Νύχτωσε, ψάχνω για τ’  όνειρο μου, που ήταν σαν φως,

απών,

γυρίζω το κλειδί κι αμολώ  τα σκοτάδια μου,

τρέφω τους φόβους  μου

κι αναμασώ  προσχήματα και  ψέματα,

φτύνω αλήθειες,

μ’ ένα βλέμμα μου σπάζω τους καθρέφτες σου

κάλπικο το είδωλο μου πάνω τους,

βυθίζομαι ξανά στα σκοτάδια μου

η σιωπή μου γίνεται ουρλιαχτό,

όλα έσβησαν μ’ ένα κοίταγμα.

Τι κρίμα

Νύχτα λουσμένη στο φως,

πνιγμένοι  στους σπασμούς του έρωτα

και το δοξάρι μου έγραφε μελωδίες

στο κορμί σου που ήταν σαν βιολί χορδισμένο.

Με κοίταξες κι ένα σου δάκρυ κύλησε,

στάλαξε στο στόμα μου, φαρμάκι πικρό,

ποτέ μου δεν κατάλαβα πως  τόσο καθάρια μάτια

έσταξαν θάνατο αργό,

κι ύστερα τα χείλη σου πως μάτωσαν,

καθώς μου ‘πες

τι κρίμα, δεν θα ‘μαστε ποτέ αληθινά μαζί

αφού ανήκουμε αλλού κι οι δυο

Ο Μαρμάρινος κήπος

Απέραντη γαλήνη βασιλεύει στο κήπο του αιώνιου ύπνου,

ήσυχα μιλάνε τα λουλούδια,

ψιθυριστά κι ο αέρας με το κυπαρίσσι,

σιγά μιλάνε κι οι νεκροί που ζούνε κάτω απ’ τις πλάκες

Το ξέρουν πως ότι και να πουν

δεν τους ακούμε, απλά μαζί μας ζούνε

και μας κοιτούν μέσα από παλιές φωτογραφίες

κρεμασμένες στο τοίχο, ξεθωριασμένες απ’ τον καιρό

Έχουν πλέον για πάντα φύγει

κι απόμειναν ημερομηνίες

χαραγμένες σε χορταριασμένο μάρμαρο

κι ανάμνηση που πικραίνει τ’ αγαπημένα χείλη

Θλίβονται όμως καθώς μας βλέπουν

να ξοδεύουμε άσκοπα της Ζωής  το δώρο,

κι έρχονται στον ύπνο μας τις νύχτες και μας  γλυκομιλούν,

ζήστε το σήμερα, ζήστε τις στιγμές,

πριν τα ερέβη του θανάτου μοιραία σας βρουν.

Ο πόνος

Μην με κοιτάς που ποτέ μου δεν κλαίω,

είναι γιατί οι μεγάλοι πόνοι, είναι βουβοί,

κι είναι που μοιάζουμε πολύ  η θλίψη κι εγώ,

 αν όμως είχες κι εσύ κάποτε  πονέσει πολύ,

τότε θα μπορούσες μέσα μου να δεις

ένα φουρτουνιασμένο ωκεανό γεμάτο δάκρια

Μην με κοιτάς απορημένη σαν κλείνω τις πληγές, με λόγια,

είναι που χωράνε ακριβώς  στις χαρακιές μου,

κι αν πικρό χαμόγελο στα χείλη μου φυτρώνει

καθώς μετρώ αυτούς τους λίγους που πιστοί

μείνανε κοντά μου, την ώρα αυτή της  θλίψης,

είναι που ξέρω πως οι καρδιές ραγίζουν μόνο μια φορά

την  επόμενη φορά θα είναι απλά, ακόμα ένας πόνος

Ώρα Μηδέν

Τα πάντα νεκρά, τα πάντα άβυσσος,

ασύνορη κακία τώρα πλανάται στον κόσμο.

Κόκκινη βάφεται απ’ το αίμα η βροχή,

η κραυγή της αθωότητας πνίγεται, χάνεται,

το παιδί δεν μπορεί ν’ ακούσει πια τη Μάνα.

Οι καλοί  δίχως ελπίδα καμιά,

ενώ οι κακοί  ηδονίζονται  από την ένταση του πάθους

και τη μυρωδιά της νεκρής σάρκας.

