Πόσο ζηλεύω τα σμάρια των πουλιών

Όταν πετάνε ψηλά στον ουρανό

Και στις φωλιές τους πίσω πάνε.

Με δίκασες, με καταδίκασες  χωρίς να φταίω

και σαν απόκληρος  τώρα  πλανιέμαι,

Κοιτάζω σ’ Ανατολή και Δύση

Γυρίζω τα μάτια μου σε Νότο και Βορρά.

Κι αναρωτιέμαι, μα πότε θα γυρίσω εγώ;

Και μέρα νύχτα η μοναξιά με βασανίζει!

Ο γεροπλάτανος, χιλιοχρονισμένος πια,

 καμπούριασε κι έγειρε στον χωμάτινο δρόμο,

χωρίς ένα ανθό,  μόνο σκόνη στα σταχτιά του φύλλα

κι από κάτω στη ρίζα, χορτάρι,

αν και πολλοί αποζήτησαν τη σκιά του

ελάχιστοι τον πρόσεξαν τόσο καιρό,

 όμως αυτός όλους τους είδε,

τους θυμάται  να τρέχουν να προφτάσουν

και να φεύγουν ένας ένας.

Άγριος είναι και κακοτράχαλος ο δρόμος,

Πυκνό, γεμάτο αγκάθια  χόρτο τον στενεύει,

Μου ‘χουν ξεσκίσει ρούχα, μα και σάρκα,

Ξεραμένα κλαδιά μου φάγανε τα πόδια,

Όμως δεν νοιάζομαι, δεν λοξοδρομώ, προχωρώ

Για την όχθη των ορχιδέων και για μάζεμα λωτών.

Μια ατέλειωτη νύχτα

Απ’ έξω ο κήπος βαθύς , ασάλευτος και γαλήνιος

Κι η κάμαρα άδεια και μικρή,

Με  κουρτίνες , μέρες κατεβασμένες,

Μια και κανένας δεν περνάει πια απ’ εδώ.

Η αιώνια νύχτα συνεπής στην ώρα της πλησιάζει,

Πάλι άγρυπνος απόψε, κρυμμένος ανάμεσα στα φρύδια της,

Στη σκοτεινή ρηχή αυλακιά, θα παραμονεύω ν’ ακούσω

Τους διαλείποντες θορύβους που φευγαλέα

Θα παρουσιάζονται στα αραχνιασμένα παραθύρια

Το ξέρω πάλι σε λίγο θ’ αρχίσει, το σφυροκόπημα των ψιθύρων

Να συντροφεύει το σεληνόφως,

Τα χείλια της σαν υγραίνονται, τα βλέφαρα της σαν κλείνουν,

Μια ακολουθία της άνοιξης , μέσα σε μια χειμωνιάτικη νύχτα,

Ήχοι βαθιά κρυμμένοι που κρατούν συντροφιά

Του κεριού σαν κλαίει,  σε μια ατέλειωτη νύχτα. 

Γυναίκα!

Γυναίκα σκοτεινή και μυστήριο, Γυναίκα γυμνή και φως σαν ήλιος,

Πηγή μιας άνοιξης που δεν γνώρισε κανείς  ακόμα

Τίποτε δεν είναι πιο ζωντανό, τίποτε πιο ωραίο από το λίκνισμα σου

Μεγάλωσα στη σκιά της αναμονής σου

Προσμένοντας  τη γλύκα των χεριών σου

Ψάχνω ένα μεθύσι , πιο δυνατό απ’ το πιοτό

Κι η σκέψη σου σαν παλάμη θλίψης  χρωματίζει  τα όνειρα μου

Χείλη δαρμένα από ανέμους, βρεγμένα απ την αλμύρα της θάλασσας

Και με παλάμες  κυρτές που πήραν το σχήμα του στήθους σου

Διατρέχω τις καρπερές πεδιάδες σου που τρέφονται από αίμα

Και η ανάσα σου!  λυπητερή, τρυφερό τραγούδι της αγάπης

Γυναίκα,  ζωή είσαι, που διώχνει μακριά το θάνατο.

Η μορφή σου

Κι αυτός ο μονότονος κι εκνευριστικός  θόρυβος

που δεν μ’ αφήνει να κλείσω μάτι όλη νύχτα

δεν είναι η βρύση που χάλασε και στάζει,

είναι οι μέρες μου, που χάνονται σαν σταγόνες νερού,

Κι αυτά τα παράξενα σχέδια ψηλά στο ταβάνι

δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ζωή μου

που σαν ιστός της αράχνης ολοένα και κλείνει,

Κι αυτό που ακούγεται  απ’ έξω να σφυρίζει

δεν είναι ο αέρας, παρά τα χείλη μου τα ματωμένα

σαν συλλαβίζουν την μορφή σου.

15 Ιουλίου 1974

Τι κι αν ήτανε Ιούλης,  εκείνο το πρωινό έριχνε μαύρη βροχή

και τα ρολόγια έδειχναν  ώρες σκοτεινές, άγνωστες, ώρες απελπισιάς,

 κι οι δείχτες στο πέρασμα τους αφήναν  πίσω τους

τον θρήνο των μανάδων, των χήρων και των αδελφών,

Η ζωή άλλαξε μεμιάς, δεν θα ήταν ίδια ποτέ,

κάποιος έμπαινε για δυο λεπτά  στον αστυνομικό  σταθμό και εξαφανιζόταν,

κάποιου του κτυπούσαν τη πόρτα του σπιτιού και  δεν ξανάβγαινε  ποτέ,

κάποιοι κυκλοφορούσαν κουρελιασμένοι από τα μαρτύρια και τα ηλεκτροσόκ

και κάποιοι πήγαν μια βόλτα με φίλους και δεν επέστρεψαν ποτέ,

τους βρήκανε μετά τ’  αδέσποτα σκυλιά  σε τάφους θαμμένους ομαδικά

να κρατάνε σφιχτά από το χέρι φίλους και με σβησμένα χαμόγελα συντροφικά,

εκείνο το πρωινό έριχνε μαύρη βροχή και ήταν σαν να μην τραγουδήθηκε

ποτέ στη χώρα, το ‘χαίρε, ώ χαίρε λευτεριά’