Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2011

Ερωτικό 2

Πως μπορούν οι λέξεις να σπονδυλωθούν
όταν ο έρωτας, γλιστρά, σαν ίσκιος στο σκοτάδι

Πως μπορούν να σκληρύνουν οι αρθρώσεις
όταν ο έρωτας, μοιάζει,
με ποταμιού γλυκό μουρμούρισμα

Ποιά τείχη μέσα τους μπορούν τον έρωτα να κλείσουν,
Αφού είναι σώμα άσαρκο, σιωπηλή προσευχή
και μυστική κουβέντα των ψυχών

Με ποια λόγια να τον περιγράψω
Αφού εκφράζεται, μόνο,
Μέσα απ’ την άχνα της ανάσας

Σαν κεραυνός που σβήνει
σ’ ανοιχτή παλάμη, μοιάζει,
και ένα σημάδι αφήνει.

Και τρέχουν μάγισσες
τρελές και μεθυσμένες
κοιτούν παλιές περγαμηνές
κάτω από ιστούς αράχνης φυλαγμένες

Καίνε νεκρά κομμάτια από φλέβα
Κόβουν κομμάτια απ’ τη σελήνη
Αλαφιάζονται, παραμιλούν
την ορμηνειά τους δεν μπορούν να πουν
πνίγεται η λαλιά τους, στο ίδιο τους αίμα.

Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2011

Κριτική του μυθιστορήματος 'Ψάξε μέσα στη σιωπή μου'

Ψάξε μέσα στη σιωπή μου

Η δύσκολη ζωή πέντε  παιδιών αποτελούν την κεντρική αφηγηματική σκηνή του συγγραφέα. Ο κόσμος τους περιστρέφεται γύρω από τις  μνήμες μια δύσκολης οικογενειακής ζωής, την εκμετάλλευση, την κακοποίηση και  την εμπορία πέντε ανηλίκων  που μόλις αρχίζουν να ανακαλύπτουν το εαυτό τους και τον κόσμο.
Ο συγγραφέας μας προκαλεί να αναστοχαστούμε στο βαθύτατα κοινωνικό πρόβλημα της εμπορίας και της εκμετάλλευσης παιδιών. Μας φωτίζει ένα κόσμο ανομίας και ατιμωρησίας που δοκιμάζει και απειλεί   τον πολιτισμό των ατόμων και των σύγχρονων κοινωνιών.   
Το Ψάξε μέσα στη σιωπή μου λόγω των λογοτεχνικών του αρετών και γνωρισμάτων καλύπτει με λογοτεχνική πληρότητα το φαινόμενο της παιδικής εκμετάλλευσης σε όλες τις σύγχρονες εκφάνσεις και μεταλλάξεις.   Φαινόμενο
που  ευδοκιμεί σε κοινωνίες απαθείς και σε συνθήκες που δεν λειτουργούν τα αντανακλαστικά περιφρούρησης πολύτιμων αγαθών όπως η παιδικότητα και η αξιοπρέπεια..
Το έργο  διαπερνά η θλίψη και οι κακουχίες των πέντε ανήλικων παιδιών. Όπως επίσης η ανημποριά που εκτρέφει τον τρόμο και μια αίσθηση παγίδευσης και κλειστών δρόμων. Οι εικόνες πονάνε και πληγώνουν. Οι νύκτες είναι χωρίς φεγγάρια.  Tα παιδιά είναι μαριονέτες ενός απωθητικού θιάσου.
Η αφηγηματική δεξιότητα του συγγραφέα και η κριτική του δριμύτητα ξύνει πληγές. Και τις ξύνει επίτηδες. Η λογοτεχνικότητα της γραφής του συγγραφέα αφυπνίζει την προγραμματισμένη και ανέμελη ζωή μας. Εκφράζει κάτι που μόνο  μ΄ένα ουρλιαχτό οργής θα μπορούσε να εκφραστεί.

Άριστος Τσιάρτας
Προιστάμενος Αρχής κατά των Διακρίσεων

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2011

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα....

Λίγο πρις τις γιορτές...

Όταν η μέρα ξέσχισε τα κουρέλια της νύχτας,
ξεπρόβαλε μια γλαυκή μέρα και
ένας ουρανός να πνίγεται μέσα στο γαλάζιο του.
Ανάγειρα το κεφάλι και κοίταξα τον ουράνιο καμβά.
Ένοιωσα να με προκαλεί να αποτυπώσω τα οράματα της καρδιάς μου...
να ζωγραφίσω τον κόσμο όπως τον ονειρευόμουν και θα ήθελα να έχω.
Επικρατούσε και μια σιωπή που με έκανε να θέλω να τραγουδήσω...
να αναβλύσουν όλα τα τραγούδια, οι ξεχασμένες μου επιθυμίες
που είχα κρυμμένα μέσα στη καρδιά μου.
Λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα και τον ερχομό του νέου χρόνου,σκέφτηκα
Καιρός να γυρίσω μια νέα σελίδα στη ζωή μου.Το ήξερα όμως μέσα μου
ότι ένας καινούργιος δρόμος είναι επέκταση του παλιού.
Δύσκολος, όμως συνάμα και τόσο όμορφος με τις διαδρομές που μου χάρισε.

Χαμογέλασα...δεν θα γυρίσω σελίδα, δεν θα αλλάξω το δικό μου δρόμο...
θα συνεχίσω, σκέφτηκα τον παλιό.
Καιρός όμως να σταθώ τολμηρός μπροστά στον ήλιο της αλήθειας.
Ν' αφήσω τη φλόγα να κυλίσει σαν ποτάμι μέσα μου...
ν' ατσαλώσει το κουράγιο και τη πίστη μου.
Και οπλισμένος με την απλόχωρη ωραιότητα των ιδανικών μου,
συνοδοιπόρος με τους αγαπημένους και φίλους,
να ξαναπάρω τον γνώριμο δρόμο του αγώνα,
της αγάπης, της εκτίμησης και του σεβασμού.
Και μαζί με όλους αυτούς, να σηκώσουμε τον ήλιο της ελπίδας
και των σεμνών οραμάτων...