Θάλασσα

Τις πρωινές ώρες ο ήλιος χύνεται

ποτάμι χρυσό στη θάλασσα

κουβαλώντας τα όνειρα της νύχτας

και τους στεναγμούς αδικαίωτων ερώτων

Μονοπάτι χαράσσει τη νύχτα

το ωχρό φεγγάρι στα σκοτεινά νερά της,

και σαν φανάρι φέγγει στις λαβωμένες ψυχές

που βγαίνουν στάζοντας τον πόνο που τις μαραίνει

Κλαίνε τα κύματα και σαλεύουν

σαν αγάπη νεκρή π’ ανασαίνει,

θάλασσα,  στήθος πανέμορφης γυναίκας,

που ‘γινες αλμυρή από το δάκρυ των αγαπημένων.

Βουλιάζω μέσα σε δυο δικές σου λέξεις,

Μικραίνω κι εξαφανίζομαι σε μια άτακτη πληρότητα

Η ψυχή μου περιπλανιέται ψαχουλεύοντας

Γυμνή έξω από το σώμα

Κυλώ στο κενό με θανάσιμη αδράνεια

Καίγομαι κι αρχίζω να ζω ανεξάντλητα

Ακολουθώ ένα φως άσβεστο

Ίδιο με τις δικές σου λέξεις, ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ.

Γράμμα …..

Αγαπημένη μου. Η απουσία σου με γεμίζει απέραντη θλίψη και πόνο, που μόνο η σκέψη σου μπορεί να απαλύνει. Από τότε που σε συνάντησα  ρέω  προς το μέρος σου αργά και  σταθερά. Θαυμάζω το χαμόγελο σου, λατρεύω τα δάκρια σου, προσκυνώ κάθε κύτταρο του κορμιού σου,  μα περισσότερο αγαπώ την ψυχή σου.  Αγαπημένη μου,  το αίμα είσαι που μέσα μου κυλά, ο αέρας είσαι π’ αναπνέω, μην σταματήσεις ποτέ να μ’ αγαπάς, γιατί θα σβήσω. Ευλογημένος είμαι που υπήρξα, έστω και για μια στιγμή, στη ζωή σου.

Κι όμως εσύ αγαπημένη μου

κάθε μέρα λούζεσαι, κτενίζεσαι

και μου δίνεσαι  σαν όστια

βουτηγμένη σ’ απόσταγμα παπαρούνας

Βασανιστικά σε γεύομαι

 ηδονικά, νωχελικά, αργά

σαν  θάνατος  γεμίζεις τα σπλάχνα μου,

κι ένα δίχτυ βαρύ με αγκαλιάζει

μια πρωτόγνωρη γλυκιά ακινησία

λύνονται τα κόκαλα μου

κλείνουν τα μάτια μου από μια νύστα ασύνορη

κι εγώ εξακολουθώ να σ’ αποζητώ ακόμα περισσότερο

Το τίμημα

 

-          Οὐκ οἶδας ὅτι ἐξουσίαν ἔχω σταυρῶσαί σε καὶ ἐξουσίαν ἔχω ἀπολῦσαί σε;

-          οὐκ εἶχες ἐξουσίαν οὐδεμίαν κατ' ἐμοῦ, εἰ μὴ ἦν σοι δεδομένον απ’ ἐμοῦ  

και πέρασες μπροστά απ’ τα τυφλά μάτια μου το κεφάλι του Ευαγγελιστή

 

Από τότε μέσα στην άπνοια της ζωής μου

σ’ έψαχνα εκεί που όμορφα ανθίζει η σιωπή κι ο άγριος δυόσμος,

στους τόπους που ταξίδευα για να σε συναντήσω κάθε νύκτα,

ποτέ όμως δεν σε είδα, γιατί μόνο όταν κοιμόμουν ερχόσουν εσύ

 

Σε βρήκα χρόνια μετά στους Δελφούς, το βλέμμα  σου

κυμάτιζε σαν αφρός στα χείλη ενός σιντριβανιού

που χύνονται μέσα όλα τα αγριεμένα ποτάμια της ψυχής

 

- Αιματηρή συναλλαγή τελικά η αγάπη μου είπες δαφνομασώντας

 

 

Νυχτερινές εφιδρώσεις

 

Κάθε τι απόψε με γυρίζει σε σένα

και στη κόψη της σκέψης σου κόβομαι

 

με φέτες πίκρας γεύομαι την απουσία σου

κι ανάβω – ποτέ δεν ξεχνώ- το φεγγάρι στην ώρα του

 

κοιτώ  στα ιδρωμένα σεντόνια από τα σώματα μας,

απλωμένα τόσα φύλλα ξεραμένα και ούτε ένα γαρύφαλλο

 

