Θεατρικό έργο για τους εργατικούς αγώνες της Πρωτομαγιάς

Το ψουμίν του αρκάτη

του

Γιάννου Λαμπή

Ά σκηνή

( η σκηνή διαδραματίζεται μέσα σε μια γαλαρία μεταλλωρυχείου στον Αμίαντο)

Μιχάλης- επόκαμα... εν αντέχω άλλο τούτο το λαμπρόν... πόνησα τζιαί τα στήθη μου…θαρκούμαι έλειψε ο αέρας…φαίνεστε μου εν να φυρτώ...

Σαλίχ- σφίξε τα δόντια σύντροφε...έτο σε λλίην ώρα εν να βκούμεν που μες τούτον το λάκκο...κόμα ένα βαγόνι τζιαί εν να ποσώσουμε το μεροκάματο.

Μιχάλης – προσπαθώ Σαλήχ...έσιει ώρα που προσπαθώ...μα έτο, επίσσωσεν το στόμα μου που την καρβουνιά...τζιαι που την πολλήν πυρά επόνησα την τζιεφαλήν μου, εν νοιώθω τα κόκαλα μου...φαίνεστε μου ελουβίσαν....

Σαλίχ – γείρε λλίον νερόν να δροσιστείς τζιαί κάτσε νάκκον να πνάσεις...άεις με μανιχόν μου τζιαί δκυο ππαλλιές εν να το γιεμώσω...

Μιχάλης – εστέγνωσε τζιαι το παούρι...εστράτζιεσαι...εν έσιει σταξιά μέσα...

Σαλίχ – έλα πκιάσε  το δικό μου...έσσιει ακόμα λλίον μέσα...

Μιχάλης – μα εσού άμαν διψάσεις, ήνταν που να πκιείς Σαλίχ;

Σαλίχ – αντέχω εγώ... έτο, ακόμα δκυο φκιαρκές τζιαι εγιώμωσε το βαγόνι...

( Πίνει νερό ο Μιχάλης )

Μιχάλης – νάσαι καλά ρε σύντροφε...ευκαριστώ σε...

Σαλίχ –  α Μιχάλη μου...γιατί με ευκαριστάς; Έτο εν ούλλοι μες το ίδιο καζάνι που είμαστον. Πρέπει να το καταλάβουμε. Τζιαί εμείς που είμαστε μες τούτες τις μαύρες τρύπες, όπως τους σκούλουκους, πρέπει να είμαστε μονιασμένοι. Σαν τ ‘αδέρφκια. Δαμέσα δα εν μας ιγλέπει κανένας άλλος, εκτός που τον σύντροφο μας.

Μιχάλης- έσιεις δίκαιο Σαλήχ. Άμαν είμαστε μονιασμένοι εν να μπορέσουμε να ζητήσουμε τζιαί το δίκαιο μας που την εταιρεία. Το μερτικό που δικαιούμαστε...

Σαλήχ – αννοίεις μεάλην κουβέντα Μιχάλη...τζιαί επικίντυνη.

Μιχάλης – εν έσιει κανέναν άλλο δαμέσα...οι δκυο μας είμαστον , άτε τζιαι ο χάρος

( γελούν )

Σαλήχ – μεν λαλείς πελλάρες..έδωκε σου η πυρά αλόπως τζιαι παραμιλάς...άτε τούτη η φκυαρκά τζαι ετελειώσαμε...άμαν βκούμεν που πάνω λαλούμεν τα....

( ακούγεται έκρηξη και χώματα πέφτουν πάνω τους )

Σαλήχ – πέρκιμον έν ετζυλίσαν τα χώματα τζιαι να κλείσει η γαλαρία...άτε πάμε Μιχάλη... τράβα μπροστά τζιαί γιω που τα πισώ σου...να σε βλέπω άμαν τζιαί ζαλιστείς...

Μιχάλης – τούτες οι φάλιες εν πολλά επικίνδυνες...καμιά φορά αν να μας θάψουν ζωντανούς..

΄Β σκηνή

( νύχτα. Μέσα σε μια καλύβα. Ο Μιχάλης, ο Σελίχ)

Σαλίχ – αύριο εν Κυριακή...λοαρκάζω να κατεβώ στο χωρκό να δω τζιαί λλίον τα παιδκιά μου...επεθύμησα τα...να φέρω τζιαί λλίον ψουμίν..λαλώ να λαμνίσω που το πρωίν τζιαί να γυρίσω τη νύχτα. Εσού πότε εν να πάεις; Έσσιει μέρες να πάεις!!

Μιχάλης – Ναι ..ξέρω το Σαλίχ αλλά εν μπορώ. Τελευταία είμαι λλίον αδύνατος, κομμένος...άεισε να δυναμώσω λλίον.... μα πε μου ! έν είδες το φιρμάνι; Μέσα στους νέους καταλόγους της εταιρίας εβάλαν τζιαί το ψουμίν. Εν δικαιούμαστε να φέρουμε που έξω. Πρέπει λαλούν να το γοράζουμε τζιαί τούτον που τον φούρνο της εταιρίας.

Σαλίχ – είδα το...αλλά εν πολλά ακριβό...θέλουν διπλάσια που τους φούρνους του χωρκού. Σχεδόν ένα μεροκάματο.

Μιχάλης – είδες τους κλέφτες...εν κανεί που πλουτίζουν με τον ιδρώτα μας, θέλουν να πιουν τζιαί το γαίμα μας. ( σκύβει και του λέει εμπιστευτικά ). Εν γι’ αυτό που σου λαλώ ότι μονιασμένοι πρέπει να διεκδικήσουμε το δίκαιο μας.

Σαλίχ – άεις με εμένα Μιχάλη...έν θέλω φασαρίες. Εν τέσσερα στόματα που έχω να ταίσω..

Μιχάλης – ξέρεις το Σαλίχ...τζιαί εγιώ έχω, όι τέσσερα αλλά πέντε στόματα. Εν γι’ αυτό που νευριάζω. Που με πνίει το δίκαιο. Δουλεύκουμε συνέχεια, που το πρωί ως τη νύχτα. Καταπίνουμε τόση σκόνη και ψηνούμαστε που την κάψα μές την τζοιλιά της γης για ένα βούκκο ψωμί. Τουλάχιστον τζείνα που δικαιούμαστε πρέπει να τα ζητούμε αφού που μόνοι τους εν πρόκειται ποττέ  τους να μας τα δώκουν.

Σαλίχ – ρε Μιχάλη μα εσού τρέμεις. Τα μάδκια σου εν κατακκότζινα τζιαί τρέχουν. Άεις με να δω..( Ακουμπά στο μέτωπο του). Ρε μα ψήνεσαι στον πυρετό. Τζαί τζείνος ο βήχας σου επόλλυνεν. Εψές εν ετζοιμήθηκες καθόλου. Άκουα σε που ετζιεγκελοούσουν και εκλώθεσουν σαν το κούφο μες το κρεβάτι. Σάστου να πεταχτούμε ως τζιει  στο γιατρό να σε τσιακκάρει...

Μιχάλης – μεν ανησυχείς Σαλίχ...ένεν τίποτε. Εν να μου περάσει...μαθημένα τα βουνά που τα σιόνια. Ο γιατρός ήντα που να μου κάμει; Να γύρω πάνω στο κρεβάτι πέρκιμον ποτζοιμηθώ, τζιαί εν να μου περάσει.

( Ενώ ο Μιχάλης με τη βοήθεια του Σαλίχ πάνε προς το κρεβάτι, ακούγονται κτυπήματα στη πόρτα. Ανοίγει ο Σαλίχ και μπαίνει μέσα ο Κωνσταντής  )

Σαλίχ - Καλώς τον Κωνσταντή...μα πως ως δα τέδκοιαν  ώρα;

Κωνσταντής - ¨Ετο είδα το φανό αυτούμενο τζιαί είπα να σας δώ λλίον.

Να κόψουμε τζιαί καμμιάν κουβέντα αθρωπινή. Έτο,

γέννημα του ήλιου κατεβάζουν μας μες τον λάκκον τζιαί με το βούτημα του βκάλλουμαν μας...που την κούραση όσον τζιαί προλαβαίνουμε να πνάσουμε νάκκουριν. Επεθύμισα τζιαί γιω να συντύχω τζιαί με κανέναν πλάσμα...

Μιχάλης – Κάτσε...μεν στέκεσαι...τζιαι εμέναν εντζιαί γελάς μου...κάτι έσιεις μες το μυαλόν σου για νάρτεις ως δα.

