Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2015

Νύχτα Χριστουγέννων

Ένα παιδί με επισκέφτηκε απόψε
είχε πρόσωπο αλλόκοτο και συνέχεια άλλαζε,
δεν ξέρω στ’ αλήθεια,
αλλά είμαι σίγουρος πως ήταν το παιδί που ήμουν κάποτε.
Με πήρε από το χέρι και περπατήσαμε, αμίλητοι,
τα βήματά μας ηχούσαν παράξενα, σαν ποτάμι π’ αργοκυλά
δεν κοιταχτήκαμε αλλά ατενίζαμε ψηλά τον ουρανό,
άρχισε να μετρά τ’ αστέρια δυνατά
κάθε αστέρι γινόταν βροχή
κάθε σταγόνα κι ένα δάκρυ πικρό,
δάκρυ των ορφανών,
δάκρυ των γυμνών,
δάκρυ των πεινασμένων,
δάκρυ των κυνηγημένων
δάκρυ των πονεμένων
κι ύστερα τα δάκρια έσμιξαν, γένηκαν ποτάμι
που μέσα του κυλούσε αίμα,
ήταν το αίμα των φυλακισμένων  και των σκλάβων,
και ηχοβολούσε σαν το γέλιο των παιδιών,
κι ύστερα  κρεμάστηκε σαν  ένας ροδοκόκκινος μαστός
που πάνω του κρεμαστήκαν νεογέννητα παιδιά
λευκά, κίτρινα, μαύρα, κι αμέσως γίνηκε
ένα αστέρι λαμπερό  που γεννοβολούσε φως
ζεστό, δυνατό και λαμπερό που φώτισε στο πρόσωπο του παιδιού

το μέλλον,  την ελπίδα και την υπόσχεση για την καινούρια ζωή.

Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου 2015

Μ.Τ.
Ατελείωτη απόψε η νύχτα και τα ρολόγια σταματημένα,
Ανάμεσα στο κλάμα ενός γκιώνη, μια αιωνιότητα σιωπής,
Αγκαλιάζω το κενό, και τρέχω πίσω απ΄ τις σκιές
Φωνάζω τ’ όνομα σου, μ’ αγγίζει μόνο η κρύα ηχώ
Κι ύστερα, ένα απέραντο κενό,
Μόνο της καρδιάς ο σπαραγμός
Και το δάκρυ που σταλάζει
Στον έρημο δρόμο ακούγονται,
 Αχ! Πόσο μοιάζουν με  του ερέβους την ανάσα
Που μυρίζει άλικο αίμα και σάρκα νεκρών

Ατελείωτη απόψε η νύχτα και τα ρολόγια σταματημένα,
Και κάτω από το χλωμό, χτηκιάρικο φως του φανοστάτη
Γίνεται προσκλητήριο απολεσθεισών ψυχών
Εκεί απόψε δηλώνω παρών
Κι όταν φωνάζουν τ’ όνομα σου
Φωνάζω απούσα, έχει φύγει, μην την ψάχνετε,

Δεν της πρέπουν τα σκοτάδια, μόνο ο γαλάζιος ουρανός.

Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2015

Τ' αστέρι των Χριστουγέννων

Αυτός ο Δεκέμβρης έχει μια γκρίζα θλίψη,
γιομάτος  καραβάνια  χωρισμού
που οδηγούνε σε τάφους υγρούς
και σε άγνωστα μέρη .
Αμέτρητα μάτια, σβήνουν και χάνονται
καθώς κοιτάνε απ’ τ‘ άστρα το φωτεινότερο,
κι όλο κοιτούν και περιμένουν κάτι να τους πει,
όμως αυτό τ’ αστέρι  όλο σωπαίνει
δεν μιλά, τίποτα δεν  λέει ,
κι όλο γράφει , όμοια με τη γραφή της βροχής, στον ουρανό,
κανείς δεν καταλαβαίνει , κανείς δεν ξέρει τι θέλει να πει,
μάταια καρτερούν, και μετά κοιμούνται αιώνια
ξεχασμένοι νεκροί  στα κοιμητήρια.
Δυο χιλιάδες χρόνια πέρασαν
που έλαμψε για πρώτη φορά
και κανείς δεν κατάλαβε ακόμα πώς,

‘Αγάπη’,  ήθελε να πει