Τα κομμάτια μου

Εκείνα τα κομμάτια μου

 που σου είχα χαρίσει, αλήθεια;

 τα φύλαξες  ή  τα  ’χεις σκορπίσει;

δεν είναι που τα θέλω πίσω,

δικά σου είναι, εγώ στα ‘χα χαρίσει

μα αν  τα έχεις σκορπίσει,

εύχομαι να το  έκανες

εκεί που μ είχες φιλήσει,

εκεί που μου είπες  πρώτη φορά το σ’ αγαπώ,

έτσι θα στοιχειώνει ο πόνος μου

σε μέρη  που κάποτε μ’ είχες ποθήσει

Ξαπλωμένος σ’ ένα στρώμα από καλάμια. Πύρινες γλώσσες  έχουν ζώσει το δωμάτιο. Ακούω τα δόντια της φωτιάς π’ ολοένα πλησιάζουν. Γέμισε καπνούς αλλά ούτε να βήξω δεν μπορώ αφού μια λωρίδα από δέρμα  λευκής κατσίκας μου έχει σφραγίσει το στόμα. Κρυώνω. Φοβάμαι. Θέλω να τρέξω μακριά αλλά μου έχουν δέσει πόδια και χέρια με καλώδια και διάφανους σωλήνες πλαστικούς. Σε κάθε μου προσπάθεια να φωνάξω γεμίζουν τα στήθη μου καπνούς . Δεν είμαι  σίγουρος αν τον καταπίνω ή με καταπίνει.  Δεν έχει και καμιά σημασία. Αιωρούμαι για λίγο και συνουσιάζομαι μαζί του πάνω από το σώμα μου. Διαλύομαι μαζί του και ανεβαίνω νωχελικά μέχρι τα δοκάρια της οροφής. Ζεσταίνομαι.  Η φωτιά έχει ζώσει το σάπιο κορμί μου. Γέμισε τρύπες. Μεγάλες και στρογγυλές που μπαινοβγαίνει ο βρώμικος καπνός. Συρρικνώνουμε και γίνομαι ένας κόκκος αιθάλης.  Δεν πονώ πλέον. Έχουν φύγει από τη κάμαρα όλα τα τρωκτικά και από το κορμί μου οι κοριοί και τα σκουλήκια. Δεν μου έμεινε κανείς.  Στην αυλή μου μαζεύτηκε κόσμος. Δεν κάνει να χάσουν τη στιγμή. Μιλούν χαμηλόφωνα και κουνούν τα κεφάλια. Μπαίνω στο καμένο μου κορμί και στέκομαι στο παραθύρι. Τους χαιρετώ  και φεύγουν τρομαγμένοι, σκυθρωποί. Πάλι μόνος. Βγαίνω στο κήπο και ουρώ. Διώχνω τη δική τους οσμή. Γίνομαι σπόρος και βυθίζομαι στη γη. 

Η μορφή σου

Κι αυτός ο μονότονος κι εκνευριστικός  θόρυβος

που δεν μ’ αφήνει να κλείσω μάτι όλη νύχτα

δεν είναι η βρύση που χάλασε και στάζει,

είναι οι μέρες μου, που χάνονται σαν σταγόνες νερού,

Κι αυτά τα παράξενα σχέδια ψηλά στο ταβάνι

δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ζωή μου

που σαν ιστός της αράχνης ολοένα και κλείνει,

Κι αυτό που ακούγεται  απ’ έξω να σφυρίζει

δεν είναι ο αέρας, παρά τα χείλη μου τα ματωμένα

σαν συλλαβίζουν την μορφή σου.

Πόθος

Νύχτωσε, κι ο πόθος ουρλιάζει,

αγρίμι μοιάζει που ξαγρυπνά,

με  χείλη φλογισμένα ταξιδεύει στο κορμί σου,

ψάχνοντας τον πολύτιμο, κρυμμένο σου ανθό,

γίνεται τότε φιλί υγρό  και τον γλυκοποτίζει,

τα σέπαλα του ανοίγουνε, δροσιά στα πέταλα του

και βίαια γέρνει  ο στήμονας στον ύπερο

κερνώντας τη δίψα του  με άγριο οργασμό

Ο δικός μου ο τοίχος.

 

Λούφαξε ο άνεμος στα φύλλα των δέντρων

και το κρύο κούρνιασε στων τοίχων τις ρωγμές,

πηχτά δάκρυα η σκουριά των σιδεριών

κυλά και βάφει κόκκινο βαθύ το σάπιο σουβά

 

τρίζει η πόρτα καθώς ανοίγει διστακτικά,

το φεγγάρι όμως απόψε πάλι δε βγήκε,

ανιχνεύω τη σκιά μου αγκιστρωμένη στ’ αγκάθια

της τριανταφυλλιάς, κι αποτραβιέμαι

στο κελί μου που είναι ζεστό, κλείνοντας απ’ έξω

μια ζωή που είναι ματωμένο κάθε τι το πραγματικό

 

κουρνιάζω ήσυχος στη γωνιά μου,

αγκαλιάζω το σκοτάδι σαν φίλο κι αδελφό,

το κρύο πρόσωπο του χαραγμένο απ’ το χέρι ενός αστεριού,

κοιτάζω απ’ το σπασμένο φεγγίτη, μα πως δεν το κατάλαβα τόσο καιρό;

είναι ο δικός μου ο τοίχος που εμποδίζει το φως!