Κωνσταντής – μα εν ακούεσαι καλά σύντροφε...εσού τρέμεις όπως το πουλλούιν το βρεμένο..ήντα έπαθες;

( Τον πλησιάζει και ελέγχει το μέτωπο του για πυρετό )

μα εσού χογλάς...ψήνεις αυκό πας το μέτωπο σου. Που πότε έσιεις πυρετό;

Σαλίχ – έν ο Αλλάχ τζιεί Παναϊα που σε επέψασιν. Έσιει δκυο – τρεις μέρες που εν έτσι καλαθουρκασμένος...αλλά εν γαϊτίζει να πάει στο γιατρό. Πόψε όμως εν σιειρόττερα νομίζω. Πέ του τζιαί σου καμμιάν κουβέντα, πέρκιμον τζιαί ακούσει σε να πάει στο γιατρό.

Κωνσταντής – φέρε μια μαντηλιά να την βουττήσουμε μες το ξύδιν τζιαί να την βάλουμε κομπρέσα πάς το μέτωπο του πέρκειμον τζιαί ρίψει τον πυρετό...

( βάλλουν την κομπρέσα )

Μιχάλης – νάστε καλά...μεν ανησυχάτε...εν να μου περάσει... εν που την κούραση θαρκούμε.. Μα για πέ μας...ήντα νέα που την συντεχνία...μεν φοάσε , ο Σελίχ εν δικός μας άθρωπος...εν έμπιστος.

Κωνσταντής – αύριο εν να μιλήσει η επιτροπεία με τη διεύθυνση. Εν να ζητήσουν να εφαρμοστεί το σύστημα 8, 8, 8,

Σαλίχ – ήντα που ένειν τούτο; Εσού ξέρεις Μιχάλη;

Μιχάλης – όι Σαλίχ..ούτε εγιώ καταλάβω..

Κωνσταντής – ( γελά) ... για τούτον το σύστημα.... εσιωνόθει γαίμαν, μεν αρωτάς! Εγιωμόσαν στράτες τζιαί εγίνην ποταμός κατεβασμένος...εχαθήκαν συντρόφοι για να μπορέσουμεν εμείς να το έχουμεν...τζιαί νομίζω ήρτεν η ώρα...

Σαλίχ –Μιχάλης  - ακόμα όμως εν τζιαί είπες μας....

Κωνσταντής – οκτώ ώρες, δουλειά, οκτώ ξεκούραση, τζιαί οκτώ ώρες ελεύθερου χρόνου για μόρφωση και ψυχαγωγία...τούτον εν το σύστημα που ζητούμεν.

Μιχάλης – τζιαί πιστεύκετε ότι εν να καϊλίσει η εταιρεία;

Κωνσταντής – όι...σίουρα εν να φωνάζουν...μα τούτην τη φορά εν αποφασισμένοι ούλλοι...εν να κατεβούμεν απεργία. Γι’ αυτόν ήρτα να σας το πω... να ξέρω αν είσαστε μαζί μας.

Μιχάλης – τζιαί θέλει τζιαί ρώτημα ( κάμνει πως εν να σηκωθεί και ξαναπέφτει. Τον βάζουν πίσω στο κρεβάτι και του βάλουν ξανά κομπρέσα)

Κωνσταντής – Εσού Σαλίχ...ήντα που λαλείς...

Σαλίχ – εν ηξέρω...θέλει σκέψη...έχω κοπελλούδκια να ταϊσω...είδετε προχτές ήντα που εγένει...όσοι επήαν στην συγκέντρωση της συντεχνίας εδκιώξαν τους που την δουλειάν... φοούμαι..

Κωνσταντής -  έσιεις δίκαιο που φοβάσαι σύντροφε Σαλίχ...το κεφάλαιο εν τζιαί έσιει αθρωπιά..εν σκέφτεται... με κοπελλούδκια με κάνεναν άλλο...παρά μόνον τον ππαρά...άμαν μπεις στο δρόμο του εν σε πατήσει...αλλά τούτην τη φορά εν να είμαστε ούλλοι μαζί....μονιασμένοι...μια γροθκιά τζιαί εν θε να μπορεί να μας δκιώξει ούλλους.

Μιχάλης -  εν σε πιέζει κανένας, Σαλίχ...ξέρω ότι είσαι καλός άθρωπος τζιαί παλεύκεις όπως ούλλους εμάς...σκέφτου το μόνος σου...πήαινε αύριο στα κοπελλούθκια σου τζιαί που νάρτεις ποφασίζεις αν θα κατεβείς μαζί μας απεργία...

Γ’ Σκηνή

(Απόγευμα. Στην αυλή του Μιχάλη. Στέκονται απ’ έξω ο Κωνσταντής και η Αντριάνα)

Κωνσταντής – που πάεις έτσι φουρκαστός Σαλίχ....φαίνεσαι θυμωμένος.

.. εν τζιαί ήρτα δαμέ για να σου πω για την απεργία...

Σαλίχ – Ένεν για τούτον που είμαι θυμωμένος.

Κωνσταντής – ε καλό για έντα πράμα; Τζιαί εν σε φορούν οι τόποι!

Σαλίχ – όσον τζιαί ήρτα που το χωρκόν...επήα τζιαί είδα τα παιδκιά τζιαί τη γυναίκα μου...Δουλεύκουμε σαν τους σσιύλλους τζιαί όσον τζιαί ψωμοπαιρνούν (αναστενάζει)...τζιαμέ στα γραφεία εσταματήσαν με τζιαί εκάμαν μου έλεγχο. Είχα μαζί μου δκυο ψουμνιά τζιαί επκιάσαν μου τα οι αθρώποι της εταιρείας. Εν για τούτον που είμαι θυμωμένος...

Κωνσταντής – τωρά εκατάλαβες Σαλίχ γιατί πρέπει να είμαστε ούλλοι μαζί. Μονόβουλοι.

( ακούγονται φωνές. Σαν διαδήλωση. )

Σαλίχ-  μα ήντα που εγένην τζιαί φωνάζουν...άκου φασαρία τζιαί κακό.

Κωνσταντής – εν οι αρκάτες...σήμερα η εταιρία ούτε να συζητήσει έν ήθελε με τη συντεχνία τζιαί απείλησε να σταματήσει που τη δουλειά τζιαί την επιτροπεία μας.... εν τους κανεί τούτο ...αφήκαν τζιαί τον κόσμο νηστικό. Έδωσαν διαταγή ώσπου έχουμεν απεργία έθεν να πουλούν ψουμίν στους αρκάτες. Μόνον σε τζείνους που εν να σπάσουν την απεργία.

Σαλίχ – καλά εφοούμουν εγώ...

Κωνσταντής - να μεν φοάσαι τίποτε σύντροφε Σαλίχ...εν να λυγίσουν..που εν να πάσιν οι κερατάδες. Χωρίς εμάς εν τζιαί μπορούν τούτοι να βκάλουν το μετάλλευμα.

Σαλίχ – εφάνειν μου τζιαί είδα την γυναίκα του Μιχάλη, την Φιούρα,  να μπαίνει που την καντζελλιά την ώρα που είμουν τζιαμέ στα γραφεία. Ήρτε αλόπως να δει τον Μιχάλη. Έσιει μέρες να κατεβεί στο χωρκό του. Ετσάκισεν τον η αρρώστια τζιαί εν ξορτώνει να πάει με τα πόδκια.

Κωνσταντής -  ου Παναγιά μου...τζιαί που ένει τωρά...πρέπει να την βρούμεν εμείς πρώτοι. Άμαν τζιαί ακούσει τα μαντάτα έτσι απότομα τζιαί ταραχτεί...

Σαλίχ -  Μα εσού εχλώμιανες Κωνσταντή...ήντα τρέσιει τζιαί εν το ξέρω εγιώ; Ποιά μαντάτα; Λάλε τζιαί κάμνεις με να ανησυχώ. Έπαθεν τίποτες ο Μιχάλης όσην ώρα έλειπα;

Κωνσταντής – Πρέπει να φανείς δυνατός Σαλίχ...ο Μιχάλης σήμερα το πρωί εν εφάνην στη καντίνα τζιαί εν τον είδε κανένας ώσπου τζιαί μεσομέρκασε. Ανησυχήσαμε. Ήρτα τζιαί εφάτσιησα του τη πόρτα. Εν μου απάντα. Έδωκα της μια τζιαί μπήκα με το ζόρι. Ήβρα τον χαμέ. Πεθαμένο.

( Ο Σαλίχ ταράσσεται τζιαί δείχνει απόγνωση και πικρία)

Κωνσταντής – είπασιν ότι έπασχε που σιλίκωση. Εκαταστραφήκαν οι πνεύμονες του τζιαί μάλλον εσήκωσε ψηλόν πυρετό τζιαί επέθανε. Τωρά σε λλίο εν νάρτουν να τον σηκώσουν... Φάνου δυνατός Σαλίχ..τζιαί έτην Φιούρα που έρκεται...