Σκιές ορνέων έχουν σκεπάσει τον ήλιο

έχουν σώμα ανθρώπου  κι άδειο βλέμμα,

σαλεύουν με γρήγορες φτερούγες

και φέρνουν πάλι το σκοτάδι,

κι ας λένε πως πριν δυο χιλιάδες χρόνια

γεννήθηκε το  Αιώνιο Φως.

Νοσταλγία

Θλιμμένα  κυλάει απόψε ο αέρας

και γεμίζει νοσταλγία η δική μου η ψυχή,

χωρίς ανάσα θα βουτήξω

στης λίμνης τα παγωμένα τα νερά

για ν’ αγκαλιάσω τ’ όμορφο φεγγάρι

που μου φωνάζει – έλα- και μου χαμογελά.

Ερινύα

Μια γκρίζα σκιά με κρατά  απ’ το χέρι,

έχει μεγάλα μάτια, στάζουνε θλίψη.

Πόσο όμορφο βλέμμα έχουν οι νεκροί!

Ζευγαρώνουμε κάτω απ’ τη σκιά του κυπαρισσιού

και σβήνουμε σαν φίδια μέσα σε μαύρες τρύπες.

Πόσο φωτεινό είναι το σκοτάδι!

Ματαιώσεις

Αφαιρώ κάθε έννοια και νόημα από τις λέξεις,

φτιάχνω εικόνες με ήχους

και με χρώματα αισθήσεις,

σκοτώνω τ’ όμικρον κι αλλάζω το γιώτα σε ήτα

κι όλοι οι λίθοι μετατρέπονται σε λήθη

Τα τείχη μου εξαφανίζονται,

εκτείνομαι στ’ άπειρο του ιδανικού

και βουλιάζω οδυνηρά μέσα στις ματαιώσεις μου,

τίποτα όμως δεν έχει ξεχαστεί

κι αυτή η σιωπή π’ απλώνεται ηδονικά

δεν με ξεγελά, δεν υπήρξε ποτέ της αθώα,

πριν από λίγο μ’ είχε σκοτώσει.

Αν γράψω απόψε

Η  νύχτα με προσπερνά γρήγορα κι αδιάφορα,

σταμάτησα να μετρώ πια τις ώρες που όλο και λιγοστεύουν,

Μαζί τους χάνονται κι οι λέξεις, και μένουν άδειες οι κόλλες

κι ας νοιώθω τις ιδέες να μου γαργαλάνε το μυαλό.

Μεσάνυχτα, κι οι φωνές μέσα μου δεν λένε να σωπάσουν,

μα εγώ αντιστέκομαι, δεν υπηρετώ τα λόγια,

κι αν υποκύψω και γράψω κάποιες λέξεις

απόψε θα είναι θλιμμένες, θα είναι μελαγχολικές ,

αιρετικές κι αναρχικές, θα είναι φωτιά, νερό και λάβα,

Δεν θα είναι ποίημα, ούτε καν στίχος,

θα σβήνουν και θα χάνονται,

δεν θα μπορούν να μείνουν στο χαρτί, γιατί θα είναι,

παιδιά της θάλασσας, παιδιά τ’ ανέμου,  και θα μένουν ζωντανά

μονάχα όταν ελεύθερα  πετούν και ταξιδεύουν.

Κι αυτό το σάπιο εβένινο συρτάρι,

πως μου πονά το κεφάλι!

γεμάτο ίσκιους  που με προσπέρασαν

απ’  όσους αγαπάω  π’  ο χρόνος μας χώρισε,

απόκαμα, μονάχος  τώρα περπατάω.

Τρίζει σαν τ’  ανοίγω,

πως τα κατάφερες; θαρρώ πως με ρωτάει.

Στην μαύρη κορνίζα δίπλα μου

μια φωτογραφία μου κοιτάζω,

μα είναι τα μάτια μου θολά,

όμορφη κάποτε θα ‘τανε

πριν τη βάλουνε σε τάφο.

