Πέμπτη, 21 Μαΐου 2015

Κι αυτό το σάπιο εβένινο συρτάρι,
πως μου πονά το κεφάλι!
γεμάτο ίσκιους  που με προσπέρασαν
απ’  όσους αγαπάω  π’  ο χρόνος μας χώρισε,
απόκαμα, μονάχος  τώρα περπατάω.
Τρίζει σαν τ’  ανοίγω,
πως τα κατάφερες; θαρρώ πως με ρωτάει.
Στην μαύρη κορνίζα δίπλα μου
μια φωτογραφία μου κοιτάζω,
μα είναι τα μάτια μου θολά,
όμορφη κάποτε θα ‘τανε

πριν τη βάλουνε σε τάφο.