Σαλίχ – Κωνσταντής  – καλώς τη Φιούρα...

Φιούρα – Γειά σας. Καλώς σας ήβρα. Αφού εν πάει ο Μωάμεθ στο βουνό, ήρτεν το βουνό στο Μωάμεθ. Φαίνεται όμως έσιεται φασαρίες σήμερα. Ποτζιεί που έρκουμουν είδα κάμποσους αρκάτες να φωνάζουν και να βαστούν πίκετ. Εφάνην μου ότιι εφωνάζαν για το ψουμίν του αρκάτη...εν τους πουλούν τζιαί αφήκαν τους νηστικούς...τζιαί για κάποιον που επέθανεν εφανίστειν μου. ε..εν εκατάλαβα καλά...

Κωνσταντής – να σου φέρω μια καρέκλα... κάτσε να πιείς ένα νερό να ξεδιψάσεις τζιαί λαλούμεν τα..

Φιούρα – μεν κάμνετε φασαρία. Έτο εν να δω λλίον τον Μιχάλη μου τζιαί να φύω. Καρτερούν με έσσω τα κοπελλούδκια. Εν μιτσιά ακόμα τζιαί εν τζιαί σάζουντε μόνα τους. Έχω την έννοια τους ( πριν τελειώσει τραβά κατά το σπίτι ).

Σαλίχ – ( την βάζει μέσα στην αγκαλιά του ). Καλή μου γειτόνισσα. Μεν μπεις μέσα στο σπίτι. Περίμενε να μπούμε μαζί...

Φιούρα – καλέ μου Σαλίχ. Φίλε τζιαί σύντροφε του αντρός μου...ήντα που έσιεις τζιαί κλαίεις. Σύντυσιε μου να σε χαρώ. Ο Μιχάλης μου...που εν ο Μιχάλης μου; Ά Παναγία μου!!! αλόπως έπαθεν τίποτε κακόν ο άντρας μου. Εν άρρωστος αλλόπως;

( Γεμίζουν τα μάτια τους και κλαίουν με αναφιλητά )

Φιούρα –  (Πετά χαμέ το καλάθι της . Και κρατώντας από τα μπράτσα την Αντριάνα τη ταρακουνά ). Μίλα εσύ Κωνσταντή...( Ο Κωντσαντής δεν μιλά. Κλαίει.)

Μεν μου πείτε. Εν το πιστεύκω. Αλόπως ο πεθαμένος που λαλούσαν εν ο Μιχάλης μου. Α..τον Μιχάλη μου ..τον γρουσό μου τον άντρα. ( Ορμά μέσα στο σπίτι )

Δ’ Σκηνή

( το εσωτερικό του σπιτιού και στην μέση πάνω στο κρεβάτι ο Μιχάλης. Γύρω του ο Κωνσταντής,  και ο Σαλίχ. Στη άκρη του κρεβατιού γονατιστή η Φιορού)

-          Μιχάλη μου, άντρα μου γρουσέ τζιαί ταίρι της καρκιάς μου. πατέρα των ορφανών μου των παιδκιών, καμάρι τζιαί παρηορκά μου. άνοιξε τα μάδκια σου να δω την αμμαδκιά σου, τάραξε τα σιείλη σου, να ακούσω τη γρουσολαλιά σου. Τάραξε νάκκον να χαρείς τη λεβεντοκορμοστασιά σου. τι σούκαμα τζιαί δεν μου μιλάς; Τι έφταιξα τζιαί δεν μου χαρίζεις μια στιμή , την ακριβή θωρκά σου; εγιώ είμαι η Φιούρα σου...η αγαπητικιά σου..η μάνα των παιδκιών σου...ήρτα κοντά σου να σε δω..έλειψεν μου η ζεστασιά σου. άνοιξε τις αγκάλες σου τζιαί όπως πρώτα χώσε με στο στήθος σου , να ακούσω τη καρκιάν σου. Μίλα μου , ίντα σου έκαμα η φτωσιή τζιαί εν μου μιλάς; Μιχάλη μου, πε μου τον πόνο σου τζιαί τα παράπονα σου. οι σύντροφοι σου εν δαμέ, τζιαί καρτερούν μαζί με μεν , την όμορφη την συντυσιά σου. πε μου καλέ μου να χαρείς...ποιός σε πείραξε...ποιός σου έκαμεν κακό..για να του βάλω μια φωνή τζιαί μια κατάρα μάνας...το άδικο που έκαμεν εις το Θεό διπλά τζιαί τρίδιπλα θα πρέπει να πληρώσει.

Σαλίχ – σήκου Φιορού. Σταμάτα τζιαί εν μπορεί ο Μιχάλης ξανά να μας ακούσει. Έφαν τον η αρρώστεια του τζιαί το μάραζιν. Αγάπασε πολλά. Τζιαί σεν τζιαί τα παιδκιά σας. Μα τζιαί ούλους τους συντρόφους του είσιεν τους βαθιά μες τη καρκιάν του. Μα το θερκόν της αχαριστίας τζιαί της εκμετάλλευσης ήτουν πιο δυνατό που τη καρκιάν του.

Κωνσταντής – κλάψε Φιούρα, κλάψε συντρόφισσα τζιαί αξίζει του αντρός σου. Ο θάνατος του Μιχάλη εν όπως τη φάλια που έσκασε κάτω που τα πόδκια της εταιρίας τζιαί της εκμετάλλευσης. Εν θε να πάει χαμένος. Μόνο που ακούστηκε ο θάνατος του ούλλοι οι αρκάτες ενωθήκαν τζιαι κατεβήκαν τζικάτω στα γραφεία. Εν βαστάχνουν πκιο το άδικο. Η ψυσιή του εν δαμέ... με το γαίμα του επότισε του αγώνα μας. Εν ναν ευλογημένο τ’ όνομα του.

Φιούρα – ποττέ του εν αδίκησε κανένα...ήταν τίμιος τζιαί αγάπαν τους συντρόφους του...εν εξεχώριζε κανένα. Τζείνο που εν του άρεσκε ήταν η κλεψιά...η αδικία που την εταιρία. Εν θα ξεχάσω τα λόγια του... « πως μπορούν τζιαί τζοιμούνται τη νύχτα...αφού κλέφκουν στο ζύι τα ίδια τα παιδκιά τους; ».  ( στέκεται για λίγο σιωπηλή. Παίρνει βαθιά ανάσα)

Κλουθάτε μου συντρόφοι...ο Μιχάλης μου εν επέθανε...θωρώ τον μπροστά μου...λεβεντάθρωπο, με τα σιέρκα ψηλά...σφιγμένα σε γροθκιά...κάτι φωνάζει...ακούω τον καθαρά...δώστε μας πίσω τα ψωμιά μας.

Τέλος

( μπροστά από το φούρνο. Η αυλαία ανοίγει την ώρα που όλοι μαζί πλησιάζουν το φούρνο. Ένας άνθρωπος της εταιρίας στέκει μπροστά στην είσοδο φρουρός)

Κωνσταντής – εκ μέρους της συντεχνίας και όλων των εργατών ζητώ να ανοίξει ο φούρνος και να μας πουλήσετε ψωμί.

Υπάλληλος – (χαμογελά ειρωνικά) Τζιαί ποια εν τούτη η συντεχνία που εν να βάλει όρους στην διεύθυνση της εταιρίας. Εν το κακό του τζιεφαλιού σας που γυρεύκετε.

Στραφείτε πίσω στη δουλειά σας…αφήστε τα αιτήματα  στην πάντα…πιάστε δουλειά… τζιαί εννα σας πουλήσουμε τζιαί ψουμίν.

Κωνσταντής – αν δεν κάτσετε να συζητήσουμε πως θα λυθούν τα προβλήματα. Η απεργία θα σταματήσει όταν η διεύθυνση κάτσει μαζί μας να συζητήσουμε τα αιτήματα μας. Αλλά τωρά απαιτούμε να μας πουλήσετε ψουμίν. Έχουμε μωρά μες στον καταυλίσμό, γυναίκες τζιαί αρρώστους.

Υπάλληλος – τούτον έπρεπε να το σκεφτείτε πρώτα εσείς. Ένεν δικό μας πρόβλημα.

Σαλίχ – τούτον εν παράνομο. Εν απάθρωπο. Σύντροφοι να κάτσουμε ούλλοι δαμέ…να μεν τάραξουμε ούτε στιγμή…να δούμεν ποιος εννά λυγίσει…εμείς που τη πείνα... οξά η εταιρία που χάνει που τα κέρτη της.

