Εσύ

Τι κι αν η νύχτα διάβηκε, εγώ έμεινα εκεί,

 κι εκεί πάντα θα μείνω να θλίβομαι

που ‘μαι  κλαδί ξερό, και δεν μου ‘μειναν πια φύλλα,

δεν μου ‘μεινε πια ανθός να σου χαρίσω

Τι κι αν με βρήκε ξύπνιο η αυγή

να κλέβω χρώματα και  μυρωδιές

την μορφή σου για να ζωγραφίσω,

τι κι αν δεν πρόκειται ποτέ μου να γελάσω,

μελαγχολώ που άργησα να σ’ αναζητήσω

Το χέρι σου όταν πρωτάγγιξα, ήξερα πως το είχα από παλιά φιλημένο,

γνώριμη κι η γλύκα απ’ τα ολόγιομα  σου χείλια,

οικείος  στο κορμί μου ο σπασμός

καθώς φιλούσα τον αστράγαλο σου όλη τη νύχτα,

και δεν χόρταινα, μου έλειψες πολύ, σ’ αποζητούσα

Εσύ ‘σαι που σε γνώριζα πριν καν σε συναντήσω,

εσύ είσαι που σε μια στιγμή,

μου έδωσες ολάκερη ζωή, μου χάρισες ότι ποθούσα. 

Μετά από τόσο καιρό

τι δύσκολο να σε δω και να σου χαμογελάσω,

να καμωθούμε κι οι δυο ότι είναι όλα όπως παλιά,

να μιλήσουμε για μια ζωή που να μας ανήκει

να πω ότι γνωρίζω κάθε μονοπάτι στο κορμί σου

ν' αναπνεύσω τη μυρωδιά σου και να πω

στα σίγουρα ότι είναι η δική σου

Μετά από τόσο καιρό

πώς να μιλήσουμε γι' αυτά, τα απλά πράγματα

που νοστιμεύουν και δίνουν γλύκα στη ζωή μας,

μόνο το αγκάθι του να ζούμε μακριά ο ένας απ’ τον άλλο,

κάνει τη  γουλιά του καφέ  ακόμη πιο πικρή

κι εφιάλτες τα όνειρα που κουβαλάει η αγρύπνια

Οι μέρες μου…

Βαριές είναι κι ατελείωτες οι μέρες μου

ωχρά και πνιχτικά τα πρωινά

κι αυτές οι αχτίνες του ήλιου

φίδια είναι που με τυλίγουν και δεν μ’ αφήνουν ν’ ανασάνω

Κι όλοι αυτοί οι σκυθρωποί άνθρωποι που με κοιτάζουν

με βλέμμα παράξενο μέσα από μάτια νεκρών

λυσσασμένα σκυλιά είναι σε σώμα δαιμονισμένης γυναίκας

και χάνομαι μέσα στα φριχτά τους ουρλιαχτά

Αργά το δείλη ξαλαφρώνω και νοιώθω ξανά ν’ αναπνέω

κι όσο η μπότα της νύκτας το φως σκοτώνει

γίνομαι κάμπια, τρυπώ το κέλυφος που με περιζώνει

βγαίνω στα σκοτάδια κι αρχίζω τότε να ζω

σμίγω με τις  γκρίζες σκιές, παθιάζομαι καθώς

πίνω σταγόνες από μαύρα και πικρά νυχτολούλουδα

που θα σβήσουν με το πρώτο φως.

Ατελείωτες νύχτες μοναξιάς

Άσαρκα χείλη, άχρωμα, και μάγουλα κερένια

Και κάτω απ’ τα διάφανα βλέφαρα, τα μάτια της,

Αυτά τα μάτια της τα ωχρά που με βλέμμα σβησμένο

Με κοιτάζουν θαρρώ, κι εγώ ριγώ, κι ας ξέρω πως δεν με βλέπουν,

Και τα χέρια της, σαν δυο κρίνα σπασμένα

Νεκρά και μαραμένα, κοίτα πως κρέμονται απ΄ το ξύλινο στρώμα,

Νομίζω πως θα απλωθούν κι αγκαλιά θα μ’ αρπάξουν

Κι αίμα, απ’ τα βουλιαγμένα στήθη της

Οι σάπιες ρώγες της, σταλιά – σταλιά θα με κεράσουν,

Αχ, αυτές οι ατέλειωτες νύχτες πως με τρομάζουν,

Μαύρο γαμπριάτικο πουκάμισο για μένα κεντούν, και

Την μοναξιά ντυμένη νυφούλα, στην αγκαλιά μου βάζουν.

Ο Χωρισμός

Όμορφους, θλιμμένους φθινοπωριάτικους ήχους

μου κουβάλησαν ο αέρας κι η βροχή,

μου  χτύπησαν  τη πόρτα και τα τζάμια

καθώς  έκλινα στο προσκέφαλο,

σηκώθηκα και περίμενα ν’ αρχίσουν

οι ψίθυροι ν’ ανακατεύονται με τον αέρα,

και το κλάμα των κουρτινών, που πάνω τους σπάζει το σεληνόφως,

( Πώς θα πορευτείς στην Άνοιξη με σπασμένα κλώνια και πέταλα νεκρά;)

τρεμουλιάζοντας, έκλαψε το δίπλα μου κερί,

μα γαλήνη πάλι δεν βρήκα, πόσο σκληρός ο χωρισμός.

Αγάπη.

Μίλα μου σιγά, η καρδιά μου σ’ ακούει,

είναι σιμά σου γιατί σ΄ αγαπά,

Μίλα μου ψιθυριστά, η ψυχή μου σ’ ακούει

πάνω στη δική σου ακουμπά

Μην μου μιλάς, εγώ σ’ ακούω

τα μάτια σου στα μάτια μου μιλάν.

Γυναίκα!

Γυναίκα σκοτεινή και μυστήριο, Γυναίκα γυμνή και φως σαν ήλιος,

Πηγή μιας άνοιξης που δεν γνώρισε κανείς  ακόμα

Τίποτε δεν είναι πιο ζωντανό, τίποτε πιο ωραίο από το λίκνισμα σου

Μεγάλωσα στη σκιά της αναμονής σου

Προσμένοντας  τη γλύκα των χεριών σου

Ψάχνω ένα μεθύσι , πιο δυνατό απ’ το πιοτό

Κι η σκέψη σου σαν παλάμη θλίψης  χρωματίζει  τα όνειρα μου

Χείλη δαρμένα από ανέμους, βρεγμένα απ την αλμύρα της θάλασσας

Και με παλάμες  κυρτές που πήραν το σχήμα του στήθους σου

Διατρέχω τις καρπερές πεδιάδες σου που τρέφονται από αίμα

Και η ανάσα σου!  λυπητερή, τρυφερό τραγούδι της αγάπης

Γυναίκα,  ζωή είσαι, που διώχνει μακριά το θάνατο.