Μοναξιά (5)

Ήρθε και πάλι απόψε η ώρα, την καρτερούσα,

Που απλώνονται ίσκιοι στη κάμαρα μου,

Με βρήκε καθισμένο στη ψάθινη καρέκλα

Μπροστά απ’ το τραπέζι το παλιό,

Ένα πιάτο κι ένα ποτήρι με κόκκινο κρασί γλυκό

Και στη μέση ένα κερί ν’ αχνοφέγγει

Η πόρτα πάντα ανοικτή, κανείς όμως δεν μπαίνει

Μόνο σκόρπιοι ψιθύροι απ’ τον κήπο,

Το ξέρω δεν είναι άνθρωποι, κουβέντες είναι

Μεταξύ των λουλουδιών, και γέλιο

Σάπιων, νεκρών ψυχών.

 

Ν’  ακούς τις σιωπές

  

Σε κρεβάτια υγρά από έρωτα

άφησα το κορμί μου να κυλήσει

σε μια πορεία που ήταν απ’ αρχής σχεδιασμένη

κι είναι όλα έτοιμα για την τελευταία μου φυγή

 

Θανάτου μυρωδιά πλανάται στον αέρα

το ξέρω με περιμένει καρτερικά

στη γωνιά σαν κέρβερος πεινασμένος

 

Βουβό κενό με καταπίνει

σιωπηλά σαν του νερού

τ’  άδειο αγκάλιασμα

 

Ξοδεύω αλύπητα τα λίγα όνειρα

που απέμειναν στις τρύπιες τσέπες μου

ένα όνειρο παράξενο μονάχα έχει μείνει

 

Ψάρια τυφλά με οδηγούν

και μ’ αιμάτινα δάκρυα στα μάτια οι Ερινύες

μου ψιθυρίζουνε  στ’ αυτί

καθώς των πεθαμένων μου τα κόκαλα

χτυπάνε λυπημένα

 

Το ξέρω, είναι πολύ αργά πια τώρα

λιώνω, σβήνω μαζί με τ’ όραμα μου

 

Να ακούς τις σιωπές,

θα ‘ναι τα λόγια μου που ακόμα δεν σου είπα.

Λίγη κουβέντα με τον Γιάννο Λαμπή.

 

.....Πόση αλμύρα χωρά σ’ ένα δάκρυ παιδικό!

 

Κρυβόμενος  πίσω από ένα άσπρο σύννεφο καπνού από το τσιγάρο του, και χαμένος μέσα στα ερημικά μονοπάτια της σκέψης του, διακρινόταν το βλέμμα του να προσπαθεί να μετρήσει τις αλήθειες που ξεδιπλώνονταν μπροστά του κρατώντας στη ματιά του την μεζούρα του ήλιου. Σαν να προσπαθούσε να μετρήσει το φως που κρύβει η ανθρώπινη καρδιά.

 

« σε κάποια στιγμή της ζωής μου ένοιωσα την ανάγκη να σταθώ και να κοιτάξω τους ορίζοντες που ανοίγονταν μπροστά μου και να κοιτάξω κατάματα τους συνανθρώπους μου. Τότε ήταν που ένοιωσα τους κραδασμούς, το ερέθισμα και την ανάγκη να γράψω. Συνειδητοποίησα ότι στο ταξίδι της ζωής μου είχα μαζέψει αρκετά συναισθήματα, εικόνες και μυρωδιές και ότι ήταν η στιγμή που έπρεπε να ξαλαφρώσω τη ψυχή μου στέλλοντας όλα αυτά στους γύρω μου ».