Υπάλληλος – ότι θέλετε κάμετε. Σε λλίον όμως έρκεται η αστυνομία…

Φιορού – σύντροφοι …το δίκαιο εν με το μέρος μας. Μεν φοάστε τις απειλές της εταιρίας. Το μόνο που την νοιάζει εν το κέρδος και τα ριάλια. Ποττέ της εν εσκέφτηκε για το καλό μας…για το ψουμίν τ’ αρκάτη. Ώσπου μπορείτε τζιαί δουλεύκτετε εν να σας εκμεταλλεύεται. Σταθείτε ούλλοι μονιασμένοι. Μονόβουλοι. Σήμερα όπως ούλλοι ξέρετε επέθανεν ο Μιχάλης μου. Πρέπει να καταλάβουν ότι ο θάνατος του εν ήταν τυχαίος. Εν που τις κακουχίες….την σκληρή δουλειά …τζιαί την έλλειψη ασφάλειας τζιαί σκεδίου υγείας.

Υπάλληλος – επολλολόησες τζυρά. Τράβα πίσω τζιαί βούλλωστο.

Φιορού- σύντροφοι…πάμε μέσα…ούλλοι μαζί…πκιάστε ψουμιά…τζιαί κάμετε μνημόσυνο του αντρός μου αλλά τζιαί του κάθε αρκάτη που έχασε τη ζωή του μες τούτο το μεταλλείο που την απληστεία της εταιρίας.

( ορμούν όλοι μέσα στο φούρνο και διαμοιράζονται τα ψωμιά)

Κωνσταντής – Ο κάθε άθρωπος που χάθηκε μέσα στα μεταλλεία...εγίνην φάλια τζιαί φωδκιά....τρέμει η γη που κάτω που τα πόδκια των απλήστων... τζιαί το γαίμαν τους ποτάμιν βουερό...παρασέρνει στο πέρασμα του τ’ άδικο. Κύμα δυνατό γένεται των αδικοχαμένων η φωνή τους... τζαί φέρνει νέο φως.. τζιαί γλυτζιή προζύμην έσιει πκιόν ..τ΄αρκάτη το ψουμίν του.

Search Within My Silence

by Yiannos Lambis

PRESS RELEASE

The horrors of child-trafficking are put under the microscope in this startling novel, based on substantial case study research, producing a story of unimaginable suffering certain to resonate with readers.

Child-trafficking is one of the greatest social tragedies of the 21st century. Unable to defend themselves, to speak up or to resist the controlling adults who tear their lives apart, these children become the victims of a cruel world which holds them to ransom, exploits them, abuses them and throws them away once they have grown too old for use. Five underage youngsters, including Rania and Nirosia, fall foul of the evil of human nature and the apathy of the societies in which they live, those that enable their torture to go unnoticed. Rania unleashes the cries of pain and desperation of all victims through her determined, unsettling silence; Nirosia may yet pay with her life for the agonizing screams she unleashes in her efforts to wake up those who are oblivious to her suffering. These children are the puppets of a repellent circus. Who knows when their nightmare will end.

Author Yiannos Lambis was moved to expose the appalling suffering endured by the hidden victims of child-trafficking, bringing their plight into the open, revealing the ugly ignorance of the human conscience which continues to turn a blind eye to these contemporary travesties. Lambis expertly explores the psychological trauma and the terrifying experiences of such children through his detailed researched and beautiful characterisation. Lambis’s message is unflinching; underaged prostitution, drug abuse, or any form of violence and exploitation is caused by the lack of morality invoked by the materialistic political regimes. Human dignity does not, and must not, have a price.

About the Author: Yiannos Lambis was born 1962 in Limassol, Cyprus, where he still resides today. His chronicles and poems have been published in various Cypriot newspapers and magazines. He has written theatrical plays, which have been put on by various theatrical groups. Other works by the author include 'IOKASTI' published by Anazitisis Publications, 2009.

For a review copy or interview request, please contact:

Publicity Coordinator

Tel (UK): 0800 197 4150

pressreleases@authorhouse.com

Ερωτικό 7

Κατάδικος στου ονείρου μου τον πηλό
φτιαγμένος από τη μπόρα, και,
τ’ άγιο χώμα του κορμιού σου.

Κατάρα...

Βαφτίζω στο αίμα τον έρωτα
Η γύμνια μου μαχαίρι ενός επικείμενου εγκλήματος
Τρέμουν ματωμένα τα δάκτυλα μου
Γαμβρός αλλά και ζητιάνος της θλίψης
Σκληρίζουν, πονάνε οι ανείπωτες λέξεις
Σχίζω το υγρό σου φόρεμα
και σαν σφάγιο ακουμπώ, μπροστά,
στον λατρεμένο σου ναό
την αμαρτωλή ψυχή μου

Ευλογία...

Σκάνε τα ξεραμένα χείλη μου
Μικραίνω και χάνομαι στη φλόγα του κορμιού σου
Κτηνωδία κατάθεσης ψυχής
Αποτυπώνω στον λαιμό σου
σημάδια του έρωτα
Χαράζω με δόντια το κορμί σου
Γεύομαι σάρκα αχόρταγη, που,
Όμως από σάρκα δεν προήλθε
Συνθλίβομαι, μηδενίζομαι
Βουλιάζω ανυποψίαστος στο όνειρο


Θύμα ή θύτης;

 

Ο τοκογλύφος ( θεατρικό)

Ο τοκογλύφος

Του

Γιάννου Λαμπή

Το έργο διαδραματίζεται την δεκαετία του 1930 στη Κύπρο. Σε μια εποχή όπου ο περισσότερος πληθυσμός ζούσε μέσα στην ανέχεια και τη μιζέρια. Το αποικιακό καθεστώς των Βρετανών δεν είχε να επιδείξει τίποτα σε ότι αφορά τη στήριξη των κατοίκων και ειδικά της ασθενέστερης τάξης, όπως οι γεωργοί, οι εργάτες των μεταλλείων και οι ανειδίκευτοι εργάτες. Οι δύσκολες συνθήκες εργασίας, η ανεργία αλλά και η μακρόχρονη ανομβρία οδήγησε μια μεγάλη μάζα του πληθυσμού στη φτώχεια, στην εξαθλίωση καθιστώντας τους εύκολη λεία για τους τοκογλύφους.

Hθοποιοί:

Γιωρκής. Άνδρας ηλικίας 45 χρόνων. Γεωργός, σύζυγος της Χρυσταλλούς και πατέρας δυο παιδιών. Στο σπίτι του διαμένει και η πεθερά του, η Τζυρά - Ελεγκού.

Χρυσταλλού. Σύζυγος του Γιωρκή. Γύρω στα 40. Μια γυναίκα που στο πρόσωπο της αντικατοπτρίζεται η γυναίκα της τότε εποχής. Γεμάτη αγάπη για τα παιδιά της και σεβασμό προς τον σύζυγο της υπομένει καρτερικά όλες τις κακουχίες και τις στερήσεις χωρίς διαμαρτυρία.

Κυριάκος. Άνδρας 50 χρόνων. Μια προσωποποίηση του τοκογλύφου της τότε εποχής. Δίχως αισθήματα και ανθρωπιά.

Τζυρά - Ελεγκού. Μάνα της Χρυσταλλούς. Γύρω στα 70. Στο πρόσωπο της φαίνεται ζωγραφισμένη η ζοφερή πραγματικότητα της τότε εποχής.

Βρυώνης. Άνδρας 45 χρόνων. Κουμπάρος του Γιωρκή και εργάτης στο μεταλλείο του Μαυροβουνίου.

Ντελάλης. Άνδρας 55 χρόνων. Δημόσιος υπάλληλος που διενεργεί τις δημοπρασίες.

Α’ σκηνή. Αργά το βράδυ. Στο σπίτι του Γιωρκή όπου σε μια κάμαρα κοιμούνται και τα δυο παιδιά της οικογένειας. Ακούγεται το τριζοβόλημα του νυχτερινού τζίτζικα και τα βήματα της Χρυσταλλούς που πηγαινοέρχεται μέσα στο σπίτι.

Χρυσταλλού –  Άρκησεν να φανεί πάλε πόψε ο Γιωρκής. Παναγία μου, βοήθα τον νάρτει καλά στο σπίτιν του τζιαί στα μωρά του.

(ακούγεται η πόρτα)

Χρυσταλλού – καλώς τον Γιωρκή. Άρκησες πάλε τζι’ ανησύχησα. Εν μεσάνυχτα σχεδόν. Που ήσουν μες την μαύρη νύχτα; Τα μωρά εκαρτερούσαν σε, αλλά, ενυστάξαν τζιαί εποτζιοιμηθήκαν. Τζι’ η μάνα μου όσον τζιαί επήεν τωρά ποτζιεί στο μακρυνάρι για να ξαπλώσει. Είσιε την έννοια σου.

