Ο χρόνος δεν με λογάριασε,

με μάσησε και μ’ έφτυσε

κι έφθασα στο τέρμα δίχως να το καταλάβω

μέσα σε μια μόνο νύχτα

οι αναμνήσεις πιο πολλές από τα όνειρα μου

που δεν πρόλαβα και τ’ άφησα πίσω

φυλαγμένα μέσα σε ένα συρτάρι

όσα κι αν γίνουν, όσα ακόμα δεν έγιναν

να θυμάσαι , δεν θα σταματήσω ποτέ να σ’ αγαπώ

σ’ αισθάνομαι να στέκεις εκεί, αόρατη,

να με παρακολουθείς σαν φτιάχνω

τις βαλίτσες για τον επόμενο  σταθμό,

δεν σ’ αποχαιρετώ γιατί βιάζομαι, όμως θα σε περιμένω

να έρχεσαι, τα απογεύματα και τις Κυριακές.

Μετά από τόσο καιρό

τι δύσκολο να σε δω και να σου χαμογελάσω,

να καμωθούμε κι οι δυο ότι είναι όλα όπως παλιά,

να μιλήσουμε για μια ζωή που να μας ανήκει

να πω ότι γνωρίζω κάθε μονοπάτι στο κορμί σου

ν' αναπνεύσω τη μυρωδιά σου και να πω

στα σίγουρα ότι είναι η δική σου

Μετά από τόσο καιρό

πώς να μιλήσουμε γι' αυτά, τα απλά πράγματα

που νοστιμεύουν και δίνουν γλύκα στη ζωή μας,

μόνο το αγκάθι του να ζούμε μακριά ο ένας απ’ τον άλλο,

κάνει τη  γουλιά του καφέ  ακόμη πιο πικρή

κι εφιάλτες τα όνειρα που κουβαλάει η αγρύπνια

Θάλασσα

Τις πρωινές ώρες ο ήλιος χύνεται

ποτάμι χρυσό στη θάλασσα

κουβαλώντας τα όνειρα της νύχτας

και τους στεναγμούς αδικαίωτων ερώτων

Μονοπάτι χαράσσει τη νύχτα

το ωχρό φεγγάρι στα σκοτεινά νερά της,

και σαν φανάρι φέγγει στις λαβωμένες ψυχές

που βγαίνουν στάζοντας τον πόνο που τις μαραίνει

Κλαίνε τα κύματα και σαλεύουν

σαν αγάπη νεκρή π’ ανασαίνει,

θάλασσα,  στήθος πανέμορφης γυναίκας,

που ‘γινες αλμυρή από το δάκρυ των αγαπημένων.

Συναντηθήκαμε  τυχαία σ’ ένα νυχτερινό χορό,

ήταν αναμαλλιασμένη, ωχρή, χωρίς ηλικία

και στριφογύριζε χαμένη μέσα στο πλήθος

μ’ αδιάκοπη κίνηση σαν ατελείωτος καταρράκτης         

Έμοιαζε  αιθέρια κι είχε μαρμάρινο βλέμμα ,

άπλωσα τα χέρια μου να τη προφτάσω

αλλά  ξεγλυστρούσε σαν άμμος

και γέμιζαν λουλούδια με μαύρο ανθό

Συνεπαρμένος απ’ τη φλόγα της κι απ’ την έκσταση

χοροπηδούσα και  γρύλλιζα σαν να ζευγάρωνα με ξωτικό,

με κοίταξε κι  άρχισε να κλαίει

σαν ελαφίνα που βρίσκεται σε οργασμό.

Βουλιάζω μέσα σε δυο δικές σου λέξεις,

Μικραίνω κι εξαφανίζομαι σε μια άτακτη πληρότητα

Η ψυχή μου περιπλανιέται ψαχουλεύοντας

Γυμνή έξω από το σώμα

Κυλώ στο κενό με θανάσιμη αδράνεια

Καίγομαι κι αρχίζω να ζω ανεξάντλητα

Ακολουθώ ένα φως άσβεστο

Ίδιο με τις δικές σου λέξεις, ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ.

Δεν είναι που το φεγγάρι απόψε είναι ωχρό, και μελαγχολώ

είναι γιατί  χαϊδεύω το  μισό απ’ το κρεβάτι μου, κι είναι αδειανό.

Δεν είναι γιατί η νύχτα είναι σκοτεινή και με τρομάζει

είναι που μοιάζει με το χρώμα των θηλών σου, και σ αποθυμώ.

Δεν είναι η βροχή που με γεμίζει θλίψη

είναι γιατί μοιάζει με τον ιδρώτα που κεντά τις ρόγες σου

και κυλά ανάμεσα στην άβυσσο των κρυσταλλένιων σου βυζιών.

Δεν είναι η αψάδα του χώματος που με τρελαίνει

είναι που η μυρωδιά σου που πλανιέται στην κάμαρα μου.

Δεν είναι που  ο αέρας  φυσά υγρός και με πονά

είναι η υγρασία ανάμεσα στα πόδια σου

που με κερνά με σύνδρομο στερητικό.

Από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή « Νυκτερινές εφιδρώσεις»

Κι αυτό το σάπιο εβένινο συρτάρι,

πως μου πονά το κεφάλι!

γεμάτο ίσκιους  που με προσπέρασαν

απ’  όσους αγαπάω  π’  ο χρόνος μας χώρισε,

απόκαμα, μονάχος  τώρα περπατάω.

Τρίζει σαν τ’  ανοίγω,

πως τα κατάφερες; θαρρώ πως με ρωτάει.

Στην μαύρη κορνίζα δίπλα μου

μια φωτογραφία μου κοιτάζω,

μα είναι τα μάτια μου θολά,

όμορφη κάποτε θα ‘τανε

πριν τη βάλουνε σε τάφο.