 

Όποιος έχει διαβάσει και τα δύο μυθιστορήματα  του Γιάννου Λαμπή θα παρασυρθεί από ένα ταξίδι μέσα από εικόνες και συναισθήματα και θα παρατηρήσει πολύ καθαρά την έντονη αγάπη  αλλά και ανησυχία του για τον άνθρωπο  Όπως και η πρώτη του συγγραφική προσπάθεια το ‘ΙΟΚΑΣΤΗ», το δεύτερο μυθιστόρημα του "Ψάξε μέσα στη σιωπή μου", πραγματεύεται ένα θέμα που απευθύνεται στην ευαισθησία και τα αντανακλαστικά της σύγχρονης κοινωνίας

 

«Ο κοινωνικός ρόλος του συγγραφέα είναι στενά συνδεδεμένος με το έργο του. Δεν πιστεύω ότι κατ’ανάγκη πρέπει να θεραπεύει ή να προτείνει λύσεις στα οποιαδήποτε κακά βλέπει, αλλά να τα παρατηρεί και να τα καταγράφει. Μέσα από το έργο του μιλά, και αυτά που θέλει να πει βρίσκονται πάντα εκεί ».

                         

Χαμογέλασε και για κάποιες στιγμές χάθηκε μέσα στη σιωπή του. Τραβώντας ακόμα μια χορτάτη ρουφηξιά από το τσιγάρο του άφησε τις λέξεις να ταξιδέψουν μαζί με τον καπνό.

«Αν σταθούμε μια στιγμή και κοιτάξουμε τους ορίζοντες που ανοίγονται μπροστά μας και τους γεμίσουμε με τη σιωπή μας, τότε θα δούμε να γεννούνται και να μεγαλώνουν τα οράματα. Και δεν μιλώ για τα καταναλωτικά όνειρα που έχει ο καθένας από εμάς. Μιλώ για εκείνα τα οράματα που θέλουν να διδάξουν την αγάπη προς το συνάνθρωπό μας. Εκείνα τα οράματα που μιλούν για μια πιο δίκαιη κοινωνία για όλους, γεμάτη αξιοπρέπεια και σεβασμό. Αυτά είναι και τα οράματα που γεννούνται μέσα στις ψυχές των απλών συνανθρώπων μας αλλά και μέσα στα σιωπηλά δάκρυα των παιδιών».

Δύο βιβλία που ξεδιπλώνοντας κάποιος τις σελίδες τους βλέπει να ξεπηδά από μέσα τους ζεστή η αλήθεια της σύγχρονης κοινωνίας. Με τη γλαφυρότητα του λόγου του βάζει κυριολεκτικά τον αναγνώστη στη θέση των ηρώων του και βιώνουν μαζί τους την ιστορία

 

« Όταν με ρωτάνε τι είναι για μένα η ‘ΙΟΚΑΣΤΗ’ , τους απαντώ ότι είναι ο απλός καθημερινός άνθρωπος που συνάντησα στο δικό μου ταξίδι. Είναι ο καθημερινός άνθρωπος που προσπερνάμε στο δρόμο σχεδόν πάντα αδιάφορα. Είναι ο άνθρωπος που μέσα από τα βάσανα και τους προβληματισμούς του, συνεχίζει να ονειρεύεται, ο άνθρωπος που σμίλεψε την ψυχή του με το λεπίδι της τέχνης, ( για την ΙΟΚΑΣΤΗ ο χορός) και την έκανε να ριζώσει πάνω σε γρανιτολίθαρα  για να αντέξει τα μανιασμένα κύματα της ζωής»

 

Το πρόσωπο του χάθηκε μέσα στις σκέψεις του και τη σιωπή του. Τράχυνε για λίγο...

«Το «Ψάξε μέσα στη σιωπή μου» είναι ουσιαστικά ένα βιβλίο για τους μεγάλους που αναφέρεται στην κακοποίηση και στην εμπορία παιδιών. Στο σύγχρονο κύκλωμα που εκμεταλλεύεται ουσιαστικά αθώα παιδιά, για το πρόσκαιρο κέρδος που δυστυχώς στις μέρες μας έχει πάρει τρομακτικές διαστάσεις. Είναι ένα «σκληρό» βιβλίο, είναι μια κάθετη και διεισδυτική ματιά μέσα στην κοινωνία χωρίς παραμορφωτικούς καθρέφτες και ωραιοποιήσεις της σήψης που υπάρχει και χαρακτηρίζει το σύγχρονο κόσμο ειδικά σ’ αυτό το θέμα».