Γιωρκής – που εν νάμουν Χρυσταλλού μου. Έτο, εμαυρολαόνουμουν μες τα χωράφκια. Ήμουν τζιηκάτω στον Άι- Σώζοντα τζι’ εμάζευκα τα τεράτσια. Ώσπου να τα βακλίσω, να τα σωρέψω τζιαί να τα βάλω μες τις σακκούλες, ήβραν με τα μεσάνυχτα.

Χρυσταλλού – τζιαι ήτουν βία χαρώσε, να τα μαζέψεις πόψε; Εν τζιαί αύριον ημέρα του Θεού.

Γιωρκής – χαρκέσαι εν το ξέρω; Αλλά έτο... έστειλεν χαπάρι ο Κυριάκος ο τοκογλύφος, αύριο λέει εν νάρτει για να τον πκιερώσουμε. Έληξεν λαλεί η υποθήκη που εβάλαμεν για να γοράσουμεν το σιτάρι τζιαί να σπείρουμε.

Χρυσταλλού – μα, ήντα εβιάστηκε; Ακόμα εν τρυήσαμεν, ήνταλοής εν να τον πκιερόσουμε; Εν βαστούμε ούτε ένα γρόσι. Τα μωρά τις περίτου νύχτες τζιοιμούνται νηστικά.

Γιωρκής -  Αχ....( βαριαναστενάζει) χαρκέσαι κόβτει τον;

Χρυσταλλού – η συμφωνία μας εν ήτουν να μαζέψουμε τζιαί τα σταφύλια τζι’ ύστερις να λοαρκαστούμεν;

Γιωρκής – έτσι ήτουν! ή καλλύττερα έτσι είπαμεν τζιαί δώκαμεν τζιαι τα σιέρκα. Μα τούτος λαλεί βαστά χαρτί, με τις δακτυλιές μας πάνω, τζιαί των δκυό μας, που γράφει ότι έχουμεν διορία να πκιερώσουμε μέχρι αύριο.  Στραβός εγιώ, στραβή τζιαί σου αφού εν γαϊζουμε δκυο κουτσιά γράμματα, έγραψε πάνω στο συμφωνητικό ότι ήθελε ο κκεραττάς.

Χρυσταλλού – Εε, τζι’ ήντα  που να κάμουμεν τωρά; Εν να κανίσουν τα τεράτσια; Με έτσι αναβροσιά ένε νεοθήκαν με τούτα. Εν τέλια πόξυλα, τζιαί τζίνα που εγερατήσαν νακκουρίν τα περίτου εφάν τα οι ποντίτζιες. Αχ! Αν εγερατίζαν νάκκουριν τα σπαρτά μας κάτι ήτουν να γενεί, αλλά, ούτε για άσσιερο των κτηνών ένεκάμναν φέτος.

Γιωρκής -  Έσιεις δίκαιο Χρυσταλλού, σίουραν έθθεν να κανέσουν.

 Ένε γιορκίσαν  με οι τερατσιές. Έτο...εν να του δώκω ότι εσόρεψα τζιαί ως πάρακατω θωρούμεν.

Χρυσταλλού – τζιαί εν να δεχτεί ο ππαραόπιστος; Εν θυμάσαι τη μακαρίτισσα την Κωσταρού; Για μιαν σακκούλα σπόρον, έπιαν της το σπίτι τζιαί έσυρεν την έξω όπως τον σσιύλλο τον ψώρη. Αχ! Που το μαράζι της ενεβάσταξε, τζιαί δκυο μήνες ύστερον επέθανε που τον καμό της.

Γιωρκής – ξέρω το Χρυσταλλού μου, θαρκέσαι εν το ξέρω; Άϊς τα όμως τούτα τωρά, τζιαί ως αύριο έσσιει ο Θεός. Ως που να πλυθώ λλίον, βάλε κατιτίς να φάμεν τζιαί εζαλίστηκα που τη πείνα.

Χρυσταλλού – ξέρεις Γιωρκή...εν τζιαί μαείρεψα. Εν ήσιε τίποτε έσσω για  να μαειρέψω. Δκυο – τρεις ελιές τζιαί έναν βούκκο χαλλούμι που μας έδωκεν η μάνα μου, εφάν τα τα μωρά. Επεινούσαν τζιαί εν ημπορούσαν να τζιοιμηθούν. Είσιαι τζιαί λλίον ψουμίν...ελοάρκαζα να το βουτήσουμεν μες το μαυρόλαο για να φάμεν τζιαί μείς, αλλά εμούγλιασεν, εσκλύρινε τζιαί γίνην σαν τη πέτρα. Ούτε οι σιύλλοι εν το τρώσιν...

Γιωρκής – εν πειράζει Χρυσταλλού μου, μεν μου στεναχωρκέσαι, εν τζιέν η πρώτη μας φορά που να ππέσουμε νηστιτζιοί. Αλλά πόψε πεινώ πολλά τα βλοημένα. Ετρύπησεν το στομάσιη μου που την πείνα. Φέρτο ψουμίν δα...

Χρυσταλλού – μα Γιωρκή μου, εν μουγλιασμένο, τζιαί φοούμαι εν να σε πειράξει.

Γιωρκής -  φέρτο Χρυσταλλού μου, φέρτο χαρώσε να το δω, τζιαί μεν φοάσαι...

Χρυσταλλού – Καλόν....

( ακούγεται άνοιγμα ντουλαπιού)

Έτο,  έν τρώεται...κάλλιον να βράσω λλίον νερό τζιαί να σου βάλω μέσα μιαν κουταλιά ζάχαρι. Εν να σε στήσει θαρκούμαι,

Γιωρκής – όϊ γυναίκα. Το ζάχαρις εν για τα κοπελλούδκια. Ώσπου να πλυθθώ λλίον, γύρε μιαν σταξιά λάδι μες το τηάνι τζιαί τηάνιστο το. Θαρκούμεν εν θα μας πειράξει. Άεις το να καπηρώσει καλά.

Β’ σκηνή

Πρωινό της επόμενης μέρας, όπου έρχεται ο Κυριάκος ο τοκογλύφος.

Μέσα στο σπίτι είναι μόνη η τζιυρά- Ελεγκού.

Κτύπημα στη πόρτα.

Τζιυρά- Ελεγκού – πκιός; Ρέξε έσσω, εν ανοιχτά. Ω! Καλώς τον κύριο Κυριάκο. Έλα κάτσε, επεριμέναμεν σε...

Κυριάκος – εν έχω ώρα τζυρά – Ελεγκού για να κάτσω. Βκιάζουμαι, πρέπει να πάω τζιαί στο Πάνω Χωρκό να εισπράξω κάτι γρωστούμενα μου. Ο κόσμος εχάλασεν τζυρά μου. Εν πκιερώνει πκιον μέναν κολάϊ, τζιαί πρέπει να τους βουράς ξωπίσω.

Τζυρά- Ελεγκού – μα εν τζιαί φταίει ο κόσμος κύριε Κυριάκο. Εν βλέπεις τζιαί σου ότι δουλειές εν έσσιει, τζιαί που πάνω , έστησεν γινάτι  ο πλάστης μου τζιαί εν λαλεί να ρίξει λλίην βροσιήν, να ξεδιψάσει νακκουρίν η γη τζιαί να νεοθούν τα δεντρά τζιαί τα σπαρμένα . Έσσιει δκυο γρονιές να κάμει μια σταξιά νερό. Εξεράνασιν ούλλα τζιαί ο περίτου κόσμος πεινά...

Κυριάκος – Τζιαί εμένα ίντα με κόφτει, τζυρά - Ελεγκού; Σαν μεν ζητήσουν δανικά. Εγώ τη δουλειά μου κάμνω, έχω τζιαί γιώ κοπελλούδκια να αναγιώσω. Αν έχουν πρόβλημα με κάποιον, εν με τον Θεό που πρέπει να τα βάλουν. Όϊ με μένα που τους βοηθώ.

Τζυρά- Ελεγκού – Αμαρτία κύριε Κυριάκο, μεν βάλλεις στο στόμα σου τον Θεό!

