταν στα μάτια το πρωί.

Δεν πρόκειται ποτέ να μοιραστούμε την ίδια ανάσα,

μα θα ‘μαστε για πάντα αληθινοί ,

θα είμαστε,  εμείς,

κι ας πεθάνουμε μονάχοι.

Βουλιάζω μέσα στην άβυσσο της κενότητας

πνίγομαι απ’ τη βαλτωμένη κοινοτυπία των όχλων

η απόγνωση με πλημμυρίζει και γίνεται οργή

κι η μελαγχολία τρόπος διαφυγής

Αγκαλιάζω με μανία τη ζωή και μ’ αγάπη το θάνατο

χορταίνω με τη χαρά και ξεδιψώ με την απέραντη θλίψη

αποζητώ τη μοναξιά κι ανασαίνω μέσα απ’ τη συντροφικότητα

μετατρέπω σε ποίηση τη κραυγή του απελπισμένου

Δίνω γροθιά στη σάπια κοινωνία και ξοδεύω το αίμα μου

στην ανατολή ενός κλεμμένου κόσμου μέσα

απ’  τα όνειρα του ορφανού και τις ελπίδες τ’ αδικημένου.

Όμορφη που είναι η νύχτα, ποθητή, κι απαλή σαν χάδι,

τρυφερή σαν χείλη γυναίκας, και γλυκιά σαν ύπνος ,

να έρθει ήσυχα κι αργά, καρτερικά προσμένω

πρώτα πα’ στου κυπαρισσιού τις φυλλωσιές  αθόρυβα να κουρνιάσει,

κι ύστερα απαλά να απλωθεί , χωρίς να την  ενοιώσω

να μ΄ αγκαλιάσει σαν αγαπητικιά, ζεστή ανάσα της μανούλας,

και όταν απ’ το βυζί της  θα πίνω των αθανάτων  μέλι

μ’ ανεμοτράγουδα να με αποκοιμίσει,

όμορφα να σβήσουν οι ήχοι της ημέρας,

και της αιώνιας νυχτιάς η σιγαλιά

για πάντα ν’ ακουστεί, πέρα ως πέρα.

Ζωές

Γέλια, και γάργαρες φωνές που χάθηκαν,

Βήματα που τέλεψαν πριν  απόσταση καλύψουν,

Χέρια που άπλωσαν και έμειναν μετέωρα πριν ακόμα αγκαλιάσουν,

Σκέψεις που δεν ειπώθηκαν και έμειναν κρυμμένες,

Υποσχέσεις που δόθηκαν και έμειναν μόνο λόγια,

Όνειρα πουν δεν έλαχε να δουν το φως της μέρας

Νερό που δεν πρόλαβαν χείλη να το πιουν

Να δροσιστούν και να ξεδιψάσουν

Κι έμεινε στάσιμο, χορτάριασε,

Για αυτές μιλώ, για τις ζωές που δεν πρόλαβαν

Αυγή να προσπεράσουν.

Απολεσθέντες ψυχές

 Χλωμό και μελαγχολικό απόψε το φεγγάρι,

σαν μάτι θολό απ’ την αλμύρα  πικρών δακρύων,

π’ αργοκυλάνε  και σβήνουν ημερομηνίες και όνομα,

και τα σταλάζουν περίτεχνα, σε πλάκα από μάρμαρο λευκό

Ακούω τα δέντρα που συζητάνε και κλαίνε απ’ έξω στην αυλή μου,

μοιρολογούν για τα φύλλα  που χάθηκαν,

και τα ρόδια που μαράθηκαν και πίκρανε ο καρπός τους

Πόσο θα ‘ θελα να τους πω,  όμως μια φτυαριά χώμα πνίγει τη φωνή μου,

όλα έγιναν καθώς ήταν πρέπον να γίνουν,

μια μολυβιά ακόμη στο κατάστιχο, απολεσθέντων ψυχών 

Οι φίλοι μου

Στο παραθύρι μου απόψε, το φεγγάρι έχει σταθεί

Και στάζει μια πρωτόγνωρη γλυκιά μελαγχολία

Δέστε τι όμορφα που δακρύζει το ραγισμένο μου γυαλί!

Κάθε σταγόνα που κυλά, μια ανάμνηση είναι

Στιγμή που για πάντα εχάθει στου χρόνου το λάκκο το βαθύ

Απλώνω τα χέρια στο φως του το χλωμό

Μα είναι κρύο κι η ψυχή μου ανατριχιάζει

Κι ο άνεμος που αγκαλιάζει τ’ αντίκρυ κυπαρίσσι,

Όλο λεξούλες μ’ αραδιάζει, δεν τις νοώ, δεν τις καταλαβαίνω,

Το ξέρω είναι μάταιο να καρτερώ το χρόνο πίσω να γυρίσει

Θα βγω στο δρόμο μου, στη στράτα τη δική μου

Και θα τρυγώ λεμονανθούς, και τους παλιούς,

Καλούς μου φίλους θ’ ανταμώσω,

Θα τους κερνώ γλυκό κρασί και θα ‘ναι

Οι νύχτες μου ζεστές, στα χέρια τους φιλί γλυκό θα δώσω.