Αφού σηκώθηκε,  στάθηκε στο παράθυρο και έμεινε να παρατηρεί τους περαστικούς...

«Τα ερεθίσματα μου προήλθαν από την αγάπη μου προς τα παιδιά και γενικά τον άνθρωπο που μου αρέσει να παρατηρώ και να εξετάζω τα όριά του. Μπορώ να πω αβίαστα ότι ήταν μια ψυχική ανάγκη και υποχρέωσή μου προς όλα τα παιδιά που τους έχουμε ετοιμάσει ένα μέλλον χωρίς να έχουμε αφήσει χώρο γι’ αυτά να μεγαλώσουν σαν παιδιά».

Όταν τον κοίταξα στα μάτια, δεν προσπάθησε να αποφύγει το βλέμμα μου και να κρύψει την θύέλλα της ψυχής του που καθρεπτιζόταν μέσα τους.

«Αν κοιτάξει κάποιος προσεκτικά το βλέμμα ενός κακοποιημένου παιδιού και το μελετήσει, τότε θα μπορέσει να δει το παράπονο, την οργή και τη θλίψη, αλλά και την απορία ζωγραφισμένη να ξεπηδά από μέσα του, «πού να γυρίσω το βλέμμα, και «ποιος ορίζοντας να κρύβει άραγε την αλήθεια του αύριο»;            Θα μπορέσουμε να γεμίσουμε τα κενά των παιδικών ψυχών μόνο αν αφυπνιστούμε και ξεφύγουμε από την αγκαλιά της αδιαφορίας. Θα πρέπει ο καθένας από εμάς να δει τα παιδιά όλα, σαν δικά του παιδιά, και με τη συμπάθεια και την αγάπη του να δώσει στήριγμα να ακουμπήσουν την ώρα που τα σκεπάζουν οι αμφιβολίες και ο φόβος τους προς τους μεγάλους και στο αβέβαιο αύριο. Τα υλικά αγαθά δεν είναι πάντοτε αρκετά. Εκείνο που αποζητά μια παιδική ψυχή αλλά ακόμα κι εμείς οι μεγάλοι είναι αγάπη και αποδοχή».

 

Είναι αλήθεια ότι και τα δυο μυθιστορήματα του  Γιάννου Λαμπή φανερώνουν έναν άνθρωπο που γράφει με πάθος και αλήθειες. Μπορεί κάποιος να διακρίνει το άρωμα της ψυχής του και το σχήμα της αγάπης που αναβλύζουν  μέσα από τις σελίδες των βιβλίων ή καλύτερα των πνευματικών παιδιών του, όπως τα χαρακτήρισα. Κοίταξε τη καύτρα του τσιγάρου του  και χαμογέλασε

« Τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει την αγάπη προς τα παιδιά σου. Αλλά σίγουρα και μέσα στα μυθιστορήματα μου έχω βάλει την ψυχή μου. Εκεί βουτούσα τη πέννα μου και αντλούσα το μελάνι. Τώρα έχουν πετάξει μακριά από εμένα. Δεν μου ανήκουν πλέον. Είναι δικά των αναγνωστών και σ’αυτούς εναπόκειται πλέον πόσο καλό και μακρινό ταξίδι θα έχουν».

Έσβησε το τσιγάρο του και σηκώθηκε. Ήταν φανερό ότι δεν ήθελε να πει περισσότερα. Άλλωστε αυτά που θέλει πει βρίσκονται μέσα στα βιβλία του.

 

i – An.

ianjerryblogspot.com

^search within my silence~

Ο μαύρος χρησμός.

