Σ’ αγαπώ

Σ’ αγαπώ γιατί με κράτησες μια νύχτα στα χέρια σου

με φίλησες στο στόμα και γι αυτό υπάρχω ακόμα

Σ αγαπώ γι’ αυτά τα μάτια σου

που με κοίταξαν και πήραν της αγάπης χρώμα

Σ αγαπώ για το ρίγος που μου χάρισες

καθώς φίλησα το μικρό δάκτυλο του ποδιού σου

Άσε με να σ’ αγαπώ  με κάθε τρόπο

Άσε με ν' αγαπώ το σώμα σου και να το φροντίζω

Άσε με ν' αγαπώ τη χαραμάδα της δικιάς σου σάρκας

Άσε με να ξαποσταίνω στην άβυσσο  ανάμεσα των βυζιών σου

Άσε με να  σ’ αγαπώ τώρα και πιο πολύ ακόμα όταν πεθάνω.

Μην απορείς

Μην με ρωτάς αν  σ΄ αγαπώ,

αν σε σκέφτομαι, ή αν σε ονειρεύομαι  τα βράδια,

κι αλλοίμονο, μην απορείς  γιατί  έχω θλιμμένα μάτια,

είναι που μου λείπει το τραγούδι και τ’ άγγιγμα

στο πίσω μέρος του λαιμού, της καυτής  σου ανάσας.

Όλα στην αναμονή, σε εκκρεμότητα

κανείς δεν είν’ εδώ,

μόνο η μυρωδιά που πλανάται στη κάμαρα

κι εκείνος ο ανεπαίσθητος, αχνός ήχος απ’ το αίμα

μαρτυράνε πως κάποιος ίσως, να ζει εδώ,

ονειρεύεται  πως  έχει φύγει, πως δεν υπήρξε ποτέ,

μια γλυκιά απουσία είναι και ένα γλίστρημα μέσα στη σιωπή

πως κοιμάται με αγκαλιά τα  λόγια της νύχτας,

αυτά που προφέρονται προσεχτικά

μην τρομάξουν και ξυπνήσουν οι λέξεις,

και θορυβήσουν απρεπώς ,

η μοναξιά δεν είναι μόνη

πλήθος έχει αδελφών. 

Κι όμως εσύ αγαπημένη μου

κάθε μέρα λούζεσαι, κτενίζεσαι

και μου δίνεσαι  σαν όστια

βουτηγμένη σ’ απόσταγμα παπαρούνας

Βασανιστικά σε γεύομαι

 ηδονικά, νωχελικά, αργά

σαν  θάνατος  γεμίζεις τα σπλάχνα μου,

κι ένα δίχτυ βαρύ με αγκαλιάζει

μια πρωτόγνωρη γλυκιά ακινησία

λύνονται τα κόκαλα μου

κλείνουν τα μάτια μου από μια νύστα ασύνορη

κι εγώ εξακολουθώ να σ’ αποζητώ ακόμα περισσότερο

Γυναίκα

Τώρα έμαθα, έστω κι αργά ν΄ αγαπώ τη βροχή,

Τη παρακολουθώ π’ αφήνεται στα χέρια τ’ ανέμου

Να παραδέρνει αμέριμνη, και ξενυχτάω όλη τη νύχτα μαζί της,

Την ακούω καθώς λούζει τον βασιλικό και με λεμονανθούς

Την αυλή σου να γεμίζει, και είναι τόσο όμορφο το πρωινό

Καθώς μια αχτίδα, σαν δραπέτης απ’ τα σύννεφα, ροδίζει

Έτσι ομορφαίνει και το βλέμμα μου, σαν σε κοιτώ, Γυναίκα

Γυναίκα

Στις χρυσές ώρες των δειλινών

Χάνονται τα σύνορα, σμίγει σώμα με σώμα

Ανάσα με ανάσα, κι αίμα με αίμα,

Φλέγεται ο ουρανός

Κι ανοίγει σαν ένα λουλούδι κόκκινο,

Που στάζουν δάκρια από τ’ άρωμα του

Και μου θυμίζει εσένα,

Γλυκιά, μα και άγρια,

Γλυκοφιλούσα, Θεά ανώνυμη,

Πόσο σ’ αγαπώ, Γυναίκα!        

Η μορφή σου

Κι αυτός ο μονότονος κι εκνευριστικός  θόρυβος

που δεν μ’ αφήνει να κλείσω μάτι όλη νύχτα

δεν είναι η βρύση που χάλασε και στάζει,

είναι οι μέρες μου, που χάνονται σαν σταγόνες νερού,

Κι αυτά τα παράξενα σχέδια ψηλά στο ταβάνι

δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ζωή μου

που σαν ιστός της αράχνης ολοένα και κλείνει,

Κι αυτό που ακούγεται  απ’ έξω να σφυρίζει

δεν είναι ο αέρας, παρά τα χείλη μου τα ματωμένα

σαν συλλαβίζουν την μορφή σου.