Κυριάκος – ου τζιαί σου, εζάλισες με. Που εν ο Γιωρκής; Εμήνυσα του να με καρτερεί

Τζυρά- Ελεγκού – εν πίσω στο σώσπιτο τζιαί ζυάζουν τα τεράτσια με την Χρυσταλλού. Εκαρτερούσαν σε...τώρα να τους βάλω μια φωνή

(Φωνάζει η Τζυρά –Ελεγκού και μπαίνει μέσα ο Γιωρκής)

Γιωρκής – καλώς τον κύριο Κυριάκο

Κυριάκος – γειά σου Γιωρκή. Εκαθυστέρησες με. Έσιει ώρα που καρτερώ τζιαί βιάζουμαι. Εκανόνισες τα γρωστούμενα σου; εν τζιαί πιστεύκω να μεν τα κανόνισες, ή να μεν θυμάσαι ούτε τζιαί σου πόσα γρωστάς;

Γιωρκής – ήντα που θέλεις να πεις;

Κυριάκος – τίποτε Γιωρκή. Μεν αρπάζεσαι, έτο, πριχού νάρτω ποδά, επέρασα που τον Γιαννή. Τζιαί άκου να δεις κόψιμον του νου του, έδειξε μου μια κόλλα  ο άτιμος ότι εγρώσταν πκιο λλία, εν ελοάρκασε τα έξοδα τζιαί τους τόκους καλά. Επρόσβαλε με. Αλλά εγιώ σαν τίμιος άδρωπος που είμαι, τζιαί συσταρισμένος, είχα τα ούλλα γραμμένα, τζιαί με τη βούλλα του. Τωρά να δεις πούννα γυρίζει μες το χωρκό τζιαί εν να με κατηορεί. Εν να βκω τζιαί κακός πουπάνω που πρέπει να πκιάσω τα χωράφκια του, γιατί ο Γιαννής ένεκαμε καλά τους λοαρκασμούς του.

Γιωρκής-  λάλε να δούμε πόσα γράφουν τα δευτέρκα σου

Κυριάκος- έδωκα σου 25 λίρες. Τζιαί με τον τόκο, κάμνουν μας 48 λίρες. Έτην τζιαί τη βούλλα σου. Τζιαί τη δική σου , τζιαί της Χρυσταλλούς.

Γιωρκής – μα 23 λίρες μου έδωκες , κύριε Κυριάκο

Κυριάκος – ναι, καλά λαλείς. 23 έδωκα σου. Μετρητές, την μιαν πάνω στην άλλη, τζιαί δκυο λίρες για τα χαρκιά, τα ππούλια τζιαί κάτι άλλα μικροέξοδα , κάμνουν μας 25. 25 λίρες στρογγυλές.

Γιωρκής -  καλόν. Αλλά είπαμεν να σε πκιερώσω μετά που τον τρύ. Εσού ήντα εσιάσιαρες;

Κυριάκος – Γιωρκή, μεν είσαι άδικος τζιαί αχάριστος. Έτο δαμέ, 4 του δευτορογιούνη λήει η υποθήκη σου. Σήμερα πόσες έχουμεν; 5 ! εχάρισα σου τζιαί μιαν ημέρα περίτου.

( μπαίνει μέσα η Χρυσταλλού)

Κυριάκος - Ώ!! Καλώς την Χρυσταλλού.

Χρυσταλλού -  (ξεροβήχει)

Γιωρκής -  εζύασες τα ούλλα; Πόσα ένουν;

Χρυσταλλού – 19 καντάρκα

Γιωρκής – 19 καντάρκα; Εντάξει Χρυσταλλού. Πκιάς την μάνα σου τζιαί τη σακκοράφα, τζιαί πηαίνετε να ράψεται τις σακκούλλες να τις φορτώσουμε του κύριου Κυριάκου

( φεύγουν οι δύο γυναίκες)

Κύριε Κυριάκο, άκουσες. 19 καντάρκα εβκήκαν τα τεράτσια, να τα πκιάσεις τούτα τωρά, τζιαί μετά τον τρύο να σου δώσω τζιαί τζιείνα που πολίφκονται. Τα σπαρμένα έν εγερατήσαν καθόλου....Εν να τα βολέψω, μεν έσσιεις έννοια.

Κυριακός – μα Γιωρκή , εν τζιεν έτσι που συμφωνήσαμεν. Γελάς μου. Εγιώ είμουν άδρωπος, σωστός μιτά σου

Γιωρκής – εν να μου θέλεις να πεις; Πως εγιώ εν είμαι σωστός άδρωπος τζιαί εν να σου γελάσω;

Κυριάκος-  όι Γιωρκή, επαρεξήγησες μου. Αλλά για να είμαστε πάλι φίλοι  πρέπει να κάμουμεν νέες συμφωνίες. Καλές τζιαί συσταρισμένες δουλειές, τζιαί  νέα χαρκιά που την αρκήν. Για το καλό σου! Εν νομίζω να μεν συμφωνείς;

Γιωρκής – καλόν, λάλε να δούμε

Κυριάκος – 19 καντάρκα τεράτσια που 15 σελήνια κάμνουν μας 14 λίρες και 5 σελήνια. Εσού γρωστάς 48 λίρες.  Έστι μεινίσκουν 33 λίρες τζιαί 15 σελήνια, καθυστερημένα . Με τους τόκους μέχρι το Σεπτέβρη , τζιαί κάτι μιτσιά έξοδα κάμνουν μας 40 λίρες  καθαρές. Άτε, βάλε τον μεαλιόνα σου δαμέ να τελειώνουμε.

Γιωρκής – 40 λίρες; Μα εν πολλά κύριε Κυριάκο. Που εν να τάβρω;

Κυριάκος- εν για να σε βοηθήσω που πασκίζω Γιωρκή! Κάμνω τα μάτια τα στραβά. Καταλαβαίνω ότι είσαι  άδρωπος τίμιος τζιεσού,  σαν τζιαί μένα, τζιαί ξέρω το ότι προσπαθάς, αλλά συμπάθα με, τόσα φκαίνουν. Αν μεν συμφωνείς ...εν να πρέπει να μου δώκεις τα χωράφκια.

Γιωρκής – καλόν, φέρτο χαρτί να το βουλλώσω να τελειώνουμε.

Κυριάκος – βάστα μια στιγμή... μεν βιάζεσαι, είπαμεν καθαρές δουλειές.....Εν να σε βοηθήσω για να δεις ήντα καλός άδρωπος είμαι εγιώ,  ...αλλά αν με τα καταφέρεις μέχρι το τέλος του Σεπτέβρη να με ξοφλήσεις, εν να πρέπει να μου δώσεις τα χωράφκια αλλά τζιαί το σπίτι...

Γιωρκής- (Αναστενάζει και αφού σφραγίζει το χαρτί)  φέρτο αυτοκίνητο σου ποτζιεί γυρώ που την αυλή, να σου φορτώσουμε τα τεράτσια.

                                                

Γ’ σκηνή

Την επομένη το πρωί στο σπίτι του Γιωρκή.

Χρυσταλλού – άτε μωρά, τζι’αρκήσετε για το σκολείο, σε λλίο εν να παίξει το κουδούνι. Να προσέχετε μες το δρόμο. Α, μες τις παλάσκες έβαλα σας παξιμάτι. Μοσκομυρίζει λάδι. Έφερε το εψές ο τζιύρης σας που ήρτεν που τα χωράφκια.

Γιωρκής – έλατε να σας φιλήσω τζιαί γιω παιδκιά μου. Έτσι μπράβο. Δώστε μου μιαν αγκαλιά μεγάλη. Να προσέχετε στο δρόμο. Τζιαί να δκιεβάζετε. Ακούτε, να δκιεβάζετε, για να μεν μπορούν να σας γελούν οι απατεώνες.

( Ο Γιωρκής κλαίει και η φωνή του ακούγεται τσακισμένη.)

Χρυσταλλού -  μα, ήντα που κλαίεις τωρά εσού. Εν τζιαί να πάσιν πέρα. Τζιαί σήμερα μάλιστα έχουν τζιαί ένα βούκκον παξιμάτι να βάλουν μες το στόμα τους, να περιπαίξουν λλίον την πείνα τους. Ας είσαι καλά που σκέφτηκες να ψήσουμεν το ψουμί.

Μα έλα πέ μου , ήντα που σε βασανίζει; Εψές εν έκλεισες μάτι. Εκλώθεσουν σαν τον κούφο μες το κρεβάτι τζιαί εν ήβρισκες νεπαμό 

Γιωρκής – σκέφτουμαι συνέχεια τζείνο το χρέος τζι’ ένεν μπορώ να το φκάλω που το νου μου. Άμαν πάω να κλείσω μάτι, ευτής βλέπω να με μουντάρει μια κατάμαυρη καρακάξα. Μόλις πάω να την κοιτάξω πέφτει η κκελέ της τζιαί βλαστά μια άλλη. Τζείνη του Κυριάκου, του ελεεινού του τοκογλύφου, τζιαί αννεί το στόμα της να με ακκάσει.

Χρυσταλλού -  μεν το πολλοσκέφτεσαι Γιωρκή μου, τζιαί ο Θεός εν μεγάλος, εν να τα καταφέρουμε

Γιωρκής – εν δύσκολα τα πράματα Χρυσταλλού, γι’ αυτόν τζιαί εγιώ εμίλησα χτές  με τον κουμπάρο τον Βρυώνη. Είπα του τζιαί εκανόνισε μου δουλειά στο μεταλλείο του Μαυροβουνιού, κοντά του.