Νύχτωσε νωρίς
μα τα όνειρα έμειναν ψηλά, αλήτες
να γυροφέρνουν σβησμένα φεγγάρια.

Ανθρώπινα μάτια κλειστά, μην τρυπώσουν αλήθειες
κι’ αυτομολήσουν οι πόθοι και τ’ άλικα πάθη.
Μυρίζει ο φόβος στον ιδρώτα τους.
Χωρίς ονείρατα και ξεσπάσματα,
ούτε νερό, ούτε αίμα.

Στα σκασμένα τους χείλη
μόνο η γεύση από το μαύρο γάλα
που ποτίζουν τη γη.

Στο ματωμένο τους στήθος
ένας σβησμένος κεραυνός,
Ο μαύρος χρησμός.


Γιάννος Λαμπής

Απόσπασμα απ΄το μυθιστόρημα 'Ψάξε μέσα στη σιωπή μου"

Χάθηκε για λίγο στις ζεστές ερημιές της καρδιάς, της σκέψης και της ψυχής της. Κοίταξε τα παιδιά με μια ματιά γεμάτη αγάπη. Έκλεισε τα μάτια και προσευχήθηκε, «κάνε Θεέ μου να μπορέσουν απόψε όλα τα παιδιά να ονειρευτούν και να κάνουν στο όνειρο τους ένα ταξίδι. Γιατί το νοερό ταξίδι είναι το πιο ωραίο, το πιο όμορφο. Πρέπει να το κάνουν, γιατί αν δεν το βρουν και αν δεν υπάρχει μέσα τους το ταξίδι, δεν θα το βρουν ποτέ έξω στην πραγματικότητα ». Αποκοιμήθηκε τελευταία. Μια σιωπηλή και ασήμαντη σκιά άρχισε να σαλεύει στο κουρασμένο μυαλό της. Σαν πέταγμα πεταλούδας... « Ήταν σ’ ένα καταπράσινο λιβάδι. Ένοιωθε αλλόκοτα. Παράξενα. Δεν μπορούσε να σταθεί στα δυο της πόδια. Ακούμπησε τα χέρια κάτω. Αμέσως τα ρούχα της έγιναν δέρμα. Κόλλησαν πάνω της σαν επιδερμίδα στενεύοντας την. Κοίταξε μέσα σε μια λακκούβα από νερό. Καθρεπτίστηκε. Τρόμαξε μ’ αυτό που είδε. Είχε χρώμα κρεμ και μεγάλες τρίχες. Εκεί που πρώτα ήταν η καρδιά και τα νεφρά φάνηκαν μικρές κόκκινες κηλίδες που μεγάλωναν με πολύ γρήγορο ρυθμό. Ήταν μια κατσίκα με κόκκινες βούλες! Ξαφνικά πετάχτηκαν από το χορτάρι χιλιάδες, μύρια τσιμπούρια και γέμισαν το κορμί της. Άρχισαν να της βυζαίνουν το γάλα, μετά το αίμα. Όσον τη βύζαιναν, λέπταινε. Εξαφανιζόταν η σάρκα, μετά τα κόκαλα. Της απόμεινε μόνο το δέρμα. Και τα τσιμπούρια όλο βύζαιναν. Λέπτυνε ακόμα περισσότερο. Εξαφανίστηκε η πρώτη βούλα. Μετά η δεύτερη, μετά ακόμα μία και έμεινε μόνο δέρμα που έμπαζε κρύο αέρα από τις τρύπες που άνοιξαν στη θέση των κόκκινων στρογγυλών σημαδιών. Γύρω της, χιλιάδες άνθρωποι χωρίς πρόσωπα, ντυμένοι στα λευκά, παρακολουθούσαν γελώντας δυνατά από το θέαμα που έβλεπαν. Κάποιος ανάμεσα τους, φώναζε σπαραχτικά και κτυπούσε δυνατά τα χέρια του για να τρομάξει τα τσιμπούρια. Φώναζε και εκλιπαρούσε το πλήθος να κτυπήσει μαζί του ρυθμικά τα χέρια του, για να τα τρομάξουν. Αυτοί όχι μόνον δεν άκουαν, αλλά προσπαθούσαν να τον φιμώσουν και να του δέσουν τα χέρια, μην τυχόν και τους χαλάσει το θέαμα. Η φωνή του γνώριμη. Φερμένη καβάλα σε κάποια ριπή του ανέμου. Δεν μπορούσε να θυμηθεί. Προσπαθούσε. Η αγωνία και ο τρόμος όμως έδιωχναν μακρυά τις μνήμες. Οι κραυγές του την έκαναν να ξυπνήσει και να ανοίξει τα μάτια». Κοίταξε τριγύρω. Ο ήλιος είχε πάρει το ανηφόρι και αγκομαχώντας βρισκόταν ήδη στη μέση του ουρανού. Γλιστρούσε μέσα στην κάμαρα που βρωμοκοπούσε ανθρώπινο ιδρώτα και χνώτα, και έκανε τους πέτρινους τοίχους να γεμίζουν σκιές. Ήταν μια κάμαρα που είχε μέσα της πολύ πένθος και πολλούς θανάτους από κορμιά που το μόνο κοινό που είχαν, ήταν το μονοπάτι που βάδιζαν. Δεν είχαν τίποτε να μοιραστούν παρά μόνο ο καθένας, έδινε χώρο στον άλλο.

