Γυναίκα

Στις χρυσές ώρες των δειλινών

Χάνονται τα σύνορα, σμίγει σώμα με σώμα

Ανάσα με ανάσα, κι αίμα με αίμα,

Φλέγεται ο ουρανός

Κι ανοίγει σαν ένα λουλούδι κόκκινο,

Που στάζουν δάκρια από τ’ άρωμα του

Και μου θυμίζει εσένα,

Γλυκιά, μα και άγρια,

Γλυκοφιλούσα, Θεά ανώνυμη,

Πόσο σ’ αγαπώ, Γυναίκα!        

Πόσο ζηλεύω τα σμάρια των πουλιών

Όταν πετάνε ψηλά στον ουρανό

Και στις φωλιές τους πίσω πάνε.

Με δίκασες, με καταδίκασες  χωρίς να φταίω

και σαν απόκληρος  τώρα  πλανιέμαι,

Κοιτάζω σ’ Ανατολή και Δύση

Γυρίζω τα μάτια μου σε Νότο και Βορρά.

Κι αναρωτιέμαι, μα πότε θα γυρίσω εγώ;

Και μέρα νύχτα η μοναξιά με βασανίζει!

‘Καταραμένο Πάθος’,

 

ένα μυθιστόρημα που θα σας οδηγήσει μέσα από οδυνηρά συναισθηματικά μονοπάτια και απροσδόκητες ανατροπές, μέχρι να επέλθει η λύτρωση και να δώσει απάντηση σε όσους έχουν ποτέ αναρωτηθεί αν είναι δυνατόν να υπάρχει συγχώρεση ακόμα και όταν ο πόνος είναι δυσβάστακτος.

Μετά τον αινιγματικό θάνατο του Χρίστου, η οικογένεια Παπαδάκη παρασύρεται σε μια οδυνηρή και ατελείωτη δίνη. Ο καθρέπτης της 'τέλειας’ οικογένειας ραγίζει και τα μυστικά αρχίζουν να ξεφυσούν από τις ρωγμές σαν σκορπιοί, δηλητηριάζοντας τις ζωές και τις σχέσεις τους και φέρνοντας τους αντιμέτωπους με βασανιστικά διλήμματα και ερωτήματα.

Πόσο καλά γνωρίζουμε τα παιδιά μας; Τον σύντροφο μας ή τον ερωμένο μας;

Πόσο έτοιμοι είμαστε να αποδεχτούμε την διαφορετικότητα τους ακόμα και τα πάθη τους;

Τζόγος, έρωτας, δολοπλοκίες, ομοφυλοφιλία.

Πάθη που κρύβονται επιμελώς από τα σαρκοβόρα μάτια της κοινωνίας.

Πόσο καλά προφυλαγμένα είναι όμως, και πόση δύναμη έχουμε για να τα ξεπεράσουμε;

Για την Άνοιξη των Ανθρώπων

 

Ζούμε σε καιρούς πονηρούς και χαλεπούς. Τρέχουμε σαν αλαφιασμένοι αστοί να προλάβουμε. Να προλάβουμε όμως, τι; Το χρόνο; Το αύριο;

Ξεχνάμε μάλλον πως το αύριο, είναι μια μακρινή υπόθεση και δεν μπορούμε να το αγγίξουμε αν δεν περάσουμε πρώτα από το σήμερα. Αν δε ζήσουμε το τώρα δεν πρόκειται ποτέ να απολαύσουμε το αύριο. Κι όμως το ξεχνάμε και μαζί χάνουμε την ευκαιρία να ζήσουμε και να γευτούμε τις χαρές της ζωής.

 

Ψάχνουμε για το ωραίο και για το όμορφο για να νοιώσουμε ευτυχισμένοι. Αναγέρνουμε το κεφάλι, κοιτάμε ψηλά και τρέχουμε για να τα βρούμε, σκουντουφλάμε, πέφτουμε και τσακιζόμαστε. Κι όμως αν κοιτάξουμε χαμηλά, στο ύψος των ματιών μας και απλώσουμε τα χέρια μας τότε θα αγγίξουμε την ομορφιά και το ωραίο, γιατί η ομορφιά είναι όλα αυτά τα απλά πράγματα, που γεμίζουν τη ζωή μας, τα ασήμαντα και μικρά, που επαναλαμβάνουμε πολλές φορές μέσα στο μικρόκοσμο της καθημερινότητας μας. Δεν τα προσέχουμε όμως, τα τσαλαπατάμε, τα προσπερνάμε τυφλωμένοι από την απληστία και το ανικανοποίητο εγώ μας. Κοίτα τα κρίνα και τα αγριόχορτα στους αγρούς. Κοίτα πώς χαίρονται το άγγιγμα του ήλιου και το μουρμουρητό του ανέμου; Μια χούφτα χώμα και μια σταλιά ικμάδας χρειάζονται.

 

Εσύ ανικανοποίητε και άπληστε άνθρωπε τι παραπάνω από όσα έχεις χρειάζεσαι; Νομίζεις πως σου λείπουν πολλά και στο κυνήγι τους καταστρέφεις κι αυτό που έχεις. Στάσου μια στιγμή. Σκέψου. Γιατί να αφήνεις τα πάθη να σε κυριαρχούν και να μην επιτρέπεις στη καρδιά σου ν’ ανακαλύψει πάλι απ’ την αρχή την απεραντοσύνη του μικρού κόσμου, την αιωνιότητα του βουνού και την αγέραστη άνοιξη των πεύκων; Να μάθει όσα μπορούν να της πουν ο καθάριος ουρανός και τα χρώματα του ορίζοντα; Γιατί κάνεις τόσο δύσκολο και μάταιο το ταξίδι σου; Γιατί να επιτρέπεις στα λάθη και στα πάθη σου να σε εγκλωβίζουν και να μην μπορείς ν’ ακούσεις την αιώνια ψαλμωδία του ανέμου, να μην αφήνεις την ψυχή σου να γρικηθεί την άηχη κουβέντα του χορταριού και της γης, να μην της επιτρέπεις να μάθει την κραυγή της πέτρας που κατρακυλά στο βουνοπλάγι που δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας μικρός ύμνος της αλήθειας και της αιωνιότητας;

 

Και όμως κάποτε το αντιλαμβάνεσαι και η καρδιά σου τρεμουλιάζει. Ζητά μια ανάσα για να ξεκουραστεί. Το καταλαβαίνεις και φοβάσαι. Ιδρώνεις. Αλήθεια! Πόσο πολύ θα ήθελες να το κάνεις! Όμως κάτι δεν σε αφήνει. Κι όλο τρέχεις. Κι όλο κινάς. Για πού; Ακόμα δεν ξέρεις; Μήπως σταμάτησες να κάνεις όνειρα; Αλίμονο! Αν δεν μπορείς να ονειρεύεσαι, αν δεν μπορείς να βρεις το σκοπό σου μέσα από το όνειρο σου, πώς περιμένεις να το βρεις στον έξω κόσμο;

 

Τα χρόνια είναι σκληρά, πέτρινα και πονούν. Ματώνουν. Γιατί μας χτυπούν χωρίς σταματημό με βιαιότητα. Κι ο κόσμος που ζούμε «γέννησε» λύκους. Και τους γέννησε η ανυπαρξία της ηθικής του, αλλά προπάντων, η έλλειψη οράματος. Εκτός κι αν αυτό που ζούμε είναι το προοίμιο του κόσμου που οραματίζονται. Ζούμε σε χρόνια δύσκολα γιατί ακριβώς την απουσία του οράματος, την έλλειψη ιδεών οικουμενικού χαρακτήρα, τα έχουν αντικαταστήσει οι πολιτικοί, οι τεχνοκράτες και οι εξουσίες. Οι θρησκείες. Τα πολιτικά συστήματα. Οι συναγωγές και οι στοές. Οι δεξαμενές σκέψης και σχολές συμπεριφοράς. Και «δούλεψαν» καλά αυτή την έλλειψη οραμάτων και μας καθοδήγησαν να πιστέψουμε πως αυτό που  ζούμε είναι ο καλύτερος κόσμος. Είναι, δήθεν, αυτό που εμείς έχουμε ονειρευτεί.

 

Προσκυνούμε ψεύτικους, εφήμερους και πλαστικούς θεούς. Κι όμως, οι άνθρωποι που τολμούν να ονειρεύονται και ν’ αγωνίζονται δεν σκύβουν το κεφάλι παρά μόνο σ’ έναν ήλιο. Τον ήλιο της δικαίωσης και της αξιοπρέπειας. Γι' αυτό κι εγώ, δεν θα προσκυνήσω τις μοντέρνες και πρόσκαιρες θεότητες γιατί αύριο θα τις έχουν απαρνηθεί ακόμα κι' αυτοί οι ίδιοι που τώρα τις λατρεύουν. Και γιατί ξέρω καλά, όπως κι εσύ, ότι ένας λαός που αλλάζει θεότητες, όπως τα πουκάμισά του, σε κάνει να τρομάζεις για το αύριο του.

                                                

Μην αρκείσαι σ’ αυτά που οι άλλοι σου προσφέρουν. Να φοβάσαι! Να τρέμεις μόνο και μόνο με την ιδέα πως κάποια στιγμή, κάποιο πρωί θα ξυπνήσεις και θα έχεις πλέον συνηθίσει να αρκείσαι σ’ αυτά μονάχα που σου δίνουν. Σ’ αυτά που προσπαθούν να σε πείσουν ότι είναι αρκετά. Διεκδίκησε  αυτά που σου ανήκουν και πάλεψε για το δικό σου όνειρο. Το όνειρο που έχει την δική σου μυρωδιά, το δικό σου χρώμα και σχήμα. Κάνε το δικό σου ταξίδι  και να είσαι σίγουρος ότι στο τέρμα όταν φτάσεις και σταθείς, και κοιτάξεις μπροστά σου τους ανοιχτούς ορίζοντες, θα αφουγκραστείς το γέλιο των ανθρώπων, το μεστό γέλιο των παιδιών, θα νοιώσεις τις ανάσες και θα αναπνεύσεις τις μυρωδιές της ζωής που κουβαλά μαζί του το ποτισμένο με αλμύρα αεράκι που ξεπηδά μέσα από τις νοτισμένες ανατολές .

Μέσα από αυτή την προσπάθεια  και το δικό σου ταξίδι, θα συναντήσεις ανθρώπους σαν και σένα. Ανθρώπους που μέσα σας βαθιά έχετε  την ίδια λαχτάρα και την ίδια ελπίδα. Ανθρώπους που μοιράζεστε το ίδιο όνειρο. Να ζήσετε μια απλή, ήσυχη και ζεστή ζωή, γεμάτη αγάπη και κατανόηση. Συντροφικότητα και αλληλοσεβασμό. Και το κέρδος σου θα είναι μεγάλο. Γιατί σπουδάζοντας και μελετώντας όλους αυτούς τους ανθρώπους, θα αρχίσεις  να κατανοείς τις δικές σου αλήθειες.

 

Θα συναντήσεις όμως και ανθρώπους χωρίς όνειρα και φιλοδοξίες. Ανθρώπους που παρασύρθηκαν από ψεύτικους μύθους. Μύθους καταναλωτικούς και με ημερομηνία λήξεως. Ανθρώπους που δεν μπόρεσαν να καταλάβουν ότι οι αληθινοί μύθοι θέλουν να διδάξουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Και τότε θα  συνειδητοποιήσεις  ότι η καρδιά σου αντέχει τους μύθους όσο μπορεί να ονειρεύεται. Και πρέπει να συνεχίσεις να ατενίζεις τους ορίζοντες που ανοίγονται μπροστά σου και να τους γεμίζεις με τη σιωπή σου. Γιατί, τα μεγάλα οράματα γεννώνται μέσα στη σιωπή.

 

Ναι, τα χρόνια είναι σκληρά, σαν γρανιτόπετρες, και πονούν. Κόβουν σαν καλοακονισμένες λεπίδες. Κι είναι πέτρινα τα χρόνια που ζούμε. Είναι χρόνια μιας άνευ ορίων χυδαιότητας, μιας καχεκτικής ηθικολογίας που χρησιμοποιούν οι ανίεροι που μας εξουσιάζουν. Κι εκείνοι που τους μιμούνται, ίσως αυτοί να είναι και οι πιο πολλοί.

Είναι χρόνια που λάμπουν εξωτερικά, αλλά όσο αστραφτερή κι αν είναι η εξωτερική πλευρά των πραγμάτων, άλλη τόση είναι και η ρυπαρότητα του εσωτερισμού. Σκοτεινά και κρύα τα χρόνια που ζούμε. Κι ανήθικα. Κι αυτό τα κάνει ακόμη πιο οδυνηρά.

Σήμερα οι πάνσοφοι του κόσμου που μας κυβερνούν, κάτω απ’ οποιαδήποτε μορφή εξουσίας, δυστυχώς φορούν πανάκριβα κοστούμια, αλλά έχασαν την πανοπλία του πολεμιστή. Εκείνη την πανοπλία με τα βαθιά σημάδια του αντιπάλου, τη γεμάτη λασπουριά από τα πεδία των μαχών, όπου σαν άντρες βίαιοι και κεραυνίσιοι, με τα χείλη να ματώνουν απ’ την προσπάθεια, έδιναν τον υπαρξιακό τους αγώνα.