Χρυσταλλού – τζιαί ήντα που ξέρεις εσύ που τις δουλειές του μεταλλείου. Εγεννήθεις με τη τσάππα στο σιέρι, μες το αέρα τζιαί τον νήλιο, ήνταλοης εν να αντέξεις μες τις τρύπες πουκάτω που τη γη;

Γιωρκής – εν να πάω να δουλέψω σαν αρκάτης. Πρέπει Χρυσταλλού. Να πκιάσω λλία ριάλια πέρκιμον τζιαί ποσόσουμεν τζείνα που γρωστούμεν του Κυριάκου. Το σιτάριν είδες το, εν έσυρε ύψος, τζιαί οι κουτσούλλες  οι περίτου ήτουν  όφκαιρες, εν άξιζε το κόπο να θερίσουμε. Προχτές που έδωσα τζι’ ένα γυρό μες τα αμπέλια έλλειωσεν τα η μίλλα μου. Εξεράναν οι κουζούπες τζιαί κάτι κνιζιά που εκαρπίσαν εν λιωμένα τα περίτου. Εν να μεν κανέσουν τζιαί εν να χάσουμε τα μάλια, τζιαί το σπίτιν μας.

Χρυσταλλού – τζιαι πόσον τζιαιρόν εν να κάμεις τζιηκάτω;

Γιωρκής – δκυο λίστες, δηλαδή 26 μέρες, εμίλησεν του επιστάτη, ο κουμπάρος.

Χρυσταλλού – Θαρκέσαι εν να τα καταφέρεις;

Γιωρκής – γιατί όϊ. Εν ηξέρω τίποτε που τα μεταλλεία, αλλά μεν φοάσαι. Εν ο κουμπάρος ο Βρυώνης τζιαί εν να μου παραντζιείλει.

Χρυσταλλού -   όπως νομίζεις εσού τζι’ εν κάλλιο. Να προσέχεις όμως τζιηκάτω μες στους σπήλιους. Εν τζιέσει χωραττά. Αν δεις τζιαί εν ημπορείς στράφου πίσω τζιαί εν να περάσουμε, ο πλάστης μου εν να μας βοηθήσει. Τζιαί πότε με το καλόν εν να φύεις;

Γιωρκής – τωρά. Πρέπει να προλάβω το λεωφορείον να με πάρει ως τη χώρα τζιαί ύστερα θωρώ. Αύριο που το πρωίν πκιάνω δουλειάν.... Να μεν μου στεναχωρκέσε τζιαί να κλαίεις μπροστά που τα μωρά. Α, που κάτω που το στρώμα έσιει ανάμιση λίρα, έστειλεν μου την ο κουμπάρος, δανεικά ως που να πκιερωθούμε για να ψουμνίσεις να περάσετε ως που να στραφώ πάλε πίσω.

( ακούγονται λυγμού)

Μεν κλαίεις Χρυσταλλού, τζιαί σύντομα εν νάρτω πάλε. Εν να ξοβλήσουμε τζιαί τζείνον τον βτέλλα, τον τοκογλύφο τον Κυριάκο που ρουφά το γαίμαν μας. Έλα μεν μαραζώνεις τζιαί εν νάρτουν καλλίτερες μέρες, τζιαί για μας, τζιαί για ούλλον τον κόσμο.

Φώναξε μου τωρά την μάνα σου να την ποσιερετήσω.

( φωνάζει της μητέρας της και έρχεται η τζιυρά- Ελεγκού)

Έλα να σε φιλήσω μητέρα, τζιαί δως μου την ευτσιή σου. Φεύκω για το μεταλλείο.

Τζιυρά – Ελεγκού – στο καλό να πας γρουσέ μου γιε. Τζιαί σύντομα νάρτεις πάλε πίσω. Η Παναγιά μετά σου.

Δ’ σκηνή

Νύκτα. Τα μωρά κοιμούνται και η Χρυσταλλού κάθεται με τη μάνα της.

Χρυσταλλού – έσιει δκυο μέρες που έφυεν ο Γιωρκής τζιαί ούτε ένα χαπάρι. Ανησυχώ μανά.

Τζιυρά – Ελεγκού -  μεν χάνεις τες ελπίδες σου κόρη μου. Εν άξιος ο Γιωρκής, εν να τα καταφέρει. Έτο ακόμα εχτές επήεν, αύριο να δεις που να μας χαπαρίσει ότι εν καλά

( κτυπήματα στη πόρτα)

Χρυσταλλού- πκοιός ένει έτσι ώρα; Άνου πάνω εσού μανά, κάποιος φακκά τη πόρτα. Φοούμαι. Αν ήτουν έσσω ο Γιωρκής...

Τζιυρά – Ελεγκού – μεν κάμνεις έτσι κόρη μου. Δκυο λεπτά, ερκούμαστεν..

Βρυώνης -  ώρα καλή τζιυρά – Ελεγκού. Συγχωράτε μου που ήρτα έτσι ώρα. Εν μέσα η κουμέρα η Χρυσταλλού;

Χρυσταλλού – ρέξε έσσω κουμπάρε Βρυώνη. Μα ήντα που γυρεύκεις τέδκιαν ώρα. Εν μαζί σου τζιαί ο Γιωρκής;

Τζιυρά – Ελεγκού- κάτσε Βρυώνη. Που το δη σου, εν κακό μαντάτο που μας φέρνεις.

Βρυώνης – ήντα να σας πω τζιυρά – Ελεγκού. Εν ήξέρω ήνταλοής να σας το πω

Χρυσταλλού-  Ο Γιωρκής...κάποιον κακό έπαθεν ο Γιωρκής μου. Μίλα κουμπάρε,

Τζιυρά – Ελεγκού – άεις τον κόρη μου να πιεί ένα βρόκκο νερό. Εν τον θωρείς; Εχλώμιανε, εγίνειν σαν το τζιερί τζιαί επόδρωσε...

Βρυώνης – ο Γιωρκής....ο κουμπάρος ο Γιωρκής, εκτύπησε.

Χρυσταλλού -  Παναγία μου  τζιαί βοήθα μας! Εν πολλά; Εν σοβαρά; Πού τον έχουν;

Βρυώνης – εν να μου να σας πω; Ήτουν σοβαρά,

Τζιυρά – Ελεγκού -  Ήτουν;

Χρυσταλλού – εν ψέματα που λαλείς. Μίλα καθαρά. Τι σημαίνει ήτουν; Πε μου να χαρείς ( πέφτει στα πόδια του)

Βρυώνης - εκατεβήκαμεν το πρωί μες τη γαλαρία, τζιαι αρκέψαμεν δουλειάν. Ελειφτήκαμεν όμως το νερό τζιαί ο επιστάτης είπεν του κουμπάρου να βκει πάνω να φέρει δκυο - τρία παούρκα μέχρι να τελειώσει η βάρδια μας. Εβκήκεν πάνω στο κάδο που τραβούμεν τα χώματα τζιαί τα άχρηστα. Ένεψεν του βυντζιέρη να ξεκινήσει το παλάγκο. Άμαν έφτασε μέχρι τη μέση του λάκκου ο κάδος έπαιξε. Έδωσε λλίους γυρούς τζιαί εζάλισεν τον Γιωρκή, τζιαί έτσι όπως ήτουν αμάθητος έγυρε μες το λάκκο τζιαί έππεσεν. Ήτουν ψηλά πολλά, τζιαι εφάκκαν πάνω στα δοκάρκα, ώς που τζιαι κουράτζισεν. Εγίνηκεν κομμάτια.  Έππεσεν κάτω στα πόδια μας πρώτα η ποϊνα  με το πόϊ του μέσα, τζιαί πάνω που τις τζιεφαλάες μας έσταζεν το γαίμα του.

Χρυσταλλού – Θεέ μου, ήντα λαμπρόν έριξες πάνω μας; ( φύρνεται)

Τζιυρά – Ελεγκού – Καταραμένη φτώσεια, θέλεις γαίμα για να χορτάσεις τζιαί να μερώσεις...

Ε’ σκηνή

Στο σπίτι και η Χρυσταλλού με την μητέρα της και τα δυο παιδιά της βάζουν πράγματα μέσα σε χάρτινα κουτιά.