ΑΝΑΨΤΕ ΕΝΑ ΚΕΡΙ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΚΟΠΟΙΗΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ!!!

ΑΝΑΨΤΕ ΕΝΑ ΚΕΡΙ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΚΟΠΟΙΗΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ!!!

Ο Ποιητής

Ο ποιητής

Αργά το βράδυ χθες
Μπήκε στη πόλη, ένας άγνωστος.
Είχε γόνατα από ξύλο
Έτριζε και δεν μιλούσε.
Άλλοι τον είπανε μουγκό
Μα οι πιο πολλοί, τον φώναξαν τρελό.
Είχε στο λαιμό περασμένη μια θηλιά
Φτιαγμένη από λεπτή, τρίχινη κλωστή.
Στην άλλη άκρη είχε δεμένο το φεγγάρι.
Μέχρι να βρει τον πιο βαθύ γκρεμό
Τον πρόφτασε ο ήλιος.
Πέταξε τα ρούχα του και άνοιξε μια ομπρέλα
Ξάπλωσε στη μέση της πλατείας και καρτερούσε
Αρχίνησε να βρέχει.
Πέταξε την ομπρέλα και τραύλισε,
- Ο πρώτος του στίχος-
Έπειτα τον φώναζαν... Ποιητή!

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ - ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Οι ‘βιβλιοεκδόσεις Αναζητήσεις’ σας προσκαλούν  στη παρουσίαση του βιβλίου του συγγραφέα Γιάννου Λαμπή

‘Ψάξε μέσα στη σιωπή μου’

Το έργο θα προλογίσει η διευθύντρια των Αναζητήσεων κα. Μαρία Στυλιανού και την ανάλυση θα κάνει

 ο συγγραφέας - δημοσιογράφος κ. Μάκης Αντωνόπουλος

Η εκδήλωση τελεί υπό την αιγίδα της πρώτης κυρίας της Δημοκρατίας,

κυρίας Έλσης Χριστόφια

η οποία θα απευθύνει σύντομο χαιρετισμό

Παρασκευή, 3 Δεκεμβρίου 2010, η ώρα 7.30 μ.μ.

Πολιτιστικό Κέντρο της Ελληνικής Τράπεζας στη οδό Γλάδστωνος, Λεμεσός.

Τηλ: 25561963,  99692639

Χορηγoί επικοινωνίας: τηλεόραση Capital, περιοδικό First,  ράδιο Capital