πως να ζήσω κρυφά από τις στάχτες μου;

πόσο πιο μέσα να καώ;

 

Τώρα ζω μονάχα σαν σταγόνα αίμα στην άκρη της δαντέλας σου

κι αγαπώ την αγάπη χωρίς κανένα πρόσωπο

Αγάπη

 

Γυναίκες με λευκά, μακριά κι αραχνούφαντα νυχτικά

φυτεύουν κήπους μέσα στ’ όνειρο μου,

έχουν στεφανωμένα μαλλιά με ατρύγητο τριανταφυλλόκηπο

και δέρμα καμωμένο από πέταλα γαρδένιας, τα

βλέφαρα τους λάμπουν από ανεκπλήρωτο πόθο κι ηδονή,

γυμνόποδες ταράζουν τον ύπνο μου και με τυφλώνουν με τα γυμνά τους στήθη

καθώς σκύβουν και με ποτίζουν ροδόσταμο με τα υγρά κρινένια τους χείλη,

με αναπνοή ντυμένη με λέξεις βουβές, μελωδικές σαν προσευχή, ψιθυρίζουν

‘Μην αφήσεις την αγάπη να στερέψει μέσα σου, γιατί τότε πεθαίνεις’.

Τι να σου γράψω;

 

Η νύχτα με πρόλαβε πάλι μονάχο στην άδεια κάμαρα μου

να με κερνά ο ηνίοχος των ανεκπλήρωτων πόθων μαύρο νερό

 

Καθώς η αγάπη  σαν φίδι μουγκό έρπει μέσα στις σάρκες μου

ανασαίνω λέξεις ζωντανές κι αρχίζω ν’ απαγγέλλω τα λόγια μου

για σένα που έμειναν άγραφα για τόσο καιρό

 

Αγάπη μου! Στάσου λίγο κι άκου, ακούς τις σταγόνες;

είναι που από τότε βρέχει, συχνά στη καρδιά μου

γιατί δεν ξέρω τι να σου γράψω και τι να σου πω

 

Θα ήθελα να ψηλώσω τα χέρια τον ήλιο ν’ αδράξω

να τον κρατήσω ψηλά για σένα μην φύγει ποτέ

 

Ναι, αγάπη μου, θά θελα να ‘σουν κοχύλι

κι εγώ η σάρκα του, μέσα σου να κατοικώ

Φλέβα εσύ κι εγώ το αίμα να κυλώ

Γη διψασμένη εσύ κι εγώ νερό να τρέχω

μέσα στα σπλάχνα σου να τα γλυκοφιλώ

Σταγόνα να ‘μουν του ιδρώτα σου, να ξαποσταίνω στο λακκάκι

εκεί στον άσπρο σου λαιμό

Βυθός της θάλασσας εσύ κι εγώ να απλώσω την ψυχή μου

σαν φύκια πάνω σου να φυτρωθώ

Δέντρο εσύ και εγώ αέρας μέσα στα κλώνια σου

να χάνομαι και να σου τραγουδώ

 

Ναι, αγάπη μου, θα θελα να ήσουν μήτρα εσύ

κι εγώ έμβρυο μέσα σου να ζω

 

Τώρα με πρόλαβε ξάγρυπνο πάλι το πρωινό

δεν μου φτάσε ο χρόνος να γράψω

όλα όσα θα θελα απόψε να σου πω

 

Αγάπα με, όπου κι αν είσαι, θα το νοιώσω

Φίλα με, μέχρι να γίνουμε ένα εμείς οι δυο.

Ίσως

 

Βαθιά μεσάνυχτα, δεν σταματά να δουλεύει ασταμάτητα το ακοίμητο σαράκι,

κοιτώ μέσα από  μια χαραμάδα που από καιρό είχα ανοίξει

με τα νύχια μου, την ώρα που έσκαβα τις απουσίες που μ είχαν κυκλώσει

 

Ρίχνω στα σκυλιά σου μαργαρίτες και φεύγω ξανά,

κρύβομαι στην κοκκινόχρωμη ομίχλη της μοναξιάς μου

και τρέφομαι με τις σάρκες μου καθώς μεστώνω στο σκοτάδι

 

Πλάθω ποιήματα, γράφω γράμματα που ποτέ δεν θα σου στείλω,

τα αφήνω να μουλιάσουν μέσα στη θλίψη μου

και σαν επιδέσμους τα αποθέτω στις πληγές μου

 

Ντροπιασμένος, που δεν βρήκα το κουράγιο ούτε ένα νεύμα να σου

κάνω την ώρα που δήθεν τυχαία συναντηθήκανε τα βλέμματα μας,

ίσως δεν ήμουν έτοιμος να γεννηθώ στο φως των ματιών σου.