Μάταια έμεινα ξύπνιος  όλη  τη νύκτα,

τίποτα δεν συνέβηκε κι η ώρα κύλησε

χωρίς κανείς να μου κτυπήσει τη πόρτα,

μόνο ο αέρας λίγο πριν ξημερώσει βρόντηξε τα σάπια παράθυρα,

δεν μπόρεσα όμως να αναγνωρίσω κάτι, μόνο σκοτάδι και σιωπή,

δεν είχα τίποτε πλέον να υπερασπιστώ,

λούφαξα στη γωνιά μου και έκλεισα τα μάτια

δεν μπόρεσα όμως ούτε και να ονειρευτώ,

λίγο πριν φέξει το φως, ζωγράφισα με αίμα την απουσία,

έγειρα το κεφάλι και μαύρα  πουλιά

φώλιασαν στις άδειες κόγχες των ματιών μου.

Βουλιάζω μέσα στην άβυσσο της κενότητας

πνίγομαι απ’ τη βαλτωμένη κοινοτυπία των όχλων

η απόγνωση με πλημμυρίζει και γίνεται οργή

κι η μελαγχολία τρόπος διαφυγής

Αγκαλιάζω με μανία τη ζωή και μ’ αγάπη το θάνατο

χορταίνω με τη χαρά και ξεδιψώ με την απέραντη θλίψη

αποζητώ τη μοναξιά κι ανασαίνω μέσα απ’ τη συντροφικότητα

μετατρέπω σε ποίηση τη κραυγή του απελπισμένου

Δίνω γροθιά στη σάπια κοινωνία και ξοδεύω το αίμα μου

στην ανατολή ενός κλεμμένου κόσμου μέσα

απ’  τα όνειρα του ορφανού και τις ελπίδες τ’ αδικημένου.

Άτιτλο

είναι κάτι βράδια βουβά και σκοτεινά

π’ όμορφα κρύβουν το δάκρυ στο σκοτάδι

το βλέπει μόνο το φεγγάρι και

ουρλιάζει σαν τσακάλι που πονά

Παραίνεση

Η ποίηση είναι μια ανοιχτή πληγή

Και τα ποιήματα  αίμα

Οι στίχοι είναι λεπίδες

Γι’ αυτό, πρόσεχε, μην χαθείς μέσα στη ποίηση, θα σε πεθάνει

Μην διαβάζεις μεμιάς ένα ποίημα, θα πνιγείς από το αίμα

Ένα στίχο μονάχα διάβαζε την μέρα

Μια χαρακιά θα σου χαρίσει που, ίσως,

λέω ίσως, επουλωθεί την επόμενη μέρα

Ατελείωτες νύχτες μοναξιάς

Άσαρκα χείλη, άχρωμα, και μάγουλα κερένια

Και κάτω απ’ τα διάφανα βλέφαρα, τα μάτια της,

Αυτά τα μάτια της τα ωχρά που με βλέμμα σβησμένο

Με κοιτάζουν θαρρώ, κι εγώ ριγώ, κι ας ξέρω πως δεν με βλέπουν,

Και τα χέρια της, σαν δυο κρίνα σπασμένα

Νεκρά και μαραμένα, κοίτα πως κρέμονται απ΄ το ξύλινο στρώμα,

Νομίζω πως θα απλωθούν κι αγκαλιά θα μ’ αρπάξουν

Κι αίμα, απ’ τα βουλιαγμένα στήθη της

Οι σάπιες ρώγες της, σταλιά – σταλιά θα με κεράσουν,

Αχ, αυτές οι ατέλειωτες νύχτες πως με τρομάζουν,

Μαύρο γαμπριάτικο πουκάμισο για μένα κεντούν, και

Την μοναξιά ντυμένη νυφούλα, στην αγκαλιά μου βάζουν.

Όμορφη που είναι η νύχτα, ποθητή, κι απαλή σαν χάδι,

τρυφερή σαν χείλη γυναίκας, και γλυκιά σαν ύπνος ,

να έρθει ήσυχα κι αργά, καρτερικά προσμένω

πρώτα πα’ στου κυπαρισσιού τις φυλλωσιές  αθόρυβα να κουρνιάσει,

κι ύστερα απαλά να απλωθεί , χωρίς να την  ενοιώσω

να μ΄ αγκαλιάσει σαν αγαπητικιά, ζεστή ανάσα της μανούλας,

και όταν απ’ το βυζί της  θα πίνω των αθανάτων  μέλι

μ’ ανεμοτράγουδα να με αποκοιμίσει,

όμορφα να σβήσουν οι ήχοι της ημέρας,

και της αιώνιας νυχτιάς η σιγαλιά

για πάντα ν’ ακουστεί, πέρα ως πέρα.