Χρυσταλλού- που ίσιωσες μανά, να πάεις; Μείνε να τελειώσουμε, να βάλουμεν μες τις κάσιες τα ρούχα των μωρών. Σε λλίον εν νάρτει ο Κυριάκος με τους ζαπτιέδες να μας βκάλουν έξω. Εξέχασες πως σήμερα εν να γενεί το άλα ούνα, στον καφενέ του χωρκού  μας, για τα χωράφκια τζιαί το σπίτιν;

Τζιυρά – Ελεγκού - Ξέρω το κόρη μου, ξέρω το. Μπορώ να το ξεχάσω; Είπα να  πάω να δω πέρκιμον τζιαί πκιάσει το σπίτι κανένας χωρκανός. Κανένας καλοβύζαστος γριστιανός τζιαί εν μας πετάξει έξω στο δρόμο σαν τους σιύλλους

Χρυσταλλού- πόμεινε να πάμεν ούλλοι μαζί

( ακούγεται φασαρία από ανθρώπους μέσα στο καφενείο)

Ντελάλης -  τζιαί το τελευταίο, άλα ούνα, άλα τούε,  άλα τρε, τζιαί το χωράφιν του Γιωρκή στον Άϊ Σώζοντα,  πάει στον Γριστοφή για 7 λίρες. Τελευταίο έμεινε το σπίτιν του μακαρίτη. Ποιός θα αρτηρίσει κύριοι; Ξεκινούμεν με 10 λίρες.

Άτε κύριοι, πκοιός θα κάμει την αρκή;

Κυριάκος - εν να αρτηρήσετε τζιαί σεις Χρυσταλλού τζιαι ήρτετε δαμέ; Οξά εν για να σας λυπηθούν οι χωρκανοί τζιαί να μεν αρτηρίσουν; Εγιώ όμως εν να αρτηρήσω. Δικαιούμετο σύμφωνα με το νόμο.

12 λίρες διώ εγώ

Ντελάλης - 12 λίρες ο κύριος Κυριάκος. Έσσιει κανέναν άλλο;

Βρυώνης - άτε Τζυρά – Ελεγκού, παρακάλεστον πέρκειμον τζιαί λυπηθεί τα μωρά σας. Πέρκιμον  τζιαί πέψει του φώτισην ο Θεός τζιαί σεβαστεί τα γρόνια σου.

( Η Τζιυρά –Ελεγκού συλλογίζεται. Παίρνεις θάρρος και πάει μπροστά στον Κυριάκο να του φιλήσει το χέρι ...)

Τζιυρά – Ελεγκού – λυπήθου μας αφέντη μου. λυπήθου τα μωρά μας. Φιλώ τα σιέρκα σου...φιλώ τα πόδκια σου, άεις μας ας ένει τζιαί το σώσπιτο, τζιαί ο Θεός εν να σου τα πέψει πίσω, διπλά τζιαί τρίδιπλα.

Κυριάκος – μεν ανακατώνεις τον Θεό είπαμεν. Εγιώ εν να κάμω τη δουλειά μου. θέλω τζείνο που μου ανήκει.

Χρυσταλλού – σήκω πάνω Μανά. Μεν προσπέφτεις του Σατανά. Εν τον θωρείς. Εν ο ίδιος τζιαί εκατέβην κάτω. Αλλά που εν να πάει εν΄νάρτει τζιαί η δική του η σειρά. Όπως τούτος κρατά κατάστιχα με τα γρωστούμενα, το ίδιον κρατεί τζιαί ο πλάστης μου. Τζιαί αν τούτος βάλλει τόκος, βάλλει τζιαί ο Θεός, τζιαί εν θεν αφήσει τα μωρά μου να χαθούσιν. Εν να δικάσει τζιαί εν να δώσει δικιοσύνη.

Ε’ σκηνή

Χρυσταλλού-  είδες μανά, που σου ελάλουν. Ούλλα εν να σάσουν σιγά- σιγά.

Τζιυρά –Ελεγκού – ναι κόρη μου. Μακάρι νάν καλά οι χωρκανοί που μας εδώσαν τούντην κάμαρη τζιαί εν τζιοιμούμαστιν μες στα χωράφκια.

Χρυσταλλού -  όϊ μόνον τούτον Μανά. Το πιο ωραίο εν σου τόπα ακόμα. Εψές εκάτσαν μες τον καφενέ ούλλοι οι χωρκανοί τζιαί αποφασίσαν να ενωθούν τζιαί να στηρίξει ο ένας τον άλλο.

Τζιυρά –Ελεγκού – τζιε ήντα μπορούν να κάμουν κόρη μου αφού εν ούλλοι μεροκαμαδκιάρηες τζιαί εν έχουν στον νήλιο μοίρα;

Χρυσταλλού - Κάθε πρωί ούλλοι οι χωρκανοί  εν να φέρνουν δαμέ τα γιορκήματα τους, αυκά, ντομάτες, αγκουράκια...ότι έσιει ο καθένας για πούλημα.

Εν να ψουμνίζουν που δαμέ ότι χρειάζονται, φτηνά, τζιαί το άλλο πρωί που νά’ ρχκουνται εν να πκιάνουν τα ριάλια τους. Εν να μου διούν τζιαί μένα το μεροκάματο μου τζιαί τα κέρτη εν να φυλάουνται που την επιτροπεία.  Όποιος χωρκανός γραφτεί μες τούτον τον...τωρά να δεις εν να μου τον λαλούσιν, τα ευλοημένα εξέχασα το. Α , αθυμήθηκα. Συνεργατισμό, εννάν μέλος τζιαί εν νάσιειν λόον στις αποφάσεις τζιαί μερτικό στα κέρδη.

Έθθεν νάχουμεν ανάγκη πκιόν τους τοκογλύφτες. Εννά δανείζει ο ένας τον άλλο, με λλίον τόκο, τζιαί καθαρές κουβέντες.

Τζιυρά – Ελεγκού -  Ο Θεός που τους εφώτισε, κόρη μου. Ήτουν τζιαιρός  ούλλοι μας να μονιάσουμε, τζιαί να καταλάβουμεν ότι χρειαζούμαστεν ο ένας τον άλλο. Δόξα νάσιει ο πλάστης μου, το δρώμα  τζιαί το γαίμαν των φτωχών εν θεν να πάει χαμένο.

Χρυσταλλού – Εποφασίσαν να βάλουν  τζιε ταπέλλαν πόξω που το συνεργατικό που εν να γράφει με μεγάλα γράμματα,

 « ο Καθένας για όλους και όλοι για τον καθένα»

ΤΕΛΟΣ

"Όνειρα και ελπίδα…"

Which countries, what dreams and journeys are you talking about, you incurably romantic Dreamer? Have you not yet understood that you are not being heard? Not because you do not have a voice. Rather because your voice is being extinguished in the ugly bray of the politicians, who allege to be thinking about you and bemoan your plight. Aloof, above the crowds, they proffer you solutions like discounted holidays in a sale at a travel agent's. Do you not understand - you ordinary humble Thinker - that they hide the truth from you? Do you not see that they withhold from you the fact that beyond the safety of your harbour lurk storms and calamities? They have made you believe that the sea is calm and the winds will always be fair. And so they have left you without a mast and your sails are in tatters.

Perhaps they are not to blame either as they themselves have not got them. Thus they fear those who refuse to hear the voice of their reasoning, and those who dare unfold their sails and set off towards vindication, brotherhood and the wider horizons. Yes, listen! The politicians fear those who dare gaze at the distant horizons which they themselves cannot perceive. And all these bright and colourful mutterings are nothing compared to the deep concealed desire of the strong-hearted: to regain that of which time has robbed them, and which has been preserved for you by the resistant memory. Because the things in which you put trust, no one can take from you: your voice, your dreams and your hopes. But those who, by any means, would have you return to their familiar shores, either openly or stealthily, tentatively but insolently reach out and tear the sails of your heart into shreds so as to feed the insatiable ambition of their inflated ego.

The bombastic words which you hear today, spoken from the smarmy lips of those who have not yet had their fill of their soiled feast, represent the cracks in the decrepit system and the rotten society which they themselves have laboured to dissolve. And you, you the incurable Romantic, who think with your heart, you know that - without a struggle and daring - the great journeys may never take place, that you may never glimpse new horizons, nor may you ever chart new ways. You know very well that those nations who banish the dream-captains lose their way amidst the narrow streets where their shiny-suited politicians lead them.
The nations which in the stormy and painful times of despondency blindly follow the social climbers along their desultory path meet only one end: they sink screaming into darkness. And yet you do understand that dreams and hopes are born and nourished within silence. Ah, you foolish Person, you Dreamer who would dare dream!… To dare means not just to dream but to venture against the waves, to take hold of the helm like a captain who seeks the Ithaca of his heart and his fatherland; who ideally carves his way with the tools of love, of humanness, and those of brotherhood.

Yes, you incurable Romantic… only a Romantic can dare to hold the stars in his arms and let this be his mark and, through the power of his reasoning, may strive to change the world. Ah, the Romantic Revolutionary, do not let the sweet-wrapped fulsome words of the wild quarrelsome voices drag you away from the potent voice of your silence. Whether you will take your pain and despair and head for tomorrow with hope depends only on you."