Πένθιμος ύμνος της αγάπης

Μην μιλάς, είναι ασέβεια, άκου! οι πέτρες ραγίζουν

καθώς το φέρετρο μιας τελειωμένης αγάπης στο τάφο κατεβάζουν,

και τα δάκρια πικρά, μιλάνε δυνατά, σαν αργοσταλάζουν :

σβήστε τον ήλιο, πάρτε το φεγγάρι,  αλυσοδέστε το, κι ύστερα

μαχαιρωμένο ρίξτε το στο ποτάμι, το νερό του κόκκινο σαν αίμα να το κάνει,

κλείστε τα ραδιόφωνα κι αφήστε ελεύθερα τα σκυλιά, κάντε τα ν’ αλυχτούν

θρήνος και κλάμα ν ‘ ακουστεί, να ξεραθεί η πλάση,

πάρτε  σιδεριές,  ραβδίστε τα τριαντάφυλλα

να πέσουνε τα πέταλα, να μαραθούν, να ξεραθούν

τίποτα όμορφο ξανά να μην υπάρξει

σβήστε τα φώτα, σκεπάστε με μωβ κορδέλες όλα τ’ αστέρια

κι ύστερα ανάψτε ένα μόνο κερί, το φως του να είναι αμυδρό

σκιές τη γη να τη σκεπάσει, πιο σκοτεινή να είναι κι απ’ τον Άδη

σχίστε τα ημερολόγια, καμία εποχή να μην ξανάρθει

μονάχα για πάντα χειμώνας, βαρύς και σκοτεινός,  τον κόσμο να σκεπάσει

Πρωινή οπτασία

Τι όμορφα που έδεσε στην αμμουδιά το νοτισμένο πρωινό,

κι  αυτή η Μυρωδιά από αλμυρίκια κι οι κραυγές από τους γλάρους,

σαν τραγούδι ξεδιπλώνονταν καθώς ο ήλιος πλενόταν στη θάλασσα,

σαν αγάπη χαμένη, σαν χάδι ξεθωριασμένο,

και να η μορφή σου! Μέσα στο σύθαμπο να αναδύεται από τα κύματα,

βήματα δεν ακούστηκαν, ο αέρας ακίνητος, σιωπή,

κανένα χρώμα δεν είχε πλέον όνομα, και κανένας γνώριμος ήχος,

ήταν σαν να μην είχα ζήσει ποτέ μου, σαν να μην είχα νοιώσει ποτέ

τη γεύση του καλοκαιριού και του κόκκινου κρασιού τη ζάλη

μια στιγμή απέραντη, ποτέ πριν δεν είχε υπάρξει,

και ποτέ μετά δεν θα υπάρξει ξανά

σε κάθε βήμα σου φύτρωναν κρίνα στην άμμο

και σε κάθε ανάσα σου άνθιζαν, κι έσκυβα να τα μυρίσω

δεν τόλμησα πολλά να σου ζητήσω, παρά μόνο,

δώσε μου μια ανάσα σου παντοτινά να ζήσω

να έχω τη δύναμη ολοκληρωτικά να σ’ αγαπήσω.

Η γυναίκα π’ αγαπώ

 

Τα φρύδια της γυναίκας π’ αγαπώ είναι σαν γέφυρες καμαρωτές

που τις περπατάω στ’ απογεύματα μου τα μοναχικά

Τα μάτια της είναι σαν λίμνες που στις όχθες τους κάθομαι

κι ακούω ήχους  να σβήνουν σαν φλοίσβος μαγικός

Οι ώμοι της είναι από μάρμαρο λευκό και πάνω τους

σβήνουν σαν καταρράκτες τα μαλλιά της τα σγουρά

Ο λαιμός της είναι λεωφόρος καμωμένος από λευκό κοράλλι

χίλιες νύχτες τον ανεβοκατεβαίνω με πόθο ερωτικό

 

Τα στήθη της γυναίκας π’ αγαπώ είναι σαν κάμπος με στάχυ χρυσό

π’ ολονυχτίς το θερίζω και μου χαρίζει της ζωής πολύτιμο καρπό

Οι ρώγες της είναι σαν κρήνες που στάζουν αγιασμό

αχόρταγος πίνω και δροσίζω τον πόθο μου τον πυρωτικό

Η κοιλιά της είναι σαν δάσος απλωμένο σε άσπρη αμμουδιά

γεμάτο κρυφές σπηλιές που από μέσα τους αχνίζουν φωτιές ερωτικές

Τα πόδια της είναι από μάρμαρο, κολώνες τορνευτές,

δείχνουν το δρόμο προς το λιμάνι της που είναι σαν θόλος τ’ ουρανού

 

Η γυναίκα π ΄αγαπώ έχει στα μάτια της φωτιές

κι όταν με κοιτά η ψυχή μου σαν περιστέρι φτεροκοπά

Η αναπνοή της είναι σαν δροσιά σε φύλλα γιασεμιού

και τα στήθια μου γεμίζω παίρνοντας απ’ αυτή πνοή

Με ποτίζει νέκταρ με τα λόγια της και μου δίνει δύναμη να ζω

στο στέρνο μου όταν γέρνει γίνομαι θεός.