Απολεσθέντες ψυχές

 Χλωμό και μελαγχολικό απόψε το φεγγάρι,

σαν μάτι θολό απ’ την αλμύρα  πικρών δακρύων,

π’ αργοκυλάνε  και σβήνουν ημερομηνίες και όνομα,

και τα σταλάζουν περίτεχνα, σε πλάκα από μάρμαρο λευκό

Ακούω τα δέντρα που συζητάνε και κλαίνε απ’ έξω στην αυλή μου,

μοιρολογούν για τα φύλλα  που χάθηκαν,

και τα ρόδια που μαράθηκαν και πίκρανε ο καρπός τους

Πόσο θα ‘ θελα να τους πω,  όμως μια φτυαριά χώμα πνίγει τη φωνή μου,

όλα έγιναν καθώς ήταν πρέπον να γίνουν,

μια μολυβιά ακόμη στο κατάστιχο, απολεσθέντων ψυχών 

Μοναξιά (5)

Ήρθε και πάλι απόψε η ώρα, την καρτερούσα,

Που απλώνονται ίσκιοι στη κάμαρα μου,

Με βρήκε καθισμένο στη ψάθινη καρέκλα

Μπροστά απ’ το τραπέζι το παλιό,

Ένα πιάτο κι ένα ποτήρι με κόκκινο κρασί γλυκό

Και στη μέση ένα κερί ν’ αχνοφέγγει

Η πόρτα πάντα ανοικτή, κανείς όμως δεν μπαίνει

Μόνο σκόρπιοι ψιθύροι απ’ τον κήπο,

Το ξέρω δεν είναι άνθρωποι, κουβέντες είναι

Μεταξύ των λουλουδιών, και γέλιο

Σάπιων, νεκρών ψυχών.

Απόψε σ΄ αποθύμησα πολύ, έλα,
Στη γωνιά μας τη μικρή θα ‘μαι, και θα σε περιμένω
Στίχους για σένα εγώ θα γράφω απάνω στο κορμί σου
μόνο εσύ θα τους ακούς, μόνο εσύ θα τους καταλαβαίνεις
Κάθε δικό σου κύτταρο, ένας ολάκερος κόσμος είν’  για μένα
Και τα μάτια σου, αχ! αυτοί οι ατέλειωτοι ωκεανοί σου,
Πόσο ποθώ,  για πάντα, μέσα τους να ναυαγήσω
Έλα απόψε, θα σε περιμένω,
Καντήλι είμαι μικρό και τελευμένο,
Μ' ένα σου χάδι, σπινθηροβολώ
και μένω μέχρι το επόμενο σου, αναμμένο.

Το βράδυ.

Το βράδυ αχ! Και πως το καρτερώ,

να βγω μεταμεσονύχτια στους έρημους κήπους

και να τρυγώ ανθούς που στάζουνε τις κρύες σταγόνες θλίψης,

εκεί όπου μυρίζει σάπιο, και θάνατος υγρός απ’ τα πεσμένα φύλλα,

κι ο άνεμος, νεκρών κουβέντες κουβαλάει,

μάταια με τον χρόνο κανείς  αναμετριέται, λένε,

γιατί η ζωή σταγόνα είναι και κυλάει,

γίνεται κρυστάλλινη λεπίδα και σε προσπερνάει.

Το βράδυ αχ! Και πως το καρτερώ,

σαν φίλος ν’ ανταμώσω με το φεγγάρι, να του μιλώ,

να το θωρώ, στο κυπαρίσσι σαν καθίσει,

πόσο όμορφο είναι, μελαγχολικό, ωχρό

μαυροντυμένο με ένα κλωνί βασιλικό

στο πέτο, μαραμένο.

Το βράδυ αχ! Και πως το καρτερώ

δεν έχω τίποτε άλλο πια να περιμένω

έγινε η καρδιά μου φίλος με το πόνο.