Τον αγώνα της περηφάνιας και της αξιοπρέπειας. Σήμερα οι κατ’ ευφημισμό πολεμιστές είναι ή προσπαθούν να παρουσιαστούν «πεντακάθαροι» κι αστραφτεροί λες και κινούνται σε διάφορες πασαρέλες. Ή μήπως στ’ αλήθεια είναι μόνο για κάποιες καταναλωτικές παραστάσεις και κάποιος άλλος -αθέατος- κινεί τα νήματα όχι μόνον των κινήσεών τους, αλλά και της σκέψης τους;

 

Εξουσίες.

 

Ναι! Είμαι όχλος γιατί ποτέ δεν κατάφερα ν’ ακουστεί η φωνή μου.

Γιατί ποτέ μου δεν στάθηκα με τόλμη, με παρρησία απέναντι σ’ αυτούς που φωνασκούν. Δεν κοίταξα κατάματα αυτούς που καμώνονται πως δήθεν με σκέφτονται και λυπούνται στη θλίψη μου, και κορδωμένοι πάνω από τα συντρίμμια μου τάζανε ταξίδια σαν γραφεία ταξιδιωτικά σε καιρό προσφορών. Ναι! Είμαι όχλος γιατί δεν κατάλαβα πως μου αποσιωπούσαν ότι έξω από το αγκυροβόλι μου παραμόνευαν θύελλες και συμφορές. Μου πρόσφεραν γαλήνια δήθεν θάλασσα και μου τάζανε ούριους ανέμους, μα ήταν μικρό και τρύπιο το καραβάκι που μου δώσανε, με σπασμένο κατάρτι, δίχως δοιάκι και τρύπια πανιά.

 

Ναι! Είμαι όχλος γιατί ποτέ μου δεν κατάλαβα ότι η εξουσία είμαι εγώ, είμαστε εμείς. Πώς γελάστηκα; Πώς γελαστήκαμε τόσοι άνθρωπο μαζί; Τώρα το αντιλαμβάνομαι και το νοιώθω. Νοιώσε το κι εσύ. Άσε το να κυλήσει μέσα στο αίμα σου. Να ποτίσει το σώμα και την ψυχή σου. Ας το φωνάξουμε μαζί. Εξουσία δεν είστε εσείς οι πολιτικοί και τα συστήματα. Εξουσία είμαστε εμείς, όλοι μαζί.

 

Μια πλημμυρίδα από φωνές και χρώματα γύρω μου, λες κι ο μυστικός τους στόχος είναι να πνίξουν τη φωνή μου. Και προπάντων εκείνων που τολμούν να ονειρεύονται και σκέφτονται διαφορετικά από εκείνους. Ναι! Είμαι όχλος γιατί δεν κατάλαβα πως κι αυτοί φοβούνται εκείνους που κλείνουν τ’ αυτιά τους στη φωνή της δικής τους λογικής και αυτούς που τολμάνε να ξεδιπλώσουν πανιά για τα μεγάλα ταξίδια της δικαίωσης, της συναδελφοσύνης και των μεγάλων οριζόντων. Ναι! Τώρα το κατανοώ. Φοβούνται, τρέμουν αυτούς που τολμούν να αγναντέψουν μακρινούς ορίζοντες, πιο πέρα από αυτούς που οι ίδιοι μπορούν να κοιτάξουν. Μέσα τους μια κρυφή επιθυμία τους κατατρώγει. Ένα όνειρο θεριεύει και τους κατακαίγει. Πώς θα μας κλέψουν τη φωνή, τα όνειρα και την ελπίδα; Και είναι τόσο δειλοί και θρασείς που θα απλώσουν τα χέρια τους να μας κουρελιάσουν τα πανιά της καρδιάς μας, είτε στα φανερά, είτε ακόμα και στα κρυφά φτάνει να μας δουν να γυρνάμε  στα δικά τους γνώριμα ακρογιάλια και να χορτάσουν ακόμα περισσότερο την ακόρεστη φιλοδοξία τους για την προβολή του μεγάλου ΕΓΩ τους. Γι’ αυτό και τους βλέπεις τόσο μίζερους. Ποτέ τους δεν κατάλαβαν ότι τη ζωή χαίρεται εκείνος που πολεμά μαζί της, εκείνος που αντιστέκεται, εκείνος που δεν βολεύεται στην αλάνα του Εγώ, εκείνος που λέει εμείς, εκείνος που βλέπει τη ζωή μέσα από τα μάτια και τα όνειρα των άλλων.

 

Όμως αυτός ο χειμώνας του πνεύματος και του πολιτισμού, που οι ‘δεξαμενές σκέψης' φέρανε με τόση ασέβεια. Κι αυτή η οικονομική ανέχεια που σαν γκρίζο φόρεμα έχει ντύσει τις καρδιές των ανθρώπων, δεν φεύγει με το πέρασμα μιας ώρας, μιας μέρας, ενός χρόνου, αλλά με το δικό μας αγώνα, την δική μας επανάσταση και με την πίστη ότι κάποια στιγμή θα έρθει η Άνοιξη του Ανθρώπου. Το ξέρεις καλά αθεράπευτα ρομαντικέ άνθρωπε, εσύ που σκέφτεσαι με τη καρδιά σου πως δίχως όνειρα, πάλεμα και τόλμη, τα μεγάλα ταξίδια δεν γίνονται. Δεν αγναντεύονται νέοι ορίζοντες και δεν χαράσσεις καινούργια πορεία. Αρνήσου το διάβα μέσα από τις λεωφόρους που χαράσσουν οι τυλιγμένοι σε γυαλιστερά κοστούμια πολιτικοί. Κλείσε τ’ αυτιά  στα μεγάλα λόγια που σήμερα ακούς βγαλμένα με στόμφο από λιγδιασμένα χείλη που δεν έχουν  χορτάσει ακόμα από το βρώμικο φαγοπότι. Δεν είναι τίποτα άλλο παρά μόνο τριγμοί από ένα σαθρό σύστημα και μια σάπια κοινωνία, που αυτοί οι ίδιοι έχουν με τόση επιμέλεια φροντίσει να διαβρώσουν.

 

Το ξέρεις πάρα πολύ καλά πως τα όνειρα και η ελπίδα γεννώνται και μεγαλώνουν μέσα στη σιωπή. Γι’ αυτό μην αφήσεις τις τυλιγμένες στη γλύκα των υποσχέσεων φωνές των τσακαλιών να σε παρασύρουν μακριά από τη δυνατή φωνή της σιωπής σου. Κι αν ακόμα τους ακούσεις να ουρλιάζουν, εσύ δεν πρέπει να φοβάσαι αλλά να προχωράς. Και όσο πιο πολύ αλυχτούν τόσο περισσότερο να πιστεύεις ότι είσαι στο σωστό δρόμο. Να φοβηθείς όταν αυτά σωπάσουν. Γιατί εκείνα θα ξέρουν ότι είσαι στο χείλος του γκρεμού και θα σ’ αφήσουν να πέσεις.

 

Βάλε στόχους και τολμά. Δεν πρέπει όμως να ξεχνάς πως, τόλμη δεν είναι απλά να ταξιδεύεις ακολουθώντας, αλλά να πηγαίνεις κόντρα στα κύματα και να ακολουθείς τη πορεία που σου χαράζουν τα ιδανικά της αγάπης, της ανθρωπιάς και της συντροφικότητας. Από εσένα εξαρτάται να ακουμπήσεις πάνω στο πόνο και τη θλίψη σου και ν’ αγναντέψεις το αύριο με ελπίδα. Επαναστάτης είναι αυτός που τολμά να αγκαλιάζει τ’ αστέρια, να τα κάνει λάβαρο του και με τη δύναμη του ζεστού και τεκμηριωμένου  λόγου να μάχεται να αλλάξει το κόσμο.

 

Κι ο κόσμος πάντα άλλαζε και πήγαινε μπροστά από τους λίγους. Οι λίγοι άνοιγαν δρόμους, οι λίγοι άναβαν φωτιές για να ζεστάνουν την παγωμένη ερημιά της απόγνωσης, της μοναξιάς και των αδιεξόδων. Οι λίγοι είναι αυτοί που έπαιζαν τη ζωή τους για τη ζωή των λαών, και λίγοι είναι αυτοί που τολμούν να κουβαλούν μέσα στις καρδιές του την άνοιξη και το χαμόγελο για να φωτίσουν τις συννεφιασμένες καρδιές των ανθρώπων και τις γκρίζες σκιές της σκέψης.

 

*****

 

Ναι! Είμαι όχλος γιατί ποτέ δεν άκουσε τη κραυγή μου. Γιατί πάντα ήθελε να σκύβω το κεφάλι μου και  να δηλώνω την υποταγή μου. Γιατί ποτέ μου δεν ερεύνησα και πίστεψα, γιατί δήθεν, είχα την ανάγκη να πιστέψω για να μην χάσω το δρόμο μου και γιατί ήθελα να ξεφύγω από τα προβλήματα της καθημερινότητας μου. Ναι! Είμαι όχλος γιατί ποτέ δεν είδε την οργή μου, γιατί πίστεψα πως ο Θεός ξεχωρίζει τους ανθρώπους σ’ αυτούς που κάνουν το σταυρό τους. Σ’ αυτούς που στέκονται υποτακτικά και σκύβουν το κεφάλι. Τώρα όμως το νοιώθω. Νοιώσε το κι εσύ. Ας το φωνάξουμε μαζί. Εκκλησία είναι το σώμα μου και ο θεός μου είναι η δύναμη της ψυχής μου. Είναι η καρδιά μου. Δεν είναι εκεί που είναι οι πολλοί αλλά εκεί που στέκει ο ένας και πονά. Εκεί που στέκεται όρθιος ο άνθρωπος και κοιτάζει αγέρωχα γεμίζοντας με αγάπη τους ορίζοντες που ξανοίγονται μπροστά του.

 

Ναι! Είμαι όχλος γιατί ποτέ δεν τόλμησα να κοιτάξω πέρα από το δάκτυλο που μου έδειχνε τ’ αστέρια. Τώρα όμως κοιτώ. Χάνομαι με ευλάβεια στον ορίζοντα μπροστά μου. Με πλημμυρίζει μια δύναμη παράξενη. Ζαλίζομαι γιατί πρώτη φορά βλέπω, αντιλαμβάνομαι τι είναι πραγματικό αλλά και πόσα άλλα είναι ουσιαστικά, αλλά αθέατα από την δουλική ματιά μου. Πέταξε τα ρούχα της υποταγής. Ξεγυμνώσου και φόρα μόνο τη ψυχή σου. Μπες μέσα στο νερό. Άσε το να σε τυλίξει. Το νοιώθεις, είναι ζωντανό! Κλείσε τα μάτια και χάιδεψε το. Νοιώσε τη δύναμη του να ξεπηδά και να τυλίγει το κορμί σου. Εκεί είναι και ο Θεός. Στο νερό, στη δύναμη της φωτιάς, στα φτερά του αέρα, στην ανθρώπινη ψυχή. Ναι! Είμαι σίγουρος. Είναι εκεί που έχει ζωή. Ακατάπαυστη είναι η κίνηση του και σαρώνει στο πέρασμα του. Δεν χαμογελά. Αγριεύει, πίνει και μεθά, καίει, γκρεμίζει και τραγουδά. Ναι! Τώρα το νοιώθω. Δεν είναι εκεί μαζί με τους πολλούς. Δεν σκύβει το κεφάλι. Δεν αγαπά τη μιζέρια, τους υπηρέτες αλλά ούτε και το βασιλιά. Αγαπά αυτούς που τολμούν. Αγαπά αυτούς που βάζουν το στήθος μπροστά και σπρώχνουν βουνά. Αγαπά τους επαναστάτες. Αγαπά τους αλήτες που γυροφέρνουν τη γυναίκα. Και η γυναίκα είναι έρωτας. Και ο έρωτας είναι η ίδια η ζωή.

 

Κοίτα τη μέλισσα. Μπες και ζήσε μέσα στη κυψέλη. Μια ακατάπαυστη κίνηση, ενέργεια και δημιουργία. Για κοίταξε όμως καλύτερα. Δεν είναι οι βασίλισσες, οι κηφήνες, ούτε ακόμα και οι εργάτριες που την κρατάνε ζωντανή. Είναι οι επαναστάτες. Αυτοί που σαν μια εργάτρια βρει γύρη και καλεί όλη τη κυψέλη να  πάνε να τη τρυγήσουν, αυτοί ανοίγουν φτερά γι’ αλλού.  Δεν ακολουθούν τον όχλο, παρά μόνο ψάχνουν, παλεύουν, και δίνουν νέα διέξοδο. Έτσι κρατιέσαι και στη ζωή. Δεν πας με τους πολλούς και στη σιγουριά. Γίνε το λοιπόν κι εσύ μέλισσα επαναστάτης.

 

*****

 

 

Ναι! Είμαι όχλος γιατί ποτέ μου δεν κατάφερα να ξεφύγω από τη δύναμη των παλιών  συνηθειών και των παθών μου. Ναι! Είμαι όχλος γιατί πάντα ακολουθούσα τον ίδιο δρόμο που μου έμαθαν από παιδί. Ναι! Είμαι όχλος και όσον και να το θέλω δεν μπορώ να ξεχωρίσω από το πλήθος. Κάτι με κρατά δεμένο, φυλακισμένο, βουτηγμένο στη αδιαφορία όπως και σένα. Τώρα όμως στέκομαι. Ψυχανεμίζομαι. Τρομάζω καθώς σκύβω και κοιτάζω. Δυο μπάλες από σίδερο είναι δεμένες στα πόδια μου. Αυτές με κρατάνε στη γη. Στο ένα μου πόδι, το δεξί, είναι τα πάθη μου. Και στο άλλο το αριστερό είναι οι συνήθειες μου. Και γύρω μου χιλιάδες γκρίζες σκιές, σαν ερινύες, ορμάνε και τρώνε τη σάρκα από την ίδια μου την ψυχή. Ιδρώνω σαν τις αναγνωρίζω. Είναι οι φοβίες που δεν μ’ αφήνουν να ανοίξω φτερά και να πετάξω. Να αγναντέψω με μάτι καθαρό, γαληνεμένο, ορίζοντες που ούτε στα όνειρα μου δεν τόλμησα να δω.

Ναι! Είμαι όχλος γιατί βλέπω, αντιγράφω και συμπεριφέρομαι δουλικά, όπως κι οι άλλοι στο δικό τους το κορμί. Μα τώρα το ξέρω. Δεν είναι δικό μου το σώμα. Δεν μου ανήκει το φτιαγμένο από χώμα, βρώμικο κορμί. Ξένο είναι, δανεισμένο για να ζυμωθεί, να σμιλευτεί, μέχρι που να πλαντάξει μέσα του, η ψυχή μου. Ναι! Αυτή μόνο μου ανήκει, η ψυχή. Αυτή που σαν σιχαθεί και κουραστεί αφήνει τη σάρκα και γίνεται αέρας να κατακτήσει όλη τη γη. Πάρε μια χούφτα χώμα το πρωί. Μοσχοβολά από τη πρωινή πάχνη. Ζούληξε το μέσα στα χέρια σου. Μυρμήγκια, ζωύφια και σκουλήκια. Είναι γεμάτο ζωή. Ανέμισε το στον αέρα, στον ήλιο. Πάρε το στα χέρια το απόγευμα. Ξεραμένη σκόνη. Βρωμοκοπά και είναι άδεια από ζωή. Έτσι φθαρτό είναι και το σώμα σου. Σαλεύει, κινείται, μετακινεί βουνά, μόνο σαν θέλει η ψυχή. Και αυτή η ικμάδα πρωινής δροσιάς είναι η ζωή. Είναι η αναπνοή του αθέατου. Και σαν ανδρειωθεί και δεν χωρά η ψυχή σου μέσα σε μια χούφτα χώμα και αγκομαχά, τότε Αυτός ξεραίνει το σώμα. Γεμίζει σάπιες πληγές και διαλύεται. Αμολιέται τότε η ψυχή. Και γίνεται άνεμος. Γίνεται βοριάς ανελέητος και σε εξανεμίζει.

 

Ναι! Είμαι όχλος γιατί ενώ γνωρίζω ότι οι επαναλαμβανόμενοι κύκλοι της καθημερινότητας με φθείρουν, με φυλακίζουν στο σκοτεινό κελί της στασιμότητας, τρομοκρατούμαι  σαν όλους τους άλλους, στην ιδέα και μόνο της αλλαγής. Και από μόνος μου παγιδεύομαι στο βόλεμα της συνήθειας. Καθοδηγούμε από τις συνήθειες μου, χωρίς να αναρωτηθώ, αφού είμαι σκλάβος τους, γιατί να μην είμαι σκλάβος των καλών συνηθειών;  Πνίγομαι στο βάλτο της απραξίας και της ατολμίας. Επιτρέπω στη λογική να υποτάσσει τα συναισθήματα μου για να βαδίζει η ζωή μου μέσα στην ασφυκτική κορνίζα της μονότονης ορθότητας που δεν είναι τίποτα άλλο από το πλαίσιο του μονόχνοτου όχλου. Από φόβο ξεχνώ ότι όταν το συναίσθημα μπαίνει μπροστάρης, βάζοντας τη ψυχρή λογική στην άκρη και στο περιθώριο, η ζωή μας μεταμορφώνεται, γεμίζει εκπλήξεις, αποκτά ενδιαφέρον και νόημα. Ναι, τα λάθη είναι σίγουρα πιο πολλά. Οι απογοητεύσεις συνεχής και ο πόνος καμιά φορά εξοντωτικός. Όμως αυτό είναι και το τίμημα της αληθινής ζωής. Και μόνο με αυτό το τρόπο μπορούμε να αποκωδικοποιήσουμε έννοιες περίπλοκες, που όμως την ίδια ώρα είναι τόσο φανερές και ξεκάθαρες.

 

Ο Δρόμος.

 

Πώς μπορώ να μιλώ για τη ζωή και να μην αναφέρω τον έρωτα και να μην σκιρτά η καρδιά μου; Να μην ροδοκοκκινίζουν τα μάγουλα και να τρεμοπαίζουν τα κατωσάγωνα μου; Αφού η ζωή είναι ο έρωτας. Και πώς μπορείς εσύ να λες ερωτεύτηκα αν δεν στέκεσαι στην άκρη της τρέλας; Αν δεν ξαπλώνεις ανάμεσα στα κοφτερά δόντια της νύχτας που στάζουν αίμα; Πώς μπορείς να λες αγάπησα, αν δεν βουλιάξεις ολόκληρος μέσα στα πιο ακραία, σκληρά και αρχέγονα ένστικτα και αισθήματα; Αν δεν παραδοθείς στο πάθος του άγριου έρωτα κυνηγώντας συνέχεια τη γλύκα του πρώτου σου φιλιού; Ενός φιλιού από τα χείλη του ίδιου του Θεού που σε κάνουν να το αναζητάς συνέχεια και να το κυνηγάς παθιασμένα. Αλλά και πώς μπορείς να πεις ότι ξέρεις πως μοιάζει ο έρωτας αφού μορφή δεν έχει. Αλλάζει συνέχεια. Σε εξαπατά. Παίζει μαζί σου. Γίνεται ευγενικός, χαρούμενος, μοιράζει ευτυχία. Την ίδια ώρα όμως γίνεται άξεστος. Σκληρός. Ένας συνεχής ανελέητος πόλεμος. Και όσες φορές και να τον δοκιμάσεις πάντα διαφορετικό θα τον αντικρίσεις. Και μην σε τρομάζει αυτό. Είναι λογικό αφού ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός. Σκέφτεται, ενεργεί και αγαπά διαφορετικά. Μήπως δεν είναι αυτή κι η μαγεία του; Να είναι πάντα απρόβλεπτος, μυστήριος; Ο έρωτας έχει τη δύναμη να σε  κάνει να νοιώθεις ότι μπορείς να γίνεις ο κυρίαρχος του ανέμου. Και η αγάπη που νοιώθεις πρέπει να είναι δημιουργική, ανθοβολούσα, πυρόχρωμη όπως τα όνειρα σου. Ζωοδότρα όπως τα ιερά αισθήματα που φλογίζουν τους ορίζοντες της ζωής. Γι’ αυτό  και πρέπει να είσαι συνέχεια και σφόδρα ερωτευμένος αν θέλεις να λογίζεσαι ζωντανός.

 

*****

 

Γεννήθηκες τη στιγμή που δυο σβώλοι χώματος έσμιξαν. Ενώθηκαν και ο αθέατος έφτυσε ψυχή. Γένηκες ζωή. Θα τεντωθείς, θα συρθείς μέχρι να ορθοκορμίσεις και πάλι να γονατίσεις, να συρθείς και να πεθάνεις. Έχεις ένα ιερό καθήκον. Να σμιλεύσεις την ψυχή σου. Να την κάνεις τόσο πλατειά που να μην τη χωράει το κορμί σου. Να τρίξουν τα τοιχώματα σου και να πεταχτεί στο άπειρο. Στον ορίζοντα που δεν φτάνει η ματιά σου. Από εσένα εξαρτάται. Μέσα από τη σάρκα σου θα πεταχτούν σκουλήκια και κοπριά ή σαν φως καθάριο, λουσμένο στο αγνό λευκό, θα πετάξει η ψυχή σου;

 

Ο δρόμος μου είναι ένα μονοπάτι. Στενό, ανηφορικό και γεμάτο αγκάθια. Από κάτω χάσκει, ανοικτό σαν στόμα πεινασμένου θηρίου η άβυσσος. Και με τραβάνε προς τα κάτω οι δυο σιδερένιες μπάλες που έχω δεμένες στο δυο μου πόδια. Από πάνω σαν μαχαίρια. Σαν λεπίδες κοφτερές είναι οι φοβίες μου. Όπου και αν αγγίξω θα ματώσω. Στα πλάγια του μονοπατιού υπάρχουν μικρές στάσεις. Να κάτσω να ξεκουραστώ, να πάρω μιαν ανάσα. Να σταματήσει λίγο το πετάρισμα της καρδιάς μου. Όμως η δύναμη της συνήθειας, με τραβά δεν με αφήνει. Νοιώθω βαρύς και αδύναμος. Ιδρώνω και τρέμω. Σέρνομαι. Δεν έχω μάθει να περπατώ. Δεν μου επέτρεψαν οι εξουσίες. Γι’ αυτό πρέπει να εξασκηθώ στον δικό μου αγώνα. Πρέπει να παλέψω με σειρήνες που θα με τραβούν μακριά από το στόχο μου, το δρόμο το δικό μου. Περπάτα και συ το δικό σου. Και μην νομίζεις ότι είναι εύκολο. Αλλά και πάλι μην γελαστείς να κλείσεις τ’ αυτιά σου και να δεθείς σε κατάρτια που δεν είναι καν δικά σου. Προετοιμάσου. Γύμνασε την ψυχή και τη καρδιά σου. Γέμισε με βέλη τη φαρέτρα σου και ετοιμάσου για τη μάχη.

 

Μάχες

 

Ξεκινώ με τη πρώτη και τη μεγαλύτερη επανάσταση που μπορώ να κάνω. Ατσαλώνω την ψυχή μου και φωνάζω. Δεν θέλω τίποτε. Είμαι αυτάρκης. Επαναλαμβάνω. Είμαι αυτάρκης! Αφήνω την ηχώ να επιστρέψει κοντά μου. Να περάσει μέσα από τους πόρους του σώματος μου και να με πλημμυρίσει. Να με ταρακουνήσει. Γιατί δεν πρέπει μόνο να το πω, αλλά και να το κάνω πράξη. Σπάζω τις αλυσίδες που με κρατάνε φυλακισμένο στα υλιστικά διλήμματα. Διαλύω τις πέτρες του θέλω που με έχουν φυλακίσει. Τότε μόνο  καταλαβαίνω τι πάει να πει να είσαι ελεύθερος.

 

Γιατί να θέλω τόσα πολλά για να νοιώσω ευτυχισμένος, όταν η ομορφιά, η χαρά και η αποδοχή έχουν να κάνουν με την απλότητα; και ένα μόνο ζητούν. Να είμαι αληθινός! Και η αλήθεια είναι απλή και κατανοητή. Δεν χρειάζονται μεγαλόσχημα λόγια. Φτάνει ένα χαμόγελο, ένα φιλί, ένα ζεστό άγγιγμα. Και τώρα το κατανοώ. Δεν εμπιστεύομαι πλέον το πιο πανούργο και αναξιόπιστο όργανο του κορμιού μου, τη καρδιά. Πως μπορούσα και την πίστευα; Δεν έβλεπα ότι ζούσε, κτυπούσε και θρεφότανε με αίμα. Τώρα όμως το ξέρω. Και είμαι ελεύθερος. Και είμαι γαλήνιος, ψυχρός πολεμιστής.

 

Η ειρήνη της ψυχής μου έχει να κάνει με τον μέσα και τον έξω αγώνα μου. Ο μέσα αγώνας μου έχει να κάνει με τον σεβασμό και την αποδοχή των ονείρων του καθενός. Και ο έξω αγώνας μου έχει να κάνει με μια διαρκή προσπάθεια να σμίξουν όλοι οι άνθρωποι, όποιον θεό και να λατρεύουν, όποια παιδεία και αν κουβαλούν, όποια γλώσσα κι αν μιλούν κάτω από ένα ήλιο που δεν θα φωτίζει όρια και σύνορα. Στέκω και κοιτάζω τους γαλαξίες των χρωμάτων και έχω την αίσθηση ότι αφουγκράζομαι τον κανιβαλισμό των χορτάτων και τις κραυγές των πεινασμένων. Αυτών που ακόμα δεν χόρτασαν και δεν είπαν, φτάνει. Αυτών που δεν τόλμησαν να πουν, δεν θέλω τίποτα.

 

Αυτή η γαλάζια ηρεμία που με τυλίγει γίνεται δρόμος φαντασίας. Γίνεται κόσμος ομορφιάς και μετουσίωση  κάποιου ονείρου. Τρέμει το κορμί μου από τα ουρλιαχτά της μαύρης μου ψυχής. Ακούω. Φωνές που δεν ξεχωρίζω. Δική μου ή κάποιου μου παιδιού;

 

-          Εσύ τι κατάθεσες σ' αυτή την ομορφιά της αθωότητας;

 

Ιδρώνω. Και απαντώ.

 

-          Προσπάθησα να φτιάξω τον κόσμο που αύριο θα ζήσεις, καλύτερο. Προσπάθησα να μεταδώσω στον κόσμο την ομορφιά της συντροφικότητας. Έδωσα το χέρι μου σε χιλιάδες άλλους και όλοι μαζί αγωνιστήκαμε για το καλύτερο. Αγωνιστήκαμε αλλά, ξέρεις, όλοι οι αγώνες δεν δικαιώνονται μεμιάς. Θέλουν υπομονή, ιερή προσήλωση και πάνω από όλα ομοθυμία και κοινή πορεία. Κανείς δεν είναι πιο σοφός απ' τον άλλο. Αλλά όταν η σοφία είναι σκόρπια και διεκδικητική έναντι της σοφίας του άλλου, τότε γίνεται αντίπαλος.

 

Ακούω γέλια και κλάματα μαζί. Φοβάμαι. Ντρέπομαι χωρίς να ξέρω το γιατί.

 

-          Αν κοιτούσατε όλοι μαζί τον ίδιο ορίζοντα, τότε θα μαθαίνατε. Θα γινόσασταν πιο δυνατοί.

-          Μα πώς μπορούσαμε; Άλλωστε είχα την ευθύνη να σου προσφέρω την καλύτερη στέγη και φαγητό.

-          Μα εγώ δεν ζήτησα τροφή. Δεν ζήτησα πολλά. Εγώ μόρφωση ήθελα

-          Μα σε έχω στείλει στα καλύτερα και ακριβότερα σχολεία. Στερήθηκα για σένα.

 

Ένα πικρό χαμόγελο φεύγει από το πρόσωπο του και με κτυπά. Η φωνή του βουτηγμένη στην απογοήτευση.

 

-          Το ξέρω και σε ευχαριστώ. Και μ’ αυτή τη μόρφωση μπορώ να δουλέψω και να θρέψω το κορμί μου. Όμως εγώ ζητούσα μια πιο βαθιά μόρφωση. Κάτι πολύ πιο απλό, πολύ πιο φθηνό, αλλά και πολύ πιο ανθρώπινο και αληθινό.

-          Μα εγώ δεν ξέρω κάτι άλλο. Δεν μου έμαθαν ποτέ.

-          Κι όμως. Εσύ και οι γενιές των πατεράδων και των παππούδων μας σπουδάσατε την ίδια τη ζωή. Αυτό ήθελα και εγώ. Τόσο απλό αλλά και τόσο σημαντικό για να μην μπορούν να με  παρασύρουν οι  μαυλίστρες σειρήνες καλώντας με  να ανοιχτώ στο πέλαγος και να καώ από τις ανάσες των κρυμμένων πειρατών και θηρίων.

 

Ψυχανεμίζομαι. Τρίζουν τα στήθη μου. Πόση αλήθεια κρύβουν τα λόγια του. Γιατί τι άλλο από σπουδή είναι η ζωή; Απλή, αλλά ταυτόχρονα και τόσο βαθιά και αληθινή. Την σπουδάζεις από τη σιωπή της νύχτας και το λαμπύρισμα των αστεριών. Από τους κυματισμούς της θάλασσας και των συννέφων. Από το πέταγμα του σπουργιτιού και το αγκάλιασμα της γλυκομάνας γης. Από τη συντροφικότητα και το σεβασμό. Την αξιοπρέπεια και την αγάπη. Και είναι η πιο σοφή σπουδή.

 

- Μόνο με αυτή τη σπουδή δεν θα μπορούν να με πείσουν, όσον και να προσπαθούν, ότι εγώ αποφασίζω για τη μοίρα μου, ενώ η αλήθεια είναι ότι κάποιος άλλος αποφασίζει. Μόνο με αυτή τη μόρφωση θα αντιλαμβάνομαι ότι με παροτρύνουν ενώ την ίδια ώρα βάζουν σιδεριές στα χέρια μου. Μόνο έτσι δεν θα φοβάμαι το χαμόγελο της συντροφικότητας και τη ζεστή καλημέρα του αγνώστου.

 

Το σκοτάδι που μας τρομάζει δεν είναι τίποτα άλλο παρά μόνο η έλλειψη του φωτός. Είναι ο προθάλαμος της αλήθειας που δεν τολμήσαμε να παραδεχτούμε ποτέ. Και η αλήθεια είναι το φως. Για να υπερνικήσει και να κυριαρχήσει το φως της αλήθειας στη ζωή μας πρέπει να τολμήσουμε την εσωτερική μας αλλαγή, την μεταμόρφωση. Πρέπει να κοιτάξουμε βαθιά μέσα μας τολμώντας την αξιολόγηση και αναθεώρηση της ίδιας της ζωής μας. Μην κρύβεσαι στο σκοτάδι! Τόλμα! Κάνε θυσίες, πάλεψε και νοιώσε τον αβάσταχτο, οδυνηρό και βαθύ πόνο καθώς θα αποτολμάς να ξορκίσεις τους δαίμονες της ψευτιάς και του παρελθόντος. Μέσα από αυτή τη διαδικασία της ενδοσκόπησης και της αυστηρής αυτοκριτικής θα μπορέσεις να έρθεις αντιμέτωπος με τις αδυναμίες σου, τα μειονεκτήματα και τον άκρατο εγωισμό σου. Έτσι μόνο θα χαρείς τη ψυχική λύτρωση. Κραύγασε, δεν είμαι όχλος! Πιο δυνατά! Δεν είμαι όχλος! Τώρα νοιώθεις από μέσα σου να χαλάνε, να σπάνε και να διαλύονται τα δεσμά που σε κρατούσαν καθηλωμένο. Ακούς τριγμούς. Ακούς κραυγές και κλάματα. Θόρυβοι δυνατοί σου πονάνε το κεφάλι. Μην φοβηθείς. Είναι ο θάνατος των κακών σου συνηθειών που βυθίζονται ανέλπιστα και κόντρα στον όχλο. Μέσα σου επιβιώνουν από τη διαδικασία της εσωτερικής σου κάθαρσης και αναγέννησης, η αλήθεια, η αυθεντικότητα, το ήθος και οι νέες πραγματικές σου αξίες. Νίκησες το σκοτάδι αφήνοντας το φως να σε σκεπάσει. Κοίτα τώρα τριγύρω σου. Πόσο όμορφα σου φέρονται όλοι. Δεν είναι τυχαίο. Είναι ακόμα μια απλή αλήθεια. Έλκουμε αυτό ακριβώς που εμείς είμαστε! Τώρα πραγματικά μπορείς να αρχίσεις να αγαπάς τον εαυτό σου. Αγάπα τον και τότε θα πάψεις να έχεις πάντα δίκαιο. Ναι! Τα σφάλματα σου τώρα είναι ακόμα πιο λίγα. Η ζωή ακόμα πιο ωραία και κυρίως πιο απλή.

 

Μην εξευτελίζεσαι μοιράζοντας οίκτο. Αυτό το καχεκτικό συναίσθημα είναι γέννημα του κατώτερου εαυτού σου. Είναι η σφραγίδα και φανερώνει το μέγεθος του υπέρμετρου εγωισμού σου. Είναι μια απέλπιδα προσπάθεια να απαλύνεις την αβυσσαλέα ανάγκη σου να μαλακώσεις και να απαλύνεις τον δικό σου πόνο. Ναι! Τον δικό σου πόνο που πηγάζει από την συναισθηματική σου ανεπάρκεια, τις αδυναμίες και τις ανασφάλειες σου. Θέλεις να γίνεις αποδεκτός και αρεστός από τους άλλους. Η έκφραση όμως του ανώτερου σου εαυτού θα πραγματοποιηθεί μόνο από το αγνό συναίσθημα της συμπόνιας. Γιατί μόνο η συμπόνια πηγάζει και βασίζεται στην κατανόηση των προβλημάτων και του πόνου που βιώνουν οι γύρω μας και στην ανιδιοτελή προσφορά που τίποτα δεν έχει να κάνει με τα εγωιστικά κίνητρα και συναισθηματικά ανταλλάγματα. Έτσι μόνο, διαμέσου της συμπόνιας, απελευθερωνόμαστε εσωτερικά και μπορούμε να φτάσουμε στην κατάσταση της συνειδητότητας. Μόνο έτσι μπορούμε να πλατύνουμε τις καρδιές μας, τόσο, που να μην χωράνε μέσα οι μικρότητες και οι κακίες. Τόσο, που να μπορεί να φωλιάζει μέσα η αγάπη, η συντροφικότητα και ο αλληλοσεβασμός.

 

*****

 

Θέλω να προχωρήσω. Τα πόδια μου είναι αδύνατα. Τρίζουν. Λυγίζουν από το βάρος. Ποιο όμως φορτίο με βαραίνει και είναι τόσο δυσβάστακτο που με κρατά στη γη σαν να ήμουν δέντρο και ριζοβλάστησα; Μέσα μου είναι. Το νοιώθω. Κρύο και σουβλερό. Σκύβω και κοιτάζω. Είναι το μίσος. Το μίσος και η κακία. Ντρέπομαι. Μπήγω τα νύχια μου βαθιά και τα ξεριζώνω. Συγχωρώ και απελευθερώνομαι. Νέοι ορίζοντες ξανοίγονται μπροστά μου. Βουτηγμένοι σε βυζαντινόχρωμα, και τόσο όμορφοι, που η ομορφιά τους μου βάζει φτερά και κινώ. Και είμαι τόσο ανάλαφρος που πλέον, τα πόδια μου δεν αγγίζουν καν τη γη.

 

Κοίτα τριγύρω σου. Πάρε μια βαθιά ανάσα. Πάρε μια χορτάτη χούφτα νερό και ρίξε την στο πρόσωπο σου. Ακούς; Το μουρμουρητό του νερού σαν κατρακυλά στο πρόσωπο σου, δεν είναι τίποτε άλλο από τη φωνή του αθέατου. Ναι! Μια προσευχή είναι, καμωμένη με τα λόγια του ίδιου του Θεού. Χαμογέλα και κάνε και εσύ τη δική σου μυστική προσευχή. Όχι. Όχι απ’ εκείνες τις προσευχές με τις μεγάλες γονυκλισίες, και τους σταυρούς. Μην ξεγελιέσαι. Ο θεός μου δεν ξεχωρίζει τους καλούς απ’ τους κακούς ανάλογα με το ποιός κάνει τον σταυρό του και ποιός όχι. Μυστική είναι η μεζούρα του. Άγνωστη, που όμως μπορεί και μετρά πόσο φως υπάρχει στις καρδιές των ανθρώπων. Βγες στο κήπο σου και ρούφα τις οσμές των νυχτερινών ονείρων που άφησαν τις μυρωδιές τους στην νοτισμένη γη. Κλείσε τα μάτια και συνόδεψε τις προσευχές των λουλουδιών ψελλίζοντας λίγα λόγια που θέλει να ακούσει ο κάτοικος της καρδιάς σου. Μην ξεγελιέσαι. Ο δικός μας θεός δεν έχει αλισβερίσι με τους δήθεν εκπροσώπους της εκκλησιαστικής ή άλλης κοσμικής εξουσίας. Κυκλοφορεί καβάλα στον άνεμο, και όχι σε πολυτελή λιμουζίνες. Δεν φορά χρυσοκέντητα ρούχα, ντύνεται με τα χρώματα των αγριολούλουδων. Δεν είναι απρόσιτος, αλλά κυκλοφορεί ανάμεσα μας με σκληρά αργασμένες παλάμες απ’ το καθημερινό πάλεμα. Δεν είναι περήφανος, αλλά περπατά σκυφτός από το  βάρος που του τσακίζει τα κόκαλα αφού κουβαλά στους ώμους ένα σακί γεμάτο με τις ελπίδες, τα όνειρα και τις προσδοκίες μας. Δεν μιλά, αλλά ακούει υπομονετικά τυλιγμένος την καλόγνωμη σιωπή της κατανόησης και της συντροφικότητας. Δεν τον βλέπεις, όμως σε κοιτά με εκείνα τα καθάρια μάτια που αντικατοπτρίζουν τις αλήθειες του κόσμου και της ανθρωπιάς. Ναι! Ο δικός μας θεός δεν έχει ανάγκη από τίτλους και προνόμια, ούτε κόλακες και αυλές.  Δεν τον ακούς, και όμως ο λόγος του είναι καθάριος σαν το παιδικό γέλιο, γιατί και η καρδιά του είναι σαν του μικρού παιδιού. Ο δικός μας θεός, μας  χορταίνει με τα όνειρα και τα οράματα της αξιοπρέπειας γιατί τούτα είναι το αληθινό ψωμί και το νερό του πραγματικού ανθρώπου. Αυτός είναι ο θεός μας. Και αυτή είναι η προσευχή μας « Κύριε, κράτα με μακριά από τις σειρήνες του φανατισμού, του ατομισμού και την καταναλωτική μανία. Δώσε μου πίσω το χαμόγελο των ανθρώπων που δικαιώνονται μέσα από τους αγώνες της αγάπης και της ανθρωπιάς».   

 

Επίλογος

 

Αναγέρνω το κεφάλι. Ό ήλιος με διαπερνά και με το καθάριο του φως γυρίζει το σκουριασμένο κλειδί στο πουγκί της καρδιάς μου. Χίλιοι κήποι ανθίζουν μέσα μου. Αχ! πόσο ωραία μυρίζει η αψάδα της γης λουσμένη στο φως του. Η ψυχή μου ανατριχιάζει. Δεν την χωρά το στήθος μου και θέλει να ριχτεί σ’ ένα πρωτόγνωρο χορό. Τολμώ. Απλώνω το χέρι μου και αρπάζομε από το χέρι του αλήτη και ανυπότακτου ανέμου. Τον αφήνω να σέρνει τον χορό σ’ ένα πανάρχαιο ρυθμό. Πατώ μαζί του στ’ αχνάρια της φωτιάς, ξεπηδάν σαν σπίθες οι μνήμες και ξοπίσω μου νοιώθω να έρχονται τα αδικαίωτα όνειρα, οι προσδοκίες και οι ελπίδες μου. Τις νοιώθω. Καίνε στο λιβανιστήρι τα βάγια των μυστικών μου ευχών και ψελλίζουν τα λόγια της μοναξιάς που με συντροφεύει στ’ άγρια ασκητικά νυχτέρια μου. Απλώστε τα χέρια και αρπαχτείτε όλοι εσείς που λαχταράτε να δραπετεύσετε. Αφήστε χώρο να ‘ρθουν ξωπίσω μας όλοι οι μοναχικοί της πίκρας που λαχταρούν να ξαναπεράσουν τον δρόμο του νόστου και να ξαναγυρίσουν στο μέρος της καρδιάς που τους άρπαξαν η θύελλα της ζωής και οι βάρβαροι. Έλα κι  εσύ. Γίνε μπροστάρης. Άπλωσε το χέρι και γύρισε τη χούφτα ανάποδα να ‘ρθούνε τα πετούμενα τ’ ουρανού να ξαποστάσουν. Ναι. Έλα κι εσύ. Σύρε το χορό και χτύπα τα πόδια κάτω δυνατά. Πιο δυνατά, να στείλεις μηνύματα στους αδικαίωτους του κάτω κόσμου, πως εσύ αντέχεις. Πως εσύ μπορείς και πολεμάς  και αγωνίζεσαι. Ναι. Έλα κι εσύ. Γιατί κανείς δεν θα σύρει τον χορό της καρδιάς για σένα. Χτύπα τα γυμνά σου πόδια δυνατά στη γη μέχρι να ταρακουνηθεί. Μέχρι να αναπηδήσει και να μας αφυπνίσει το ξύπνημα της για να ξαναγυρίσουμε  στις αλήθειες του κόσμου και του ανθρώπου. Ναι. Έλα κι εσύ κι’ όλοι μαζί να χορέψουμε στο ρυθμό των κυμάτων και με τη χάρη του ανέμου. Μόνο έτσι θα ξαναπλάσουμε τη ζωή μας. Με το χορό των παλικαριών, με το χαμόγελο της σεμνότητας, με την αγάπη της συντροφικότητας και με την ελπίδα που μεστώνει τα όνειρα μας. Γίνου αυθεντικός μέσα στη μιζέρια του κόσμου που φαντάζει αστραφτερός για να κρύψει την ασέβεια και την αγριάδα του. Ναι. Εμείς τον κόσμο δεν τον θέλουμε αστραφτερό. Τον θέλουμε αληθινό, όπως είναι ο ήλιος που σμιλεύει τα βουνά και τ’ ακρογιάλια. Όπως είναι η βροχή που φουσκώνει τους σπόρους και σκάζουν καθώς ανοίγουν για να φέρουν την άνοιξη. Και εσύ μπορείς! Ναι άνθρωπε, μπορείς να μη σκύβεις το κεφάλι μπροστά στην εξουσία, μπορείς να αντιστέκεσαι στους πειρασμούς και τις κακές σου συνήθειες. Ναι! Μπορείς να σπάσεις τις σιδεριές της ευδαιμονίας που φυλακίσανε την βούληση σου. Άφησε την μυστική προσευχή σου να ταξιδέψει από στόμα σε στόμα, από ψυχή σε ψυχή και τότε θα σμιλευτεί και θα μεταμορφωθεί σε αψέλιστο μουρμουρητό και αδιευκρίνιστο λόγο που δεν μπορούν να καταλάβουν οι εξουσίες του κόσμου. Θα τον νοιώσουν μόνο και όταν μεταμορφωθεί σε παλιρροϊκό κύμα. Ναι! Μόνον τότε θα τον εννοήσουν αλλά θα είναι αργά γιατί το κύμα της δικής σου οργής θα έχει σπάσει φράγματα και εμπόδια και θα ορμά παρασύροντας στο πέρασμα του αυτούς που δεν σεβάστηκαν τα δικά σου όνειρα και ελπίδες. Κοίτα τον ήλιο της αλήθειας στα μάτια, ακόμα κι’ αν σε τυφλώνει, γιατί μόνο εσύ μπορείς, να θρέψεις τον σπόρο για την Άνοιξη των Ανθρώπων.

Αυτό το σημάδι στα χείλη μου.

αυτό το σημάδι στα χείλη μου, δεν ξέρει
γιατί το λένε λυπητερό ή χαρμόσυνο

αυτό το σημάδι στα χείλη μου, δεν ξέρει
Πως είναι χαρά ερμηνεύεται
θα γίνει λουλούδι ή βροχή
πουλί ή αστέρι

αυτό το σημάδι στα χείλη μου, ένα μόνο ξέρει
μια σταλιά ικμάδας από τα χείλη σου
και θαλπωρή από την ανάσα σου
και ευτυχίας χαμόγελο, τότε θα γένει.

Λίγη κουβέντα με τον Γιάννο Λαμπή.

 

.....Πόση αλμύρα χωρά σ’ ένα δάκρυ παιδικό!

 

Κρυβόμενος  πίσω από ένα άσπρο σύννεφο καπνού από το τσιγάρο του, και χαμένος μέσα στα ερημικά μονοπάτια της σκέψης του, διακρινόταν το βλέμμα του να προσπαθεί να μετρήσει τις αλήθειες που ξεδιπλώνονταν μπροστά του κρατώντας στη ματιά του την μεζούρα του ήλιου. Σαν να προσπαθούσε να μετρήσει το φως που κρύβει η ανθρώπινη καρδιά.

 

« σε κάποια στιγμή της ζωής μου ένοιωσα την ανάγκη να σταθώ και να κοιτάξω τους ορίζοντες που ανοίγονταν μπροστά μου και να κοιτάξω κατάματα τους συνανθρώπους μου. Τότε ήταν που ένοιωσα τους κραδασμούς, το ερέθισμα και την ανάγκη να γράψω. Συνειδητοποίησα ότι στο ταξίδι της ζωής μου είχα μαζέψει αρκετά συναισθήματα, εικόνες και μυρωδιές και ότι ήταν η στιγμή που έπρεπε να ξαλαφρώσω τη ψυχή μου στέλλοντας όλα αυτά στους γύρω μου ».

 

Όποιος έχει διαβάσει και τα δύο μυθιστορήματα  του Γιάννου Λαμπή θα παρασυρθεί από ένα ταξίδι μέσα από εικόνες και συναισθήματα και θα παρατηρήσει πολύ καθαρά την έντονη αγάπη  αλλά και ανησυχία του για τον άνθρωπο  Όπως και η πρώτη του συγγραφική προσπάθεια το ‘ΙΟΚΑΣΤΗ», το δεύτερο μυθιστόρημα του "Ψάξε μέσα στη σιωπή μου", πραγματεύεται ένα θέμα που απευθύνεται στην ευαισθησία και τα αντανακλαστικά της σύγχρονης κοινωνίας

 

«Ο κοινωνικός ρόλος του συγγραφέα είναι στενά συνδεδεμένος με το έργο του. Δεν πιστεύω ότι κατ’ανάγκη πρέπει να θεραπεύει ή να προτείνει λύσεις στα οποιαδήποτε κακά βλέπει, αλλά να τα παρατηρεί και να τα καταγράφει. Μέσα από το έργο του μιλά, και αυτά που θέλει να πει βρίσκονται πάντα εκεί ».

                         

Χαμογέλασε και για κάποιες στιγμές χάθηκε μέσα στη σιωπή του. Τραβώντας ακόμα μια χορτάτη ρουφηξιά από το τσιγάρο του άφησε τις λέξεις να ταξιδέψουν μαζί με τον καπνό.

«Αν σταθούμε μια στιγμή και κοιτάξουμε τους ορίζοντες που ανοίγονται μπροστά μας και τους γεμίσουμε με τη σιωπή μας, τότε θα δούμε να γεννούνται και να μεγαλώνουν τα οράματα. Και δεν μιλώ για τα καταναλωτικά όνειρα που έχει ο καθένας από εμάς. Μιλώ για εκείνα τα οράματα που θέλουν να διδάξουν την αγάπη προς το συνάνθρωπό μας. Εκείνα τα οράματα που μιλούν για μια πιο δίκαιη κοινωνία για όλους, γεμάτη αξιοπρέπεια και σεβασμό. Αυτά είναι και τα οράματα που γεννούνται μέσα στις ψυχές των απλών συνανθρώπων μας αλλά και μέσα στα σιωπηλά δάκρυα των παιδιών».

Δύο βιβλία που ξεδιπλώνοντας κάποιος τις σελίδες τους βλέπει να ξεπηδά από μέσα τους ζεστή η αλήθεια της σύγχρονης κοινωνίας. Με τη γλαφυρότητα του λόγου του βάζει κυριολεκτικά τον αναγνώστη στη θέση των ηρώων του και βιώνουν μαζί τους την ιστορία

 

« Όταν με ρωτάνε τι είναι για μένα η ‘ΙΟΚΑΣΤΗ’ , τους απαντώ ότι είναι ο απλός καθημερινός άνθρωπος που συνάντησα στο δικό μου ταξίδι. Είναι ο καθημερινός άνθρωπος που προσπερνάμε στο δρόμο σχεδόν πάντα αδιάφορα. Είναι ο άνθρωπος που μέσα από τα βάσανα και τους προβληματισμούς του, συνεχίζει να ονειρεύεται, ο άνθρωπος που σμίλεψε την ψυχή του με το λεπίδι της τέχνης, ( για την ΙΟΚΑΣΤΗ ο χορός) και την έκανε να ριζώσει πάνω σε γρανιτολίθαρα  για να αντέξει τα μανιασμένα κύματα της ζωής»

 

Το πρόσωπο του χάθηκε μέσα στις σκέψεις του και τη σιωπή του. Τράχυνε για λίγο...

«Το «Ψάξε μέσα στη σιωπή μου» είναι ουσιαστικά ένα βιβλίο για τους μεγάλους που αναφέρεται στην κακοποίηση και στην εμπορία παιδιών. Στο σύγχρονο κύκλωμα που εκμεταλλεύεται ουσιαστικά αθώα παιδιά, για το πρόσκαιρο κέρδος που δυστυχώς στις μέρες μας έχει πάρει τρομακτικές διαστάσεις. Είναι ένα «σκληρό» βιβλίο, είναι μια κάθετη και διεισδυτική ματιά μέσα στην κοινωνία χωρίς παραμορφωτικούς καθρέφτες και ωραιοποιήσεις της σήψης που υπάρχει και χαρακτηρίζει το σύγχρονο κόσμο ειδικά σ’ αυτό το θέμα».

Αφού σηκώθηκε,  στάθηκε στο παράθυρο και έμεινε να παρατηρεί τους περαστικούς...

«Τα ερεθίσματα μου προήλθαν από την αγάπη μου προς τα παιδιά και γενικά τον άνθρωπο που μου αρέσει να παρατηρώ και να εξετάζω τα όριά του. Μπορώ να πω αβίαστα ότι ήταν μια ψυχική ανάγκη και υποχρέωσή μου προς όλα τα παιδιά που τους έχουμε ετοιμάσει ένα μέλλον χωρίς να έχουμε αφήσει χώρο γι’ αυτά να μεγαλώσουν σαν παιδιά».

Όταν τον κοίταξα στα μάτια, δεν προσπάθησε να αποφύγει το βλέμμα μου και να κρύψει την θύέλλα της ψυχής του που καθρεπτιζόταν μέσα τους.

«Αν κοιτάξει κάποιος προσεκτικά το βλέμμα ενός κακοποιημένου παιδιού και το μελετήσει, τότε θα μπορέσει να δει το παράπονο, την οργή και τη θλίψη, αλλά και την απορία ζωγραφισμένη να ξεπηδά από μέσα του, «πού να γυρίσω το βλέμμα, και «ποιος ορίζοντας να κρύβει άραγε την αλήθεια του αύριο»;            Θα μπορέσουμε να γεμίσουμε τα κενά των παιδικών ψυχών μόνο αν αφυπνιστούμε και ξεφύγουμε από την αγκαλιά της αδιαφορίας. Θα πρέπει ο καθένας από εμάς να δει τα παιδιά όλα, σαν δικά του παιδιά, και με τη συμπάθεια και την αγάπη του να δώσει στήριγμα να ακουμπήσουν την ώρα που τα σκεπάζουν οι αμφιβολίες και ο φόβος τους προς τους μεγάλους και στο αβέβαιο αύριο. Τα υλικά αγαθά δεν είναι πάντοτε αρκετά. Εκείνο που αποζητά μια παιδική ψυχή αλλά ακόμα κι εμείς οι μεγάλοι είναι αγάπη και αποδοχή».

 

Είναι αλήθεια ότι και τα δυο μυθιστορήματα του  Γιάννου Λαμπή φανερώνουν έναν άνθρωπο που γράφει με πάθος και αλήθειες. Μπορεί κάποιος να διακρίνει το άρωμα της ψυχής του και το σχήμα της αγάπης που αναβλύζουν  μέσα από τις σελίδες των βιβλίων ή καλύτερα των πνευματικών παιδιών του, όπως τα χαρακτήρισα. Κοίταξε τη καύτρα του τσιγάρου του  και χαμογέλασε

« Τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει την αγάπη προς τα παιδιά σου. Αλλά σίγουρα και μέσα στα μυθιστορήματα μου έχω βάλει την ψυχή μου. Εκεί βουτούσα τη πέννα μου και αντλούσα το μελάνι. Τώρα έχουν πετάξει μακριά από εμένα. Δεν μου ανήκουν πλέον. Είναι δικά των αναγνωστών και σ’αυτούς εναπόκειται πλέον πόσο καλό και μακρινό ταξίδι θα έχουν».

Έσβησε το τσιγάρο του και σηκώθηκε. Ήταν φανερό ότι δεν ήθελε να πει περισσότερα. Άλλωστε αυτά που θέλει πει βρίσκονται μέσα στα βιβλία του.

 

i – An.

ianjerryblogspot.com

Eρωτικό 5

Ποιες λέξεις ανεμοδαρμένες ξεφυσούν
Απόψε απ’ τη ψυχή μου...

Πως αγρίεψε του ονείρου μου το κύμα...

Πέτρωσε το δάκρυ μου, στέρεψε το ποίημα
Το φεγγάρι πέταξε νύχια γυριστά
Γέμισε η κάμαρα νεκρούς υπνοβάτες

Σώματα που παράφορα δόθηκαν στον έρωτα
Έρμαια και σκλάβοι μιας μαύρης μοίρας

Πλένω με μύρο το ποθητό κορμί σου
Σκάβω τη σκιά σου με τα νύχια μου
Μέσα να χώσω τη ψυχή μου.

Ερωτικό 4

Παραδομένος στη γλυκιά θωπεία του ήλιου
μ’ έναν ουρανό μπροστά μου, να με
προκαλεί να γράψω με μολυβδοκόντυλο των σύννεφων,
τις σκέψεις μου και τα όνειρα της καρδιάς μου.
Με τη νερένια αλάνα ν’ απλώνεται μπροστά μου
και να με καλεί στα ταξίδια του μύθου,
και μ’ όλη αυτή την αλήθεια του
κόσμου γύρω μου... με μια ξεχασμένη σταγόνα της
βροχής να πλανιέται ακόμη στ’ αγέρι, σαν δάκρυ
που λησμονήθηκε στους δρόμους της
απεραντοσύνης, ανάγειρα το κεφάλι
και με την ανάσα μου έγραψα στον ουρανό
Να’ σαι καλά όπου και να’ σαι... Σ’ αγαπώ....

Νάσαι καλά...

Με κοίταξες, μου μίλησες και τότε
Η καρδιά χαμογέλασε.
Ψέκασε και το αγέρι με το άρωμα της αγάπης
Τα σχήματα, τα χρώματα λες και βυθίστηκαν
στο καζάνι της ομορφιάς.
Προβάλανε αυθεντικά,
κρύβοντας την αλήθεια.

Δεν βιαζόμουν.. είναι όμορφα να περπατά κανείς
Στο δρόμο του έρωτα και της αλήθειας.
Πόσες και πόσες εικόνες απλότητας δεν εισέπραξα;
απαρατήρητες εικόνες που είχανε τόσα να μου πουν,
να μου θυμίσουν, κι ίσως να μου ξαναδιδάξουν
την απλότητα του αυθεντικού και του ωραίου.
Την ομορφιά της αγάπης και του να γνοιάζεσαι.

Η μέρα ήτανε διάφανη, λες και τη νύχτα ο ουρανός
έστειλε τη βρόχινη σκούπα του και καθάρισε
Ξέπλυνε τα ψέματα και τις ασχήμιες
Κι’ έτσι καθώς πήγαινα, είδα μια ανθισμένη
λεμονιά και κοντοστάθηκα. Ήθελα να πάρω και μια
ανάσα απ’ το καθημερινό μου λαχάνιασμα.
Την αγωνία του έρωτα
Την κοίταξα και... μέθυσα απ’ τη μυρωδιά
της. Απ’ τη μυρωδιά του αυθεντικού.
Ήταν σαν ένα χαστούκι η ομορφιά που με άγγιξε.
Κοίταξα τα κατάλευκα λουλουδάκια της
και σκέφτηκα ότι κάπως έτσι θα
πρέπει να είναι οι σταγόνες αγνότητας. Κι αναρωτήθηκα...

Πέρασες από δίπλα μου τυλιγμένη στα ψεύτικα λόγια σου,
γύρισα να κρατηθώ από τη λεμονιά..

Και κάτω απ’ όλ’ αυτά είδα
κάτι όνειρα σαν στημένες λεμονόκουπες που
καρτερούσαν, όπως και τα σκουπίδια,
τον οδοκαθαριστή, να τα μαζέψει.
Και σκέφτηκα ότι ίσως κάποια μέρα, να μαζέψει και τα
ΣΚΟΡΠΙΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ.

Ψάξε μέσα στη σιωπή μου....

Συνέντευξη στη Μαρία Στυλιανού με αφορμή τη κυκλοφορία του δεύτερου μυθιστορήματος του Γιάννου Λαμπή,

«Ψάξε μέσα στη σιωπή μου»


Διαβάζοντας κάποιος το νέο σας μυθιστόρημα διερωτάται αν είναι φανταστικό ή βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα

Και αυτό το βιβλίο μου είναι ένα θραύσμα της πραγματικότητας. Είναι μια κάθετη και διεισδυτική ματιά στην κοινωνία χωρίς παραμορφωτικούς καθρέπτες και χωρίς καμία προσπάθεια ωραιοποιήσεις του προσώπου της σύγχρονης καταναλωτικής κοινωνίας που ζούμε.

Τι σας οδήγησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;

Η αγάπη μου προς τα παιδιά. Η αγάπη μου προς τον άνθρωπο γενικά, τα όρια του και όλα αυτά που έχουν σχέση μαζί του

Τι είναι εκείνο που θέλετε να περάσετε στους αναγνώστες σας;

Αφυπνιστείτε! Προσπαθήστε να ξεφύγετε από την αγκαλιά της αδιαφορίας.

Όταν γράφεις σκέφτεσαι τους αναγνώστες;

Κάθε άλλο. Γράφω για μένα γι’αυτό και γράφω με την ψυχή μου. Είναι φανερό εξάλλου ότι γράφω σκληρά. Δεν προσπαθώ να χαϊδέψω τ’αυτιά κανενός.

Έχετε πρότυπα στη συγγραφική σας δουλειά ή ακόμα και στη ζωή σας;

Όχι. Είναι κάτι που πάντα απόφευγα. Με εκνευρίζει η σύγκριση της ‘πέννας’ ενός νέου συγγραφέα με κάποιου άλλου καταξιωμένου. Ο καθένας γράφει όπως μπορεί και το αναγνωστικό κοινό θα τον κρίνει γι’αυτό που είναι, για την αυθεντικότητα του.

Ποιός ο κοινωνικός ρόλος του συγγραφέα;

Ο κοινωνικός ρόλος του συγγραφέα είναι στενά συνδεδεμένος με το έργο του. Δεν πιστεύω ότι κατ’ανάγκη πρέπει να θεραπεύει ή να προτείνει λύσεις στα οποιαδήποτε κακά βλέπει, αλλά να τα παρατηρεί και να τα καταγράφει. Μέσα από το έργο του μιλά και αυτά που θέλει να πει βρίσκονται πάντα εκεί.

Ψάξε μέσα στη σιωπή μου

Άκου τα λόγια που γεμίζουν τη σιωπή ενός παιδιού. Είναι τόσο δυνατά!

Ψάξε μέσα στη σιωπή μου....

Χάθηκε για λίγο στις ζεστές ερημιές της καρδιάς, της σκέψης και της ψυχής της. Κοίταξε τα παιδιά με μια ματιά γεμάτη αγάπη. Έκλεισε τα μάτια και προσευχήθηκε, «κάνε Θεέ μου να μπορέσουν απόψε όλα τα παιδιά να ονειρευτούν και να κάνουν στο όνειρο τους ένα ταξίδι. Γιατί το νοερό ταξίδι είναι το πιο ωραίο, το πιο όμορφο. Πρέπει να το κάνουν, γιατί αν δεν το βρουν και αν δεν υπάρχει μέσα τους το ταξίδι, δεν θα το βρουν ποτέ έξω στην πραγματικότητα ». Αποκοιμήθηκε τελευταία. Μια σιωπηλή και ασήμαντη σκιά άρχισε να σαλεύει στο κουρασμένο μυαλό της. Σαν πέταγμα πεταλούδας...

 

 

 

« Ήταν σ’ ένα καταπράσινο λιβάδι. Ένοιωθε αλλόκοτα. Παράξενα. Δεν μπορούσε να σταθεί στα δυο της πόδια. Ακούμπησε τα χέρια κάτω. Αμέσως τα ρούχα της έγιναν δέρμα. Κόλλησαν πάνω της σαν επιδερμίδα στενεύοντας την. Κοίταξε μέσα σε μια λακκούβα από νερό. Καθρεπτίστηκε. Τρόμαξε μ’ αυτό που είδε. Είχε χρώμα κρεμ και μεγάλες τρίχες. Εκεί που πρώτα ήταν η καρδιά και τα νεφρά φάνηκαν μικρές κόκκινες κηλίδες που μεγάλωναν με πολύ γρήγορο ρυθμό. Ήταν μια κατσίκα με κόκκινες βούλες! Ξαφνικά πετάχτηκαν από το χορτάρι χιλιάδες, μύρια τσιμπούρια και γέμισαν το κορμί της. Άρχισαν να της βυζαίνουν το γάλα, μετά το αίμα. Όσον τη βύζαιναν, λέπταινε. Εξαφανιζόταν η σάρκα, μετά τα κόκαλα. Της απόμεινε μόνο το δέρμα. Και τα τσιμπούρια όλο βύζαιναν. Λέπτυνε ακόμα περισσότερο. Εξαφανίστηκε η πρώτη βούλα. Μετά η δεύτερη, μετά ακόμα μία και έμεινε μόνο δέρμα που έμπαζε κρύο αέρα από τις τρύπες που άνοιξαν στη θέση των κόκκινων στρογγυλών σημαδιών. Γύρω της, χιλιάδες άνθρωποι χωρίς πρόσωπα, ντυμένοι στα λευκά, παρακολουθούσαν γελώντας δυνατά από το θέαμα που έβλεπαν. Κάποιος ανάμεσα τους, φώναζε σπαραχτικά και κτυπούσε δυνατά τα χέρια του για να τρομάξει τα τσιμπούρια. Φώναζε και εκλιπαρούσε το πλήθος να κτυπήσει μαζί του ρυθμικά τα χέρια του, για να τα τρομάξουν. Αυτοί όχι μόνον δεν άκουαν, αλλά προσπαθούσαν να τον φιμώσουν και να του δέσουν τα χέρια, μην τυχόν και τους χαλάσει το θέαμα. Η φωνή του γνώριμη. Φερμένη καβάλα σε κάποια ριπή του ανέμου. Δεν μπορούσε να θυμηθεί. Προσπαθούσε. Η αγωνία και ο τρόμος όμως έδιωχναν μακρυά τις μνήμες. Οι κραυγές του την έκαναν να ξυπνήσει και να ανοίξει τα μάτια».

 

 

 

Κοίταξε τριγύρω. Ο ήλιος είχε πάρει το ανηφόρι και αγκομαχώντας βρισκόταν ήδη στη μέση του ουρανού. Γλιστρούσε μέσα στην κάμαρα που βρωμοκοπούσε ανθρώπινο ιδρώτα και χνώτα, και έκανε τους πέτρινους τοίχους να γεμίζουν σκιές. Ήταν μια κάμαρα που είχε μέσα της πολύ πένθος και πολλούς θανάτους από κορμιά που το μόνο κοινό που είχαν, ήταν το μονοπάτι που βάδιζαν. Δεν είχαν τίποτε να μοιραστούν παρά μόνο ο καθένας, έδινε χώρο στον άλλο

 

1.  

Ψάξε μέσα στη σιωπή μου....

…Λιγόσαρκα, τρεμοδάκτυλα

παιδιά που αποζητούν μέσα στο σκοτάδι ένα αστέρι για να κρατηθούν, μιαν ηλιαχτίδα για να ζεσταθούν.
Τρόμαξε η Ράνια. Θύμωσε. Πόσο θα ’θελε να φωνάξει,
« φτάνει πια, υπάρχει αρκετό φως και ουρανός για όλους ». Δάγκωσε τα χείλη της μέχρι που μάτωσαν. Κρατήθηκε. Άλλωστε ποιος θα την άκουε; Δεν είχε πλέον τίποτα να καρτερά από μια κοινωνία μακελάρισσα....

Πόσα μυστικά κρύβει η σιωπή ενός παιδιού!

Πέντε παιδιά φορτωμένα το καθένα με ένα σακί στη ράχη
γεμάτο ανεκπλήρωτα όνειρα και επιθυμίες
ξεχασμένα στ’ορφανοτροφεία σαν αζήτητη πραμάτεια.
Τα μάτια τους βουρκώνουν καθώς τα τυλίγει το σούρουπο
γεμάτο χέρια απλωμένα να ζητιανεύουν
...κοντές φούστες...ψηλά τακούνια...πρόσωπα δίχως ελπίδα
και μ’ένα ερώτημα πάντοτε να κρέμεται από τα ακρόχειλα τους.

Που να γυρίσουν το βλέμμα;
Ποιός ορίζοντας να κρύβει άραγε την αλήθεια του αύριο;

...μέσα στις φλέβες τους κρύβουν τα όνειρα τους,
τα κορίτσια φοράνε τις τρύπιες κουρτίνες για νυφικό,
τα αγόρια κοιτάζονται μέσα στους καθρέπτες της άρνησης και παλεύουν τις σκιές που τους κυνηγούν. Μόνο έτσι μπορούν ν’ αντέχουν τις γυμνές νύχτες που τα κρατούν άγρυπνα...

Πόση αλμύρα χωρά μέσα σ’ένα δάκρυ παιδικό!!!

Ήταν μια νύκτα γεμάτη φθινόπωρο. Μια μάχη μεταξύ Αιόλου και Ποσειδώνα είχε ξεσπάσει. Ο ουρανός φοβήθηκε, σκοτείνιασε, και βάφτηκε στο απόλυτο μαύρο για να μην τον βρουν. Η θάλασσα ταράχτηκε. Θύμωσε και φούσκωνε. Φούσκωνε, ψήλωνε και πάσχιζε να χυθεί έξω, στην άμμο. Βουτούσαν στην υγρή, αγριεμένη αγκαλιά της οι Θεοί και εξαφανίζονταν. Κτυπούσαν τα πόδια τους στην άμμο και ορθοκόρμιζαν. Ανέβαιναν ψηλά και τόνοι νερού έτρεχαν σαν χείμαρροι από τα μαλλιά τους. Φυσούσε ο Αίολος και ξεπηδούσαν από τα γένια του Ποσειδώνα, φύκια, κοχύλια και καβούρια. Ανάδευε την τρίαινα του ο Ποσειδώνας κι άνοιγαν τα νερά. Άνοιγαν, ψήλωναν, αγκάλιαζαν τον άνεμο, τον φυλάκιζαν και κυλιόντουσαν πάνω στο υγροσέντονο. Έφταναν στην αμμουδιά και διαλύονταν με ένα δυνατό παφλασμό, γεμίζοντας την με χιλιάδες άσπρα προβατάκια.

Ο Σταυρινός και η Ελπίδα εκείνη τη νύκτα, είχαν πιει λίγο κρασί παραπάνω. Αναψοκοκκίνισαν τα μάγουλα τους και αποζητούσαν την ανάσα του δροσερού και κρύου αέρα για να τους δροσίσει. Μια πρωτόγνωρη κάψα έζωνε τα δυο κορμιά τους. Το αίμα τους κόχλαζε από νιότη και ερωτισμό που ξύπνησε μέσα τους, απαιτητικός.
Έτσι δεν δίστασαν να κατεβούν και ξυπόλυτοι να τρέχουν στην υγρή άμμο, κυνηγώντας φαντάσματα και πλάθοντας ιστορίες που δήθεν έγραφαν τα κύματα.

Σαν υγρή αρένα, που πάνω της πάλευαν χιλιάδες άνδρες, είδε την θάλασσα με τα μάτια της καρδιάς του ο Σταυρινός. Κτυπιόντουσαν, μάτωναν, σφαγιάζονταν για τα μάτια μιας γυναίκας. Μαυρομαλλούσας, πυκνοφρυδούσας, με στήθη σφιχτά, ίσα με μια γροθιά. Οι γοφοί της ζεστοί, πέτρινοι και ολόασπροι, όπως ο αφρός του γάλακτος την ώρα που αρμέγεται το βυζί μιας βουνίσιας αγριοκατσίκας. Ο νικητής θα την έκανε δική του, γι’αυτό και ο αγώνας ήταν τόσο σκληρός.

Και λέγοντας αυτά ζήτησε από την Ελπίδα τη δική της γνώμη.

Η Ελπίδα πήγε λίγο παραπέρα και με βραχνή φωνή σιγανομουρμούρισε, αφήνοντας τα λόγια της να τα πάρει ο αέρας,

- Απόψε η θάλασσα είναι σαν γυναίκα που καίγεται από πάθος και πόθο για καθαρό, γνήσιο και βαρβάτο αρσενικό. Κτυπιέται και βογκά για άγγιγμα και βυθίζεται στις φαντασιώσεις από τα χυδαία λόγια που τις ψιθυρίζει ο άνεμος, καθώς τη φιλά στο αυτί.

Οι λέξεις ταξίδεψαν στον αέρα, και όπως ήταν γεμάτες θάλασσα, έφτασαν στα αυτιά του Σταυρινού και του δημιούργησαν υγρές φαντασιώσεις. Γύρισε προς το μέρος της Ελπίδας και την είδε στα μάτια. Χρύσιζαν στο τελευταίο φως του φεγγαριού, καθώς έτρεχε να κρυφτεί πίσω από τα σύννεφα που πύκνωναν, και είχαν ήδη αρχίσει να ψιλοστάζουν.

Αμαζόνα μυθική φάνταζε στα μάτια του. Σαν φίδια ριγμένα στον ώμο τα μαύρα της μαλλιά, γαϊτανόφρυδη και μάτια μαχαίρια. Το άσπρο της πουκάμισο είχε βραχεί και τα στήθη της διαγράφονταν ολοκάθαρα και προκλητικά. Τον κοίταζαν με μια ξεδιάντροπη χυδαία ματιά και τον προκαλούσαν να τα γευτεί. Έτρεξε και την πήρε αγκαλιά ρουφώντας τα κερασένια της χείλη, ενώ τα χέρια του την έγδυναν σχίζοντας τα εσώρουχα της. Δεν είχε καιρό για χάσιμο και αβρότητες. Εδώ και τώρα το αρσενικό ζώο που ξύπνησε μέσα του απαιτούσε να γευτεί θηλυκή καυτή σάρκα. Η Ελπίδα είχε παραδοθεί στα χέρια και τις ορέξεις του και ανταποκρινόταν σαν λυσσασμένο ζώο τον καιρό του ζευγαρώματος.
Κυλίστηκαν στην άμμο και κτυπιόνταν προσπαθώντας να διεισδύσουν όσο πιο βαθιά μπορούσαν ο ένας στον άλλο, να γίνουν ένα σώμα, μια ψυχή. Ένα μεγάλο κύμα ήρθε και έσκασε απάνω τους, σκεπάζοντας τα δυο κορμιά, την ίδια ώρα ακριβώς που σταμάτησε ο χρόνος. Σαν ηφαίστειο την ώρα που εκρήγνυται ήταν η αποκορύφωση τους και λάβα καυτή έτρεξε από τα σωθικά τους χαρίζοντας τη λύτρωση από το παράφορο πάθος.

ΙΟΚΑΣΤΗ

Το κεφάλι του άρχισε να βουίζει. Βούιζε, και ένα αεράκι σηκώθηκε από μέσα και του πάγωσε το μυαλό. Βούιζε, πάγωνε, φούσκωσε το μυαλό τόσο, που δεν το χωρούσε μέσα το κεφάλι. Άνοιξαν οι ραφές των κοκάλων στο κρανίο και τινάχτηκε στον αέρα. Τινάχτηκε αλλά, δεν ήταν μυαλό. Ένα σμήνος ήτανε. Ένα σμήνος από άγριες σφήκες. Στάθηκαν για μια στιγμή μετέωρες στον αέρα και μετά όρμησαν όλες μαζί στο πρόσωπο του. Μπήκαν στο στόμα, στα ρουθούνια και του κεντρούσαν ανελέητα το πρόσωπο. Το κέντρισαν, το δάγκωσαν. Γέμισε δηλητήριο το πρόσωπο του. Πρήστηκε, φούσκωσε και τεντώθηκε το δέρμα του. Άκουγε καθαρά το τρίξιμο από το δέρμα που έσκαγε. Έσκασε ολόκληρο. Βυθίστηκε στον ακραίο πόνο. Ημέρεψε. Ημέρεψε ο πόνος και ένα ζεστό μούδιασμα τον συνεπήρε.

Η καρδιά του μαρμάρωσε. Είδε τεράστια καρφιά να τη σημαδεύουν. Ο Σταυρινός άνοιξε τα στήθη του. Φάνηκε γυμνή, γεμάτη χαρακιές. Έμεινε μόνη. Μόνη και αβοήθητη. Εγκαταλειμμένη. Προδομένη. Πάγωσε. Έγινε άκαμπτη. Ράισε στο πρώτο καρφί! Άνοιξε στο δεύτερο! Γέμισε καρφιά. Γέμισε ο αέρας κομμάτια σάρκας από καρδιά.

Η ψυχή τρόμαξε. Αυτή, δεν είδε σφήκες. Δεν είδε καρφιά. Είδε μορφές. Είδε ψυχές. Είδε σκιές να κυνηγάν τον Σταυρινό. Είδε σκιές να ορμάνε επάνω του χωρίς ίχνος από οίκτο. Πρώτη σκιά, η πιο μαύρη, ήταν μιας ξεδοντιασμένης γριάς. Πιο πίσω η μητέρα του, ο πατέρας του, η Ελπίδα, ο Κύπρος, ο Ευαγόρας, η Ιοκάστη, και πιο πίσω ένα σωρό αέρινες μορφές, που μόλις είδαν αφύλακτη τη ψυχή του όρμησαν. Όρμησαν να την κατασπαράξουν. Την άγγιξαν και πόνεσε. Γλίστρησε. Έπεσε. Την ποδοπάτησαν και έλειωσε. Της φύσηξαν και εξανεμίστηκε. Ανέβηκε ψηλά. Είδε ακόμα πιο καθαρά. Πιο πίσω μαζί τους μια μικρή σκιά που κρατούσε από το χέρι ακόμα μια, πιο μικρή. Τρόμαξε. Πέταξε ακόμα πιο ψηλά. Τόσο ψηλά που χάθηκε. Έσβησε στο μαύρο του ουρανού.

Πόσος πόνος! Πόση αγωνία! Απόγνωση! Απελπισία! Μιζέρια!

Όλα μαζί του φώναζαν. Έλα...έλα...ένα ακόμα βήμα. Πόσο δυνατή ήταν η σιωπή που φώναζε, έλα...έλα. Κουράστηκε. Λύγισε. Δεν αντιστεκόταν. Ακολούθησε! Ένα βήμα και βρήκε τη λύτρωση. Μπήκε στον δικό του κόσμο. Ω , Θεέ μου, τι γαλήνη! Τι γαλάζια ηρεμία!

Ο Σταυρινός δεν πρόσμενε την επόμενη αυγή. Δεν άκουσε τους πρώτους, ανεπαίσθητους, πρωινούς ήχους. Δεν άκουσε τα πρώτα γαυγίσματα, το πρώτο μακρινό λάλημα του πετεινού, την πρώτη κόρνα. Δεν άκουσε το σκυβαλοφόρο και τα πρώτα ανθρώπινα βήματα. Δεν άκουσε τη φύση που καλημέριζε τις πρώτες ακτίνες του ήλιου! Ποτέ του δεν άκουσε. Δεν άκουσε και δεν είδε το νοσοκόμο που του έβαλε την πρώτη του άσπρη μπλούζα, αυτή που δένει με σφικτό κόμπο από πίσω

ΩΔΗ ΣΤΗΝ ΑΓΝΩΣΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ

Ωδή στην Άγνωστη!!!

Αναπνέοντας σε...

Χρυσό βέλος
στις αισθήσεις μου, καρφώνεις.
Γλυκόπικρο φαρμάκι στις φλέβες μου χύνει.ς
Αργά μα σταθερά, τη θέληση μου Εσύ, ναρκώνεις.

Αναπνέοντας σε...

Όλα τυλιγμένα σε μια θαμπή πάχνη ονείρου.
Τα μέλη του σώματος μου, δεν μου ανήκουν.
και μέσα απ’το όνειρο αναδύεται η κόρη
που οι Τιτάνες, έχουν γεννήσει.

Αναπνέοντας σε...

Ένα παγωμένι χέρι μου σφίγγει τη καρδιά.
Μια γροθιά μου χτυπά το στομάχι.
Με άδεια μάτια, το άδειο κοιτώ
και γύρω φωνάζει μια πρωϊνή, Κυριακάτικη σιωπή.

Αναπνέοντας σε...

Της λύπης τη γεύση, έχω στο στόμα.
Τα στερημένα από της κόλασης τα πάθη
ωσάν φρικιά ξεπηδούν και
σε μαγεμένες φλογέρες φυσούν.
Ενώ η μπαλάντα των στεναγμών ηχεί στα αυτιά μου
Κι’εγώ να προστρέχω σε ειδωλολάτρες ναούς
και σπονδή,σε πλάνους Θεούς να αναπέμπω.

Αναπνέοντας σε...

Ο αέρας δε σταματά να φεύγει μακρυά από εσένα.
Κι’εγώ, μια σταγόνα,σαν κόκκινο αίμα, έξω από τη σφαίρα.
Εγκλωβισμένος σε Διονυσιακή γιορτή, στο παραλήρημα
σπονδή και θυσία στη μαρτυρική ηδονή.

Αναπνέοντας σε...

Η νύκτα μόνη, παγωμένη, υγρή.
Το άρωμα σου βαρύ
τα πνευμόνια μου έχει γιομίσει.
Ο πόνος βουβό.ς
Η σκέψη σου λεπίδα.
Η οπτασία σου, στοιχειό.
Τα μάτια νεκρά και η νύκτα
υγρή και μούχλα ,μου μυρίζει.
Απλώνω το χέρι
Μα είναι μονάχα της ψυχής μου η σκιά
Πως τρεμουλιάζει, η καρδιά
σαν με αναγνωρίζει.

Αναπνέοντας σε...

Θέλω να φωνάξω, το στόμα ανοίγω.
Βγαίνει κραυγή, σαν μελλοθάνατου σπασμός
Διάφανο και άϋλο, απόψε το κορμί μου
Τα ξωτικά ουρές στο σώμα μου ορμάνε
Σάρκα και αίμα θέλουνε να πιούνε
Και αφήνουνε στη αναμονήτ
τη ψυχή μου, σαν τη βρούνε

Αναπνέοντας σε...

Η μυρωδιά σου, με γόρδιο δεσμό μας έχει δέσει
Έγινες συνείδηση.
Σάρκα , που όμως, από σάρκα δεν προήλθες.
Σιωπή που απ’όλες τις πληγές είναι η πιο ηδονική.
Ασυνείδητη, συνείδηση

Αναπνέοντας σε...

Πλάθω εικόνες μαγικές
Νύκτα ..σε παρθενικά λειβάδια
Γυμνή, κοιτάζοντας τον ουρανό
να’χεις τα μάτια σου ανοιχτά
στα χέλια σου κεράσια.
Τα στήθη σου, ορθά
να καρτερούν τη λύτρωση
Και εγώ, γονατιστός, στο πλαϊ σου
με τα χείλη υγρά
στο σώμα σου να γράφω.
Λόγια αγάπης, πόθου
χωρίς σκέψη ή δισταγμό
Έτσι απλά, γυμνά
Και στο βωμό
Το είναι μου, χωρίς αιδώ
Χωρίς φειδώ
Να καταθέτω εαυτόν.

Αναπνέοντας σε...

Και όταν καμπάνες θα ηχήσουν
Στο πρόσωπο σου
Ένα δάκρυ θα κυλίσει
αλμυρό
στοο στόμα μου
Ανθόνερο, η γεύση που θα αφήσει

ΤΟ 'ΙΟΚΑΣΤΗ' ΣΤΗΝ ΠΑΦΟ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
Οι ‘βιβλιοεκδόσεις Αναζητήσεις’ σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου του συγγραφέα Γιάννου Λαμπή
‘ΙΟΚΑΣΤΗ’
Το έργο θα προλογίσει η διευθύντρια των Αναζητήσεων. κα Μαρία Στυλιανού και την ανάλυση θα κάνει ο συγγραφέας - δημοσιογράφος κ. Μάκης Αντωνόπουλος
Τρίτη, 1η Ιουνίου 2010 και ώρα 7.30 μ.μ στη αίθουσα της Στέγης Γραμμάτων, στη Πάφο.
Τηλ. 25561963, 99692639

Κριτική του μυθιστορήματος ΙΟΚΑΣΤΗ

ΓΙΑΝΝΟΥ ΛΑΜΠΗ: ΙΟΚΑΣΤΗ

Γράφει ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΟΥΝΙΟΣ

Είναι με μεγάλη μου χαρά που διάβασα το βιβλίο του Γιάννου Λαμπή, ΙΟΚΑΣΤΗ. Αφενός γιατί η ιστορία, ως αυθύπαρκτη έμπνευση, ξεχειλίζει από αλήθειες, αφού, λίγο ή πολύ, όσα εκτυλίσσονται στα έγκατα της συμβαίνουν και έξω, στην ψυχή μας, στην γειτονιά μας, στην πόλη μας, στην πατρίδα μας, αλλά και στην άλλη μεριά του κόσμου. Αφετέρου δε γιατί, ο τρόπος που γράφει ο συγγραφέας είναι ενδιαφέρων: πλούσιο λεξιλόγιο, κοφτές φράσεις, έξοχες παρομοιώσεις και μια φωσφορίζουσα, θα μπορούσα να πω, κομψότητα. Η περιπέτεια του κεντρικού ήρωα, καθηλωτική. Δεν σε αφήνουν να ανασάνεις οι ανατροπές, ως επί το πλείστον δυσάρεστες, καίγεσαι, σαν κερί, με την εγκατάλειψη της Αμμοχώστου γιατί σου φέρνει προσωπικές μνήμες στο μυαλό, δένεσαι με την οικογένεια Πιμεντέλ, πότε κρύβεσαι στην τσέπη του Σταυρινού και πότε στο ριχτό φόρεμα της Ιοκάστης. Θεωρώ ότι στο μυθιστόρημα αυτό συνυπάρχουν, σε αρμονική διάταξη, η αγάπη και η φθορά της, ο έρωτας και οι δονήσεις του, ο πόνος και οι παρενέργειες του, η μοναξιά και τα σκαμπανεβάσματατης, η ευκολία με την οποία από το ζενίθ κατρακυλάμε στο ναδίρ, αλλά, ας το σημειώσω έντονα, και η άγραφη κυνικότητα που κυριαρχεί στο σωματεμπόριο, που είναι γάγγραινα στο πόδι της ανθρωπότητας. Δεν είναι, λοιπόν, εύκολο να αφήσεις στη μέση το διάβασμα, ούτε να αποσπαστεί η προσοχή σου. Ο συγγραφέας καταφέρνει, ίσως με ευφυή τεχνάσματα, να διατηρεί τους χαρακτήρες του, καλούς και κακούς, στο κέντρο της καταιγίδας η οποία δεν πρόκειται να χαριστεί σε κανέναν. Βέβαια, κοντά στις αναπόδραστες εξελίξεις υπάρχει και η γριά-μαμή , που φαίνεται να αποτελεί πηγή μαρτυρίων. Έτσι κι'αλλιώς, ο Σταυρινός και η Ιοκάστη ενώνουν τις τραγωδίες τους- τουλάχιστον στην αρχή. Αυτός είναι μόνος και βουτηγμένος στα προβλήματα. Αυτή είναι μόνη και βουτηγμένη στα προβλήματα, και επιπλέον, στο όνομα της τέχνης της Τερψιχόρης, παρασύρεται από τα λάγνα λόγια μερικών και έρχεται στην Κύπρο όπου ανακαλύπτει με σπαραγμό ότι η Τερψιχόρη (της ) θα πλαγιάζει με άντρες που συμπεριφέρονται σαν ζώα και με ζώα που συμπεριφέρονται σαν άντρες. (...) Έτσι μαζί με την εξουσία, ο σενιόρ Πιμεντέλ έχασε τη δουλειά του, τη δύναμη, το σεβασμό και οι λίγες οικονομίες που είχε εξανεμίστηκαν στο πι και φι, αφού η νέα σύντροφος του είχε τον τρόπο και τα μέσα να τον κάνει να ξοδεύει αλόγιστα για να βοηθήσει τη δική της οικογένεια . Άλλωστε, αυτός ήταν και ο αρχικός σκοπός της ( σελίδα 31 ).
(...) Μπαίνοντας στο γραφείο ο Σταυρινός ήταν σχεδόν σίγουρος ότι κακό θα άκουγε. Η αμηχανία των γιατρών και το μούδιασμα που ένοιωθε σε όλο του το κορμί ήταν σ'αυτόν, καθαρό σημάδι ότι κάτι τους έκρυβαν.
Δεν πρόκειται να σας μιλήσω με υπεκφυγές και μισόλογα, είπε ο γιατρός ( σελίδα 119 ).
Υπάρχει, λοιπόν, μία κλωστή που ενώνει τις δύο ιστορίες του Λαμπή, αλλά και μια άβυσσος που χάσκει ανάμεσα τους. Τελικά, η μόνη, προφανώς, που επιβιώνει πραγματικά είναι η αξιοπρέπεια, η οποία είναι μέγεθος υποκειμενικό. Όπως είναι μέγεθος υποκειμενικό και η φιλία, αν και, και για να μην πυροβολήσω την περιέργεια σας, θα αποφύγω να το τεκμηριώσω. Θα σας πω απλώς το εξής : αργά ή γρήγορα, όλοι γυρίζουμε εκεί που μας έχει τάξει η Μοίρα, μολονότι εγώ προσωπικά δεν ξέρω τι είναι η Μοίρα.

* Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις βιβλιοεκδόσεις ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙΣ. Σε όλα τα βιβλιοπωλεία.

Η πιο πάνω κριτική δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΑΛΗΘΕΙΑ στις 17/03/2010

σκέψεις που πετάνε σαν κυνηγημένα φύλλα από κάποιο φθινοπωρινό αεράκι....

Τι είναι τελικά, Πατρίδα; ο ορισμός ενός γεωγραφικού τόπου και κάποιες συντεταγμένες στον απέραντο παγκόσμιο χάρτη; Ή μήπως είναι αζήτητη πραμάτεια σε τσιγγάνικα παζάρια;

Πατρίδα είναι μια ανάμειξη διαφόρων στοιχείων, με ιστορία, με χρόνο, γεωγραφία. Είναι μυρωδιές και ήχοι. Είναι χρώματα που θαμπώνουν μεσ’το φως. Είναι οι νοτισμένες ανατολές. Είναι το ποτισμένο με αλμύρα αεράκι που φυσά από τον Απόστολο Ανδρέα και ζωντανεύει στο πέρασμα του τον κάμπο της Μεσαρκάς, γλύφει τις κορυφές του βουβού Πενταδάκτυλου και χαϊδολογιέται με τις πευκοβελόνες του Τροόδους. Γεμίζει με μυρωδιές των λεμονανθών και γίνεται βαρύς λίγο πριν να ξαποστάσει στον κόλπο της Μόρφου.

Πατρίδα είναι, ιδέα. Είναι τραγούδι που κτίζεται λέξη προς λέξη, από την ταπεινή πέννα απάτριδων και γραφικών ποιητών. Είναι ιδέα που δεν χωράει συρματοπλέγματα, ούτε τρομάζει από Δούρειους Ίππους που φέρνουν νέα ήθη και πλαστικές συνήθειες. Δεν αλλοιώνεται στο βάθος του χρόνου από το ξερίζωμα των πλιθαρένιων σπιτιών και την αντικατάσταση τους από στέρεα άψυχα κουτιά από μπετόν.

Γιατί, τι πιο στέρεο από τον ιδρώτα των απλών ανθρώπων; Τι πιο δυνατό από τη φιλία και το σφίξιμο των χεριών των λαών που συναντιόνται στο δρόμο όταν βγαίνουν από τις εκκλησιές και τα τζαμιά; Τι πιο άδολα αγνό από ένα φλιτζάνι καφέ, μια χούφτα ελιές κουμνιαστές και παξιμάδι ζυμωμένο από τις γροθιές της Αλισαβούς και της Αισέ;

Πατρίδα είναι το μουρμουρητό των ίσκιων που κουβεντιάζουν με τον άνεμο, το τραγούδι του νυχτερινού τζίτζικα και η βουή των πλακόστρωτων δρόμων. Πατρίδα είναι οι ριπές του ανέμου που σαν ανάσες δίνουν ζωή σε θύμισες κοινών αγώνων και κρατούν δροσερό το αίμα κοινών θυσιών.

Πατρίδα είναι τα κάδρα - δίχως κορνίζα - που γέρνουν, όρθια